Opcje wyszukiwania (Strona 6 z 122)

Zgadza się!

W środowe okno pogodowe wyskoczyłem w Pasmo Pewelskie.
Start w Rychwałdku na przełęczy pomiędzy Łyską i Barutką. Kieruję się na Ostry Groń. Po wyjściu z lasu zaczynają się widoki.

Ostry Groń to najbardziej łagodny groń jaki widziałem

Jest krzyż. A za nim grzbiet, którym będę wracał. Wygląda na zalesiony, ale wiem, że oferuje widoki na południe.

Jest tu jeszcze plac zabaw dla piesków.

Mur z opon chwieje się i ma dziury w środku. Wcale nie jest łatwo go pokonać.

Najfajniejsze na tym grzbiecie są widoki. Beskid Śląski, Skrzyczne, Klimczok.

Beskid Żywiecki, od Pilska po Romankę.

Beskid Mały, od Magurki Wilkowickiej po Kocierz.

Przełęczą przechodzę na sąsiedni grzbiet.

Dalej widoki. Wschodnia część Beskidu Małego.

Śląski, od Baraniej po Skrzyczne.

Kapliczka w lesie i Tobi z rekordem wysokości na wejściu ze wspomaganiem. Było ryzyko, że nie odważy się zejść, ale się odważył.

Wnętrze innej kapliczki - mojej ulubionej.

Widoki z Bąkowa, najwyższego szczytu tego dnia - 766 metrów.
Jałowiec, Lachów Groń, Mędralowa, Babia w tle, ale najbardziej ucieszyłem się, że rozpoznałem Wytrzyszczona z lewej w dole w cieniu.

Wędrówka grzbietem, szlakiem żółtym.

Żywiecki, od Pilska po Romankę.

Z Janikowej Grapy schodzę na przełęcz na końcu Mutnego.

Następnie przechodzę przez Bidaszkową Groń.

Widok na Babią. Pierwsza warstwa to Janikowa Grapa, druga to Łosek.

Schodzę do Pewli Małej. Po lewej Łyska, po Prawej Barutka, a w środku przełęcz, gdzie czeka autko.

Bezszlakowo kieruję się w kierunku Łyski. Zakładałem, że będzie to najmniej ciekawy odcinek wycieczki. Myliłem się. Fajna droga w polach i super widoki. Na pierwszym planie Bidaszkowa Groń

Łąkowe wypłaszczenie.

Barutka.

Na sam koniec widoki spod Łyski.

Taka to była wycieczka w zupełnie nieciekawe rejony.
Pogoda lepsza niż zapowiadali. Praktycznie cały czas słońce, a chmury widoczne tylko na niebie nad wyższymi szczytami. Ciekawe zjawisko, wymarzone przez fotografów, żeby mieć jednocześnie słońce nad głową i chmury w kadrze

Niedzielna wycieczka zagraniczna w Beskid Śląsko-Morawski na Mały Połom.
Startujemy w Łomnej Górnej - uroczej, spokojnej miejscowości turystycznej.

Uznałem, że żaden szlak mi się nie podoba. Będziemy szli bezszlakowym grzbietem.

Po lewej Mały Połom, a na wprost Kozí hřbety. Co ciekawe oba szczyty szlak omija.

Zajezdnia autobusowa

Grzbiet, którym idziemy jest idealny. Po lewej Wielki Połom, gdzie byłem w zeszłym roku.

Ukochanej podobają się łąki.

Tam dołem, równolegle do nas, idzie szlak żółty.

Odcinek leśny.

A to już szlak graniczny czesko-słowacki.

Szlak poprowadzony jest tak, że omija praktycznie wszystkie szczyty. Natomiast można skorzystać ze ścieżki, która idzie wzdłuż granicy.

Odbijamy na Mały Połom, jest trochę przeszkód.

Ale ogólnie jest fajnie.

A tu już schodzimy. Od tej strony jest dość stromo.

Na chwilę wracamy na szlak.

I ponownie go opuszczamy - teraz Kozí hřbety.

Jest tu fajny punkt widokowy na skałce.

Ukochana ma skojarzenia z dziobem Titanica, tylko nie ma barierek.

Skałka od dołu.

Rozległe widoki.

Przed nami bezszlakowy powrót. Trudno było trafić właściwą ścieżkę, bo słabo było ją widać wśród traw.

Ale potem już poszło dobrze.

Taka to była zagraniczna wycieczka

Część III - Malý Rozsutec (1343 m)

Rozpoczynamy zejście z Wielkiego Rozsutca. Początkowo szlak przechodzi przez jego kilka wierzchołków.

Widok na Mały Rozsutec. Dość niepozorny z perspektywy wielkiego.

Wydaje się że traci się znacznie więcej wysokości, niż podchodząc z drugiej strony. W rzeczywistości jest odwrotnie. To pewnie dlatego, że tu jest kilka podejść na zejściu i wypłaszczeń.

Biela. Widać nawet nasze autko.

Stoimy pod Małym. Szlak jest dobrze widoczny, to ta zacieniona szczelina idąca od środka ukośnie w prawo w górę. Robi wrażenie.

Podejście jest krótkie, ale bardzo strome.

Tak, jest znacznie trudniejsze niż na Wielki Rozsutec.

Biedny piesek. Klamry i łańcuchy mu tylko przeszkadzają.

Szczytujemy!
Widok na Wielkiego.

W oddali Wielki Chocz.

Widok na szlak zejściowy z drugiej strony. Też bardzo ciekawy.

Pokazałem Tobiemu. Akurat ten w sam raz dla piesków. Dla ludzi mniej, bo się wszystko sypie. Kiedyś wychodziliśmy tędy z Ukochaną, jak jeszcze nie było sztucznych ułatwień i zastanawialiśmy się, czy zejście jest możliwe. Wydawało się, że nie. Teraz z ułatwieniami już tak.

Pora wracać i zejść tą samą drogą co wychodziliśmy. Tobi jest przerażony!!!
Chociaż nie, wcale nie jest.

Dalej schodzimy czerwonym szlakiem przez nienazwany grzbiet na Príslop nad Bielou.
Sporo miejsc widokowych: Osnica, Stoh, Rozsutec.

Dużo bardzo stromych zejść w lesie.

Trochę skałek.

Meldujemy się na przełęczy.

Pozostało zejść pozaszlakowo na dół. Wioski nie widać, ale ona tam jest

Taka to była wycieczka -  bardzo przyjemny klasyk w Małej Fatrze

THE END

Nena, dzięki za korektę - Maciejki na Macierzankę.
Jesteś niezastąpiona

W niedzielę w drugiej połowie dnia wybraliśmy się na Pustynię Błędowską z Błędowa, czyli dzielnicy Dąbrowy Górniczej.
Fajne były chmurki do zdjęć.

Niektóre zboża już żółte.

To chyba żyto, a jak nie to jęczmień.

Kościół w Błędowie, wygląda jakby stał po środku niczego.

A to szlak Szwajcarii Zagłębiowskiej, którym szliśmy. A dokładnie jego jedyna oznaczenie jakie odnaleźliśmy na metalowej barierce.

Nie zdziwiło nas więc, że po chwili wylądowaliśmy w krzakach.

Ukochana dzielnie pokonuje mostek.

Lasy wokół Pustymi Błędowskiej.

Działalność boberków na Białej Przemszy.

W końcu sama pustynia.

Na obu częściach pustyni można spotkać szalejące pojazdy buggy, myślę, że spokojnie 150 km/h na prostych pędziły, naprawdę niewyobrażalna prędkość.

Trochę wiało. Wydmy mniejsze niż w Diunie.

Pustynne kwiatki - Maciejka.

Zdjęcie z punktu widokowego.

Za powyższe zdjęcia powinienem iść do więzienia. Przed wejściem na punkt widokowy są tablice, że zakaz wstępu, że zakaz fotografowania (nowe tablice zgodne z ostatnią ustawą o zakazie fotografowania). Oczywiście zakaz dronów. A kawałek dalej zakaz wjazdu wszelkich pojazdów mechanicznych z rozdzielonymi kategoriami na samochody, quady i motocykle (ale bez buggy). Zakładam, że wejście za tablicę wstęp wzbroniony jest już nielegalne. A tam są tablice informacyjne o ochronie pustyni, podest widokowy z płatną lornetką. Jakieś dziwne połączenie zakazów z atrakcjami. Takie rzeczy tylko w Polsce.

Jechać, czy nie jechać... dylemat.

Pora wracać. Zapowiada się koniec słoneczka.

Decydujemy się na skrót. Przebijamy się do drogi, której w rzeczywistości nie ma. Jeden z gorszych skrótów w mojej karierze, ale czasem tak bywa.

Tobiemu się podobało.

A potem już spokojnie.

Na koniec pokazało się słoneczko.

Taka to była wycieczka

Część V - powrót z Rohacza

Plany zrealizowane, można wracać
W trudnym terenie prowadzi nas szlak.

A potem postanawiam go porzucić, bo jedna ścieżka wygląda bardzo obiecująco. Dobra decyzja.

Wychodzimy na łączki.

Piękne rozległe, widokowe.

A potem w dół do wyjścia.

Dochodzimy do miejscowości, ale to nie ta miejscowość gdzie jest auto, więc trzeba znowu w górę

Jeszcze mamy kawałek, ale z małymi przewyższeniami i trawiastymi drogami.

Widok wstecz.

Manin był rano, jest i wieczorem.

A to już nasza miejscowość.

Ukochana jakaś dziwna. Huśta się, nigdzie jej się nie spieszy.

Uśmiechnięta. Po 12 godzinach łażenia z przygodami.

Słoneczko odprowadza nas na dół.

Ogólnie wycieczka super! Nieznane rejony, moc atrakcji i przygód. A do tego wszyscy zadowoleni

THE END

Część III - danie główne - Rohacz na dziko

Ahoj przygodo! Ruszamy na Rohacza.

Można powiedzieć, że jest ścieżka. Przechodzi raz jedną raz drugą stroną grani.

Głównie z powodu omijania skałek ukrytych wśród drzew.

Czasami trzeba zdobywać punkty widokowe na skałkach.

Warto

Kontynuujemy. Zdarzają się takie szersze miejsca.

Ale są też takie węższe.

Ukochana zobaczyła okno skalne.

Dla zdjęć, dla lajków wydrapała się tam, ale było strasznie co widać po dziwnym uśmiechu.

Widok z okna.

Idziemy dalej.

Kolejne punkty. Kolejne fotki.

W końcu atak szczytowy.

Ostatni punkt widokowy. Tam gdzie kończy się szlak to ten szczycik w dole po lewej stronie. Niedaleko, ale szło się długo, bo się delektowaliśmy okolicznościami przyrody. Jak ja lubię takie miejsca!

Jeszcze widoczek bez ludzi.

Kulminacja szczytowa parę metrów obok, ale już bez widoków. Ścieżka prowadzi dalej grzbietem, ale my mamy inne plany.

Teraz coś czego obawiałem się najbardziej. Porzucamy grań i schodzimy na przełęcz kompletnie na wyczucie.

Obawiałem się, że albo będzie zachaszczowane, albo za stromo, albo nie trafimy w przełęcz. Okazało się, że martwiłem się na zapas. Pięknie trafiliśmy.

Tobi nawet znalazł wodopój. Już od dłuższego czasu widać, że intensywnie szukał wody. Emocje w skałkach wyczerpują.

Następnie wyszliśmy na sąsiednią grań i wystarczyło iść nią do końca, aby dojść do skał i jaskiń poniżej. W teorii nic trudnego. W praktyce okazało się, że skały na tej grani, które trzeba było obchodzić sprawiły, że pozmieniały nam się kierunki. Na tym zdjęciu widać kto jest winny. To Ukochana pokazuje zły kierunek. Tobi patrzy w dobrą stronę.

Odbiliśmy więc w boczny grzbiet, który wyglądał bardzo przyjaźnie.

Nic nie podejrzewając kierowaliśmy się wprost ku zagładzie...

C.D.N.

Przypomniało mi się, że kiedyś obiecałem Strzępkowi wycieczkę na Krywań i nie dożył nieboraczek. Tobi nie był jeszcze na Krywaniu. Wypadałoby też zakończyć długi weekend czymś czym Ukochana mogłaby się pochwalić w pracy. No to Krywań!
Fajnie widać go z parkingu.

Idziemy najpierw lekko w górę, potem bardziej.

Zaczynają się kosówki.

I widoki.

Krywań cały czas daleko.

Stromizny. Szczyt na wprost.

Szlak prowadzi dookoła, ale też jest stromy.

Zbliżamy się.

Widok na drugą stronę. Zielony Staw Ważecki.

Rozpoczynamy atak szczytowy.

Są delikatne trudności dla ludzi i żadne dla piesków Tobiaszków.

W związku z tym Tobi najczęściej obserwuje nas z góry zastanawiając się co tak wolno idziemy.

Ja też fotografuję z góry.

Zakaz chodzenia z psami chyba odniósł jakiś skutek, bo nie spotkaliśmy innych. Śledząc Tatromaniaków brałem pod uwagę że przy takich tłumach ktoś się może przyczepić, ale okazało się, że wszyscy hejterzy zostali w domach. Same pozytywne reakcje na psa.

Na Krywań wychodzi się dość szeroko, więc korków nie było.

Jesteśmy. Tobi dał radę dożyć zdobycia Krywania, bo że dał radę wyjść to oczywista oczywistość

Widok między innymi na Czerwone Wierchy, Giewont.

Tatry Wysokie.

Zbliżenie. Lodowy, Łomnica, Wysoka.

Pora na zejście.

Ukochana stosuje technikę amatorską.

Czasami błąd i wycof przykrywa pozą relaksacyjną.

Zachęcona aby schodzić twarzą do skały radzi sobie dużo lepiej.

A Tobi się popisuje.

Schodzimy innym wariantem.

Z ładnymi widokami.

Oddalamy się od Krywania, zmieniamy perspektywę.

A potem w dół.

Ostatni postój nad Jamskim stawem.

I spokojny powrót do auta.

Po prostu wycieczka na Krywań, dla Tobiaszka... teraz może już umierać ze starości.

Czasem tak się w życiu ułoży, że człowiek siada o 8 rano przed mapą i ma poczucie straconego dnia, bo każdy pomysł wydaje się bez sensu. W sobotę siedziałem tak z 3 minuty i doznałem olśnienia jak Pomysłowy Dobromił z kreskówki. Jak wiadomo Dobromił kojarzy się z Tatrami

Jadę na Wyżnią Huciańską Przełęcz, na ten wyższy parking. Wysiadam z auta i widzę taką łączkę. No to idę.

Oglądam się za siebie.

Łączka szybko się kończy, dalej prowadzi stara droga, pozostaość po wycince drzew. Myślę sobie, ostatni moment, żeby tu iść, wkrótce wszystko zarośnie.

I mam rację, po kilkuset metrach wszystko zarosło.

Intensywnie myślę dalej. Skoro droga zarosła, to może lepiej pójść prosto w górę, po takich łagodnych skałkach. W skałkach mniej roślinności, a wysokości nabiorę szybko, bo droga i tak za bardzo szła na skos stoku.

Kurcze, nie takie łagodne te skałki. Za to Tobi w swoim żywiole. A ja miałem problemy jak je pokonać.

Udało się zdobyć! Widok na Kopec i Machy, to własnie tam wędrując jesienią doszedłem do wniosku, że można by poeksplorować najbardziej zachodni kraniec Tatr.

Więc eksploruję i podziwiam widoki.

Dziką przyrodę podziwiam.

Oraz to co mnie czeka w najbliższej przyszłości podziwiam. Po lewej Javorina. Tam mam plan się udać.

Wyżej drogi są niepozarastane, można w miarę wygodnie iść.

A to miła niespodzianka - całkiem przyjemna skalna brama.

A z niej całkiem fajne widoki na Chocz.

Javorina już blisko.

Cały dzień dzisiaj określiłbym jako "dla koneserów", a Javorina to już szczególnie.

Można z niej podziwiać kamieniołom w Zubercu.

Dolina Sucha.

A potem było jeszcze bardziej dla koneserów. Chciałem przejść zaledwie 100 metrów na Poludnice, bo tam są jakieś skałki. Bardzo musiałem się motywować, żeby nie zawrócić.

Okazało się, że było warto!

Skałki imponujące

Widoki olśniewające. Z lewej Biała Skała przy czerwonym szlaku.

A to Holica. Tam mam zamiar dzisiaj dojść.

Najpierw trzeba się trochę wrócić.

Omijając Javorinę schodzę na Hutianske sedlo, tylko to właściwe, wysoko na grani.

Jestem, no to teraz będzie już prosto grzbietem.

Niestety grzbietem nie idzie żadna droga, wszystkie schodzą w dół.

Przebijam się do grzbietu, ale tu z kolei są skały, które trzeba omijać.

Jest też pas skalny, który trzeba pokonać. I to co widać uznałem za właściwe miejsce do zejścia w dół.

Udało się zejść. Z dumą patrzę na trudności, które pokonałem.

Potem przyjemne łączki.

Szczytujemy na Holicy. Widok na południe, w oddali Niżne Tatry.

Widok w stronę Tatr. Niewiele ukazują, Siwy Wierch i Ostra zasłaniają większość, jestem trochę za nisko.

Na pierwszym planie pas skalny, który dzielnie pokonywałem. Pośrodku skałki na Poludnicy, gdzie byłem. Z prawej Biała Skała. W tle Osobita.

A od południa na Holicę dochodzi taka droga. Tu wycinka właściwie jeszcze trwa.

Rozpoczynamy zejście.

Stromo, ale całkiem komfortowo. Jeszcze nie zarosło.

No i dobrze, wyzwań na dzisiaj wystarczy.

W dole Koliba Holica.

Aby nie wracać wzdłuż asfaltu zahaczam o łączki pod Tatrami.

I podziwiam tereny po ktrórych dzisiaj chodziłem.

Miał być dzień stracony, a wyszedł niesamowicie fajny. Wycieczka trudna, ale krótka - 6 godzin walki w terenie
Czy ktoś oprócz mnie zapuścił się w te tereny?