Opcje wyszukiwania (Strona 6 z 123)

Pogoda póki co nie za dobra, więc jak wyszło słońce na 15 minut to wyskoczyłem na regulaminową przerwę w pracy

Kolorki już są. Teraz przydałaby się słoneczna pogoda. Niestety w prognozach na razie szału nie ma

Część VII - zemsta na Obšívance

Ostatnio jak wracaliśmy Obšívanką o zmierzchu, to Ukochana zapowiedziała, że jej noga nigdy więcej tu nie postanie. Minął miesiąc, kobieta zmienną jest. Idziemy się zemścić na tym miejscu. Będziemy tam trzeci raz i tym razem mamy zamiar się nie spieszyć i zeksplorować wszystko co się da.
Parkujemy tam gdzie ostatnio i idziemy dołem wzdłuż grzbietu Sokolia, żółtym szlakiem.

Łączki - tak czułem, że fajne. Po ciemku nie było tego widać

Poranek z rosą.

Wstępujemy do Obšívanki.

Dolina jest tak wąska, że słońce pewnie operuje tu godzinę dziennie.

Skały robią wrażenie - Veľká Sokolia veža.

Szlak idzie najpierw dnem, a potem skręca w lewo, ostro pod górę. Są tu takie metalowe schodki, na które Ukochana strasznie klęła ostatnio, że niby łatwo się potknąć. Natomiast wychodzi się fajnie.

Szlak wije się jak wąż, ciężko wytyczyć drogę w górę. Tu miejsce przepaściste. Ukochana jest spokojna - ma dobrą asekurację.

Dobra asekuracja.

Zgodnie z obietnicą zaglądamy na każdy punkt widokowy.

A widoki są.

Veľká Sokolia veža z góry. Akurat są na czubku wspinacze.

Widok w dół, jesteśmy akurat dokładnie nad szlakiem. Widzicie turystę w czerwonym polarze (taka kropka w zasadzie)?

Terchová.

I wydawać by się mogło, ze jesteśmy gdzieś na górze, a nie prawda. Nad nami dalej praktycznie pionowe skały do samego nieba. Jak zwykle w takim momencie zastanawiam się, czy można stanąć tam na czubku. Jak myślicie?

Szlak robi cuda, ostre podejścia i ostre zejścia. Wszystko po to, aby dojść tam, gdzie puszcza do góry.

Kolejny punkt widokowy. Ukochana widzi tu dwie głowy. Jeszcze tego nie wiedziałem jak robiłem to zdjęcie, ale ta po lewej to czubek tej skały z przedostatniego zdjęcia.

Podpuściłem Ukochaną, żeby poszła do tych głów i poszła... Choć tylko do prawej, lewa miała być niedostępna.

A to już ja na tej lewej jestem. Okazało się, że da się.

I namawiam Ukochaną, żeby też zdobyła... Trzeba się przedzierać przez kosówki i trochę wspinać.

Udało się. Widać jak duma rozpiera

A ja wypatrzyłem, że dalej jest jeszcze kolejna skała, którą można zdobyć...

Próbuję i widzę, że będzie sukces.

Stoję na niej. A Ukochana wciąż tam gdzie poprzednio. Widzicie ją?

Fajne tu widoki na Rozsutce.

Ciekawe czy Wielkiego dałoby się zdobyć pozaszlakowo... jakbym widział przecinkę w kosówce...

Pode mną Veľká Sokolia veža.

Namawiam Ukochaną, żeby przyszła do mnie. Choć Tobi pokazuje jej drogę, słyszę, że się nie da. Postanawiam zejść do niej i motywować mocniej. Udaje się, jesteśmy oboje na najbardziej wysuniętej skałce.

A wszystko to dla zdjęć, dla lajków.

Jeszcze widoczek na Terchową.

I wracamy do szlaku.

Jest super!!! Bardzo nam się podoba.
Obšívanka i Sokolie wydają się za mało jak na całodniową wycieczkę. Jednak z takim zwiedzaniem wszystkiego już widać, że nie zostanie nam zbyt wiele czasu. Problemem jest jeszcze woda. Poranek był lekko rześki, ale w środku dnia zrobiło się upalnie. W skałach nigdzie nie było wody, ani kropelki. Tobi już jedzie na rezerwie, a nie mamy nic dla niego. W ogóle mamy takie jesienne ilości, czyli może braknąć i dla nas. Na szczęście jak pakowałem plecak stwierdziłem, że wezmę dodatkowe 0,5 l. mocno rozwodnionego soku bananowego. Tym napoiliśmy Tobka. Cały czas liczyłem, że na Sokolie znajdzie jakąś kałużę, zagłębienie w skale, czy w pniu drzewa. Jak to będzie... czas pokaże.

C.D.N.

Miała być przepiękna sobota i brzydka niedziela. Tak wychodziło z prognoz. Uznaliśmy, że w sobotę jedziemy w góry, a w niedzielę na grzyby. Plan wyglądał na dobry. Co do gór dałem się zainspirować Sebastianowi. Nigdy nie byłem na Łapsowej Polanie ani na Dziale. Ponieważ Seba jest łowcą wschodów, a Ukochana zwolenniczką długiego spania, Seba oglądał wschód na Dziale, a my u siebie w domu z okna
A potem pojechaliśmy do Kilkuszowej i ruszyliśmy czarnym szlakiem w kierunku Turbacza.

Wcale nie było takiej super pogody jak miała być. W Jaworznie podobno była cały dzień, ale w Gorcach chmury nie zdążyły się jeszcze w pełni wycofać. Ale nie ma co marudzić jest fajnie.

Naszym celem było dzisiaj pozaszlakowe Czółko na bocznym grzbiecie.

Trochę grzybków wpadło.

Ogólnie sielanka, słonko grzeje, odpoczywamy. Miały być tu widoki, ale chyba trochę drzewa urosły.

Bukowina Obidowska - najwyższy punkt wycieczki. Gdzie są Tatry?

Za to widać Turbacz.

Zachmurzyło się. Ukochana zamówiła w schronisku racuchy i czekaliśmy na nie godzinę. Przypomniałem sobie dlaczego zwykle omijam schroniska

Idziemy na południe bezszlakowym widokowym i łąkowym grzbietem.

Wróciło słonko!
Grzybów sporo, zbieramy przy okazji

Piękne jesienne kolory!

Dział. Fajna górka, bardzo rozległa.

Tatr nie ma.

Idziemy w stronę Kilkuszowej. Słonka znowu nie ma. Wszędzie teraz budują takie domki, pod wynajem. Ciekawe czy to się sprawdzi na dłuższą metę. Kiedyś budowali wielkie domy wczasowe, potem połowa z nich poupadała.

Zbliżamy się do auta. Mamy duże zbiory grzybów, ale niedosyt pogodowy.

A w niedzielę, która miała być całkiem brzydka, w Beskidzie Małym słońce świeciło cały czas do 13:00, ale za to grzybów było zdecydowanie mniej niż się spodziewaliśmy. Ot takie życie...

W piątek wieczorem siedziałem nad prognozami pogody i wychodziło, że weekend będzie brzydki. Na sobotę w moich okolicach 4h słońca, w górach 2-3h. Ryzyko deszczu z rana, a po południu porządne opady. W tej sytuacji stwierdziliśmy, ze o planach na sobotę zadecydujemy rano. Rano piękne słońce, ale prognozy przewidywały zachmurzenie już od 11, a potem deszcze. Uznaliśmy, że idziemy na mały spacer. Nawet miałem nie brać aparatu, ale jednak wziąłem. Warunki super!

Jednak widać już nadciągający wał chmur.

Jednak mimo wszystko jakoś się rozpłynęły częściowo i stwierdziliśmy, że wydłużamy spacer. Namówiłem Ukochaną na Grodzisko - górę w mojej rodzinnej dzielnicy, którą bardzo długo uważałem za najwyższą w Jaworznie. Obstawiałem, że nas zleje dzisiaj.

Idziemy i podziwiamy kolorki. Zaczyna się

Przed nami Grodzisko.

Widoczki na elektrownie.

Z prawej ta nowa, teoretycznie najnowocześniejsza w Polsce, ta co się ciągle psuła, ale chyba już działa w miarę dobrze, bo nic nie słychać o awariach.

A to stara Jaworzno III, z lat 70-tych. Z najwyższym kominem w Polsce 306 metrów.

Widoki z pod Grodziska. Bo sam szczyt jest zarośnięty. Mogliby tam wieżę widokową zrobić
Jaworzno energetyką stoi. Za młodu mieszkałem koło elektrowni Jaworzno I jeszcze przedwojennej, wyburzonej w latach 90-tych. Jest Jeszcze elektrownia Jaworzno II, która obecnie głównie produkuje ciepło na potrzeby miasta. Słupów energetycznych u nas dostatek. A za słupami widoczny Beskid Mały i Śląski, Skrzyczne.

W temacie kolorków. Jeszcze słabo, ale już coś się dzieje

Wracamy inną drogą, dłuższą, bo pogoda coraz lepsza. Tego stawu nie pamiętam.

Stawek nawet z kwiatkami.

Tobi popływał, napił się. A my zaczęliśmy odczuwać kryzys wodny, bo na ten krótki spacer nie wzięliśmy żadnego picia.

Idziemy dalej. Fajne chmurki.

Wokół dzielnicy Jeziorki tereny płaskie. Ukochana zastanawia się, czy zahaczyć o sklep, ale ponieważ miałoby to wydłużyć, rezygnujemy. Wtedy wydawało mi się, że do sklepu jest tak z 1 km w obie strony, teraz sprawdziłem, że było 2,5 cały czas asfaltem, dobrze, że nie poszliśmy.

Lasem przechodzimy do innej dzielnicy - Ciężkowice. Dla mnie brak picia to tylko drobna niedogodność, ale Ukochana ma poważny kryzys. Proponuję więc podejść do sklepu w Ciężkowicach, a potem można by wracać przez Gródek. Ukochana zastanawia się, ale podejmuje decyzję, że chce jak najszybciej do domu, bo sandałki ją obdzierają. No to idziemy przez moje ulubione dzikie łąki.

Wiem, ze Ukochana ich nienawidzi, ale pomyślałem, że urzekną ją swoim pięknem.

Bo piękne są, prawda?

Niestety Ukochana jakoś całkowicie odporna na ich wdzięki.

Potem miał być skrót lasem, ale Ukochana powiedziała, że jeszcze 10 metrów po chaszczach i mnie zabije, więc poszliśmy drogami.

To już nasze standardowe okolice spacerowe.

Kolorki jesienne nadchodzą.

Rondo Kaczyńskich. Piękne chmurki.

Po powrocie wypiliśmy 2,5 litra płynów, po równo.
A na obu stopach Ukochanej były wielkie bąble na całym śródstopiu. Jeden z bezbarwną cieczą, a drugi z krwawą. Przez 2 dni miała poważny problem z chodzeniem. Tak więc, moi drodzy. Jak widać dramaty wycieczkowe mogą być dosłownie wszędzie, nawet pod domem. Pamiętajcie o odpowiednim obuwiu do wędrówek! I nie wierzcie złym prognozom pogody

Niedzielna wycieczka. Z przed tygodnia. Upały ustąpiły nagłemu ochłodzeniu. Fajna temperatura do chodzenia.
Z racji niepewnej pogody wybraliśmy się do Tyńca. Nigdy nie byłem w tych okolicach.

Parkuję zaraz po zjeździe z obwodnicy Krakowa i zaczynamy od łażenia po lesie zielonym szlakiem wokół Tyńca. Las przyjemny, jak to na Jurze.

Są skałki, obiekty sakralne, to też nie dziwi.

Okolica pagórkowata. Tu podejście do punktu widokowego, który jednak całkowicie zarósł - nic nie było widać, ale tablica była

Stare kamieniołomy.

Tu coś widać.

Idziemy nad Wisłę. Trochę zaskakuje swoją wąskością. To dlatego, że jest tu przełom Wisły.

Czy to koniec Tobiego? Silny prąd powinien porwać go do Bałtyku.

Nie porwał.

Wędrujemy wzdłuż Wisły. Ładnie jest.

Skałki po drugiej stronie przełomu.

Sporo łódek, motorówek i stateczków.

Opactwo Benedyktynów w Tyńcu.

Zbudowane na konkretnej skale. Prawie jak greckie Meteory.

Skałka przy samej Wiśle.

Byłem ciekawy czy Tobi wpadnie - nie wpadł.

Opactwo wewnątrz. Całkiem schludne.

Wracamy do auta przez jeszcze dwa pagórki.

Odpoczynek na koniec dnia.

Jeszcze mineralne źródełko po drodze.

Okolice Tyńca zaskoczyły mnie na plus. Część leśna normalna, ale Wisła i Opactwo bardzo przyjemne. Fajne miejsce dla Krakusów, żeby sobie przyjechać rowerem.

Część VI - dramat w MF

Ukochana stwierdziła, że się przegrzała i musi odpocząć dłużej. Faktycznie na południowych stokach podejściowych pod każdą z górek, które pokonywaliśmy panował okropny upał. Spoglądałem w Dolinę Branicy, na końcu której było auto. Niby nie daleko... a tak daleko w obecnej sytuacji. Można zaobserwować ciekawe zjawisko ogromnego spadku przejrzystości powietrza. Zrobiło się wręcz gęsto.

Po godzinnym odpoczynku przystąpiliśmy do zejścia, a miało ono aż 354 metry w pionie. Na szczęście nogi jako tako funkcjonowały.

Zastanawiałem się co zrobić na przełęczy Príslop. Można było zejść niebieskim szlakiem, ale co dalej. To był najdłuższy wariant, ale najbezpieczniejszy. Mógłbym się skoczyć po auto, a Ukochana by czekała w Terchowej. Korciło mnie wyzwanie zejścia bezszlakowo do Doliny Branicy, sam bym pewnie ten wariant wybrał, jako najkrótszy i całkiem ciekawy. Ukochana jednak na autopilocie rozpoczęła podejście pod Sokolie.

Było już chłodniej i całkiem ładnie. Mieliśmy jednak bardzo słabe tempo.

Tak wygląda bezszlakowe zejście do Doliny Branicy. Wielka niewiadoma. Z wyczerpaną Ukochaną może lepiej nie ryzykować takich atrakcji.

Sokolie ogólnie piękne jest.

Od poprzednich pagórków odróżnia je to, że nie jest to stożkowa górka do pokonania, tylko w długi pofałdowany grzbiet, który trzeba przejść.

Ale cudownie piękny, szczególnie w porze zachodu.

Słoneczko robiło fajne kolorki, a my mieliśmy znaczne obsuwy względem tabliczek.

Stromo było.

Podziwiałem widoki.

Zejście Doliną Obšívanka karkołomne. Ukochana strasznie klęła.

Potem w ogóle było strasznie.

Przepaście.

I wciąż jakieś drobne podejścia. Wydawało się to nie mieć końca. Już prawie ciemno.

Pamiętam, że jak szliśmy tędy 11 lat temu, to obiecywałem sobie powrócić i poświęcić cały dzień na samo Sokolie. Przez ten czas zapomniałem jak tu jest. Teraz sobie przypomniałem i utwierdziłem, że muszę tu jeszcze powrócić, o ile uda się przeżyć dzisiejsze zejście.

Jakoś się udało. Końcowy odcinek to łąkowy żółty szlak, który miał być pokonywany przy zachodzącym słońcu. Ale byliśmy 2 godziny za późno. Pod koniec nie było już nawet szarówki. Osada Mažgutovci.

Hotel Branica. Znak, że jednak dotrzemy do auta. Jest 22.

W domu jesteśmy przed 1 w nocy. Ukochana ogłasza koniec swojej górskiej kariery, że niby z mojej winy.
Optycznie trasa wydawała się nie taka bardzo długa. Dopiero teraz sprawdzam dystans. 25 km - tego się spodziewałem. Przewyższeń 1900 metrów - sporo. No ale w końcu Wielki Krywań powinien mieć więcej podejść niż zwykły Krywań w Tatrach
Wycieczka w starym stylu. Kiedyś każda trasa była "źle" zaplanowana

THE END

Część IV - Doliną Branicy na główną grań MF

Fajnie było na Rozsutcach, więc postanowiliśmy powrócić w Małą Fatrę. Parkujemy u wlotu Doliny Branicy na całkowicie pustym parkingu, na razie wciąż bezpłatnym. Zza Sokolie wyłania się słońce. Zapowiada się piękny dzień.

Poranek jeszcze ciut rześki, ale tego dnia mają już być upały.

Najpierw idziemy doliną.

Następnie szlak prowadzi na grzbiet pomiędzy dolinami Wielkiej i Małej Branicy.

Zaczynają się widoki. Mnie najbardziej podoba się pustka, jest tu tylko ścieżka wśród traw.

Czuć jak mocno operuje słońce, a wiele podejść jeszcze przed nami.

Póki co idzie całkiem sprawnie.

Ostatni odcinek leśny.

Zdobywamy sobie z Tobim dodatkową górkę na północ od przełęczy Sedlo na koni (1170 m).

Fajne z niej widoki na oba Krywanie, a Ukochana odpoczywa w dole.

Baraniarky, przed które mamy zamiar schodzić. Spora górka jak na podejście na zejściu...

Wychodzimy ponad piętro lasu.

Przed nami Hole (1466 m).

Widok wstecz.

Veľký Kriváň (1708 m)

Malý Kriváň (1667 m)

Unikalny kolor skał.

W końcu osiągamy grzbiet - Koniarky (1535 m)
Jest całkiem gorąco, Tobi szuka cienia. Na tej wycieczce mieliśmy dla niego wodę

Na Wielkim Krywaniu tłumy ludzi. Do tego momentu byliśmy całkowicie sami na szlaku, nikogo nie spotkaliśmy.

Mały Krywań mniej oblężony - jest dalej od stacji kolejki.

Ruszamy pięknym małofatrzańskim grzbietem w kierunku Wielkiego Krywania.

C.D.N.

Apogeum tegoroczych upałów w Polsce. A u południowych sąsiadów nawet jeszcze cieplej.
Wracam na Orawę, jadę do Dolnego Kubina, parkuję przy cmentarzu w przysiółku Mokraď i ruszam łąkowym grzbietem w górę.
Mimo wczesnej pory już grzeje, a Tobi łapie resztki porannej rosy i trochę cienia wśród traw. Biedny piesek.

Dolny Kubin to zwarte blokowisko wchodzące w górskie łąki. Takie rzeczy tylko na Słowacji.

Wyłania się potężny Wielki Chocz.

Pięknie jest wkomponowany w góry Dolny Kubin. Šíp i Mała Fatra w tle.

Idę pagórkami przez Medzihradné.

Kamień przy krzyżu na podejściu na Tupą skalę.

Na poprzedniej orawskiej wycieczce, z oddali Tupá i Ostrá skala wyglądały jak jurajskie wolnostojące skałki. Jednak z bliska skala jest zupełnie inna. To są normalne góry, podejście się dłuży.

Tupá skala (810 m).
Myślałem, że zrobię obejście dookoła, próbę zdobycia od dołu. Nic z tych rzeczy, za duże.

A to sąsiednia Ostrá skala (813 m).

Seba pisał, że to tylko dla koneserów. Nieprawda, normalna łagodna ścieżka prowadzi na szczyt.

Widoki ze szczytu ograniczone. W oddali Tatry.

Korci mnie dojść do skalistego urwiska. To już jest zadanie dla koneserów. Pierwsza próba nawet się nie udała, dopiero Tobi pokazał właściwą drogę.

Wiadomo, że trzeba wyjść na najwyższy punkt. Jest ryzyko jest zabawa

Jest nagroda
Tupá skala.

Wielki Chocz.

Sukces bardzo mnie zmęczył. Musiałem odpocząć, uzupełnić płyny. A potem wyjść w najgorętszą porę dnia na otwarte przestrzenie. Na tym polu słońce parzyło.

A potem łąki, pagórki, ładne krajobrazy... kończąca się woda.

Po zewej Šlahôrka (788 m) - najdalszy punkt wycieczki, pora na powrót.

Pięknie było. Pozwoliłem sobie na dłuższy odpoczynek.

A potem było jeszcze piękniej.

Zrobiło się chłodniej. Światło coraz lepsze.

Rozpoczął się końcowy etap dnia.

Tu już dzisiaj byłem. W porze zachodu jest jeszcze fajniej
Nawet przestałem się martwić, że woda się dawno skończyła

Pozostał już tylko powrót do auta.

Ogólnie wycieczka rewelacja.
Mam nadzieję, że choć trochę wyróżnia się na tle poprzednich

Pora na wycieczkę nieoczywistą.
Po staremu Beskid Ślaski, po nowemu Międzygórze Jabłonkowsko-Koniakowskie.
Stare nazewnictwo jakoś bliższe sercu, a nowe wciąż dziwnie brzmi, chociaż "międzygórze" do tych terenów pasuje chyba lepiej.
Auto w Nieledwi koło kościoła. Trasa: Kiczorka (798 m) - Sobczakowa Grapa (768 m) - Kiczora (711 m) - Popręcinka (784 m).
Pogoda? Ciepło, bardzo ciepło, ale w kolejnych dniach ma być jeszcze cieplej.

Nie ma tu szlaków, nie ma turystów, a drogi są często trawiaste. Zadupie na całego

Na początek od razu najwyższa góra - Kiczorka. Widok na Rachowiec. Ochodzitą i Tyniok.

Ochodzita i Tyniok.

Jakieś zabudowania od czasu do czasu.

A i asfalcik dojazdowy też się znajdzie.

Sobczakowa Grapa bardziej dzika.

Z widokiem na Baranią.

Rysianka, Lipowski, Boraczy.

Zejście długim łagodnym grzbietem z widokiem na Muńcuł i Rycerzowe.

Po lewej kolejna góra do zdobycia - Kiczora.

I już jestem. Widok na Sobczakową Grapę, a w tyle Ochodzita.

Muńcuł i Praszywka.

Trawy już zdecydowanie żółte.

Widok z Kiczory na kolejny cel - Popręcinkę.

A z Popręcinki widoki takie: Muńcuł, Rycerzowe, Praszywka.

Jeszcze raz Muńcuł z masztem.

Ostrężynowe eldorado.

Tyniok i Barania.

Przede mną Kiczorka, od której zacząłem, więc można schodzić w dół.

Idealnie, równo ze słoneczkiem

Człowiek całe życie chodzi po górach, a na tych pagórkach nigdy nie byłem, do tej pory nie wiedziałem nawet że istnieją.

Niedawno Ukochana napotkała w internetach artykuł o niezwykłej, niesamowitej górze w Beskidach. Prawdziwa perełka, znana tylko koneserom, wymagająca, oferująca cudne widoki, nieskalaną przyrodę. Od razu do mnie z pretensjami, że łazimy po różnych krzokach, a w takie fajne miejsca jej nie zabieram. Co to za góra pytam? Muńcuł. No to przecież byliśmy... ale cóż szkodzi odwiedzić ją znowu

Parkujemy przed Soblówką. Idziemy bezszlakowo drogą do przysiółka Szczytkówka.

Trzeba przyznać, że fajne widoki mają z tego przysiółka.

Jest nasz cel - Muńcuł.

Dochodzimy do grzbietu, widok na Romankę.

Trochę podejścia jest.

Zanim osiągniemy szczyt postanawiam poszukać chatki. Nigdy przy niej nie byłem. Widoczki z polany pod Muńcołem rewelacja.

Trzeba przyznać, że chatka bardzo atrakcyjnie położona.

A w środku bardzo porządna.

Wracamy na szlak, zdobywamy szczyt.

Następnie schodzimy do Soblówki szlakiem niebieskim. Bardzo dziki i zarastający jest, chyba mało kto nim chodzi.

Z Soblówki idziemy do przysiółka Smereków Wielki. Powyżej kościoła wiele domków do wynajęcia. Zakopiańskie klimaty na bogato.

Przysiółek i szczyt Smereków Wielki. Byłem tu rok temu i bardzo mi się podobało.

Schodzimy łagodnym grzbietem do Małego Smerekowa.

Kanie dopisały.

Spokojna i malownicza końcówka dnia.

Pozostało jeszcze zdobyć niewysoki Mały Smereków.

Rzucić okiem na Kubiesówkę.

I zejść bezszlakowo wprost do auta. Oj co to było za zejście!

Mam nadzieję, że Ukochana tym razem zapamięta, że była na Muńcole

Zgadza się!

W środowe okno pogodowe wyskoczyłem w Pasmo Pewelskie.
Start w Rychwałdku na przełęczy pomiędzy Łyską i Barutką. Kieruję się na Ostry Groń. Po wyjściu z lasu zaczynają się widoki.

Ostry Groń to najbardziej łagodny groń jaki widziałem

Jest krzyż. A za nim grzbiet, którym będę wracał. Wygląda na zalesiony, ale wiem, że oferuje widoki na południe.

Jest tu jeszcze plac zabaw dla piesków.

Mur z opon chwieje się i ma dziury w środku. Wcale nie jest łatwo go pokonać.

Najfajniejsze na tym grzbiecie są widoki. Beskid Śląski, Skrzyczne, Klimczok.

Beskid Żywiecki, od Pilska po Romankę.

Beskid Mały, od Magurki Wilkowickiej po Kocierz.

Przełęczą przechodzę na sąsiedni grzbiet.

Dalej widoki. Wschodnia część Beskidu Małego.

Śląski, od Baraniej po Skrzyczne.

Kapliczka w lesie i Tobi z rekordem wysokości na wejściu ze wspomaganiem. Było ryzyko, że nie odważy się zejść, ale się odważył.

Wnętrze innej kapliczki - mojej ulubionej.

Widoki z Bąkowa, najwyższego szczytu tego dnia - 766 metrów.
Jałowiec, Lachów Groń, Mędralowa, Babia w tle, ale najbardziej ucieszyłem się, że rozpoznałem Wytrzyszczona z lewej w dole w cieniu.

Wędrówka grzbietem, szlakiem żółtym.

Żywiecki, od Pilska po Romankę.

Z Janikowej Grapy schodzę na przełęcz na końcu Mutnego.

Następnie przechodzę przez Bidaszkową Groń.

Widok na Babią. Pierwsza warstwa to Janikowa Grapa, druga to Łosek.

Schodzę do Pewli Małej. Po lewej Łyska, po Prawej Barutka, a w środku przełęcz, gdzie czeka autko.

Bezszlakowo kieruję się w kierunku Łyski. Zakładałem, że będzie to najmniej ciekawy odcinek wycieczki. Myliłem się. Fajna droga w polach i super widoki. Na pierwszym planie Bidaszkowa Groń

Łąkowe wypłaszczenie.

Barutka.

Na sam koniec widoki spod Łyski.

Taka to była wycieczka w zupełnie nieciekawe rejony.
Pogoda lepsza niż zapowiadali. Praktycznie cały czas słońce, a chmury widoczne tylko na niebie nad wyższymi szczytami. Ciekawe zjawisko, wymarzone przez fotografów, żeby mieć jednocześnie słońce nad głową i chmury w kadrze