Opcje wyszukiwania (Strona 67 z 210)

Tak Piotrze, zgadza się

Zmierzchało się, wiatr nagonił mgłę, dach szałasu udało się jednak dostrzec
Skierowałam się do niego po czyichś śladach, żeby sprawdzić przede wszystkim czy będę miała drewno na opał. Widać było, że kilka dni temu ktoś tutaj nocował.

W tym miejscu chcę napisać, że ja się nie urodziłam survivalowcem
Bardzo natomiast lubię dłuuugie wędrowanie. Niestety wraz z tym jak mi latek przybywa nie zawsze dochodzę na czas na nocleg do ludzkich zabudowań. Namiotu nie mam siły dźwigać, plecak i tak swoje już waży, gdy idzie się w góry na kilka dni.

Głównie z tego powodu zainteresowałam się alternatywnymi sposobami na nocleg w terenie, a co za tym idzie trza się było nauczyć jak sobie w takich sytuacjach poradzić.
Trochę rzeczy pamiętałam z harcerstwa, część obczaiłam w necie (tutaj należy być jednak bardzo ostrożnym bo ludzie piszą straszne głupoty). Kluczowe było sprawdzenie tej wiedzy w terenie i podpatrzenie w działaniu forumowego Praktyka

Dochodzę więc do szałasu, sprawdzam, że dach ma cały, spać jest więc gdzie   Drewna wystarczy by się ogrzać i coś ugotować. Ważne było także to, że w szałasie była przyniesiona w butelkach woda. Przy zapadającym zmroku nie zlokalizowałabym źródła, trzeba by topić wodę ze śniegu.

Przebrałam suche skarpety, ogrzałam się, ugotowałam gorącej herbaty - od razu mi lepiej na duchu

Szałas składa się z dwu pomieszczeń. W jednej jest „jadalnia”

a w drugiej „górka” do spania i miejsce na ognisko.
Piec jak pisał Kamykus ukradziono

Widać, że szałas jest jednak zaopiekowany. Część szczytowa, gdzie się śpi jest częściowo obita grubą, czarną folią. Zimowe wiatry w kilku miejscach ją nadwyrężyły, więc umocowałam furkoczące kawałki srebrną taśmą coby mi snu nie zakłócały  

Ponieważ w szałasie neta niet  – wysyłam zapytanie do Psiapsiólki :* jak tam z prognozą pogody, ale z zasięgiem też było słabo, więc wyłączyłam telefon żeby się nie rozładował. 

Co tam się w nocy działo to ja nie wiem – pewnie nic   bo spałam jak niemowlę 
Ze dwa razy obudziły mnie tylko przelatujące samoloty.

Za to poranna pobudkę o 6 zrobiły mi kościelne dzwony   W gęstej mgle ich dźwięk był tak wyraźny, że wydawało się, że dzwonią nie w dolinie, ale na sąsiedniej ulicy.

Z ciepłego śpiwora wychodzić się nie chciało, ale poranna kawka nęciła. Potem śniadanko i obchód noclegowni. Bez trudu odnajduję po widoku źródło

Znalezione obok szałasu gałęzie ułożyłam w środku, niech obeschną dla innych, przyniosłam też wody do butelek. W „jadalni” zostawiłam w foliowym woreczku zapałki, cukier i herbatę

Buty niestety nie wyschły. Idę w mokrych.

Gęsta mgła powoli się unosi. Za Mędralową stwierdzam, że w czasie gdy ja smacznie spałam w pobliżu wylądowali obcy

Przemykam więc ukradkiem… jeszcze mnie porwą i dopiero będzie… 

Przychodzi sms od neny, że w niedzielę pogoda ma się poprawić - dobrze… powinnam ruszyć jutro na Babia Górę, ale te moje mokre buty… w schronisku pewnie wyschną… jednak nie ma się co łudzić… pija wodę od podeszwy jak smok
Co robić? Wracać? 

Schodzę na Tabakowe Siodło

mijam wiatę przy wejściu na teren BPN

Za Fickowymi Rozstajami w śnieżnej bryi dostrzegam ślady borsuka

a potem znajduję papiurkowe 50zł. 

Schronisko na Markowych Szczawinach jest ledwie widoczne 

W jadalni ludzi jest niewielu, pogoda nie zachęca dzisiaj do wędrówek. Posilam się, pije kawę i rozmyślam co tu robić dalej…
Wracam… kupię nowe buty i  wrócę…

Po chwili do jadalni wchodzi grupa około 10 osób. Małe zamieszanie, gwar i witam się z moją znajomą ze szlaku Agatą   jej znajomi również podchodzą do mojego stolika, ale w ogólnym zamieszaniu nie rejestruje poszczególnych twarzy...

Siadają przy sąsiednim stoliku. Odpoczywają, szykują się do wyjścia na Babią Górę. Dolatują mnie urywki rozmów… i wyławiam z nich wyrazy liofilizaty i Broad Peak – zaciekawiona odwracam głowę w stronę skąd dochodzą rozmowy i dostrzegam tuż obok Agaty Annę Czerwińską. Nie mogę uwierzyć! Nie mam też odwagi podejść i zakłócać himalaistce prywatnego przecież pobytu.

Teraz w serialu następuję przerwa techniczna. Buty mam już upatrzone i niebawem wracam na Babia Górę. Dokończę zimowy Beskid Żywiecki, chociaż już chyba nie w zimowej aurze.

Na Babiej Górze na zimę chyba mogę jednak liczyć  

W tydzień po tym zdarzeniu, spotkałam Panią Anię – jak sama siebie nazywa - na pokazie w Andrychowie. W rozmowie potwierdziła, że rzeczywiście była wtedy na Markowych Szczawinach i nie miałaby mi za złe, gdybym do niej podeszła

EDIT:
Poniżej albumik z Żywieckiej części wyprawy

Mnie się wydaje, że z niej nasz Beskid Piękny doskonale było widać

Kiedy śpi się w górach to zawsze na wschód słońca się zdąży
Wieczorem nastawiam budzik, rankiem wskakuję w dresik i WSCHODZIMY!

Szkoda tylko, że instalacje wyciągu zakłócają ten piękny spektakl

Wracam na śniadano. W turystycznej kuchni spotykam znajomą z poprzedniego dnia. Rozmawiamy o górskich wędrówkach, opowiadam o swoim projekcie, znajoma o swoich trasach… w końcu jesteśmy już po imieniu Agata – Jola Wszystko wskazuje, że niebawem znowu spotkamy się na szlaku i na Markowych Szczawinach

Planuję dzisiaj dojść w okolice Hali Mędralowej i w zależności od sytuacji zorganizować sobie po drodze nocleg. Możliwości jest kilka…
- na )( Głuchaczki, jeżeli stan wiaty na to pozwoli, ale nie znam tego miejsca
- w kolebie na Hali Mędralowej, jeżeli ją znajdę, ale nigdy tam nie byłam
- ewentualnie odbić ze szlaku do prywatnego schroniska Zygmuntówka, na )( Klekociny, jeżeli siły na więcej nie pozwolą

Idę do pokoju i sprawdzam co z tymi butami. Polewam je wodą… woda spływa kropelkami po impregnacie… ki diabeł… od podeszwy podciągają? 

W końcu jestem gotowa do wyjścia. Obchodzę jeszcze schronisko wokoło, widzę, że ten górski hotel, sąsiaduje z starymi zabudowaniami schroniska i goprówką.

Dalsza droga prowadzi mnie przez Rezerwat Pięciu Kopców i Rezerwat Pilsko

Kiedy docieram na )( Glinne, duje jak nie przymierzając w kieleckim

Dawniej działało tutaj międzynarodowe drogowe przejście graniczne Korbielów – Orawska Półgóra (Oravská Polhora), obecnie zostały same zabudowania, kantory oraz przystanek autobusowy Korbielów-Granica. Jest też kiosk

Nasuwam kaptur kurtki na głowę, instaluję się na ławeczce, przy sklepiku z serami i napojami. Schroniska na trasie dzisiaj nie będzie, więc korzystam z okazji i wypijam ciepłe napoje – to co w termosie może się jeszcze przydać.
Wzmocniona ciepełkiem herbaty i kawy ruszam dalej na szlak.

W okolicy Beskidu Korbielowskiego 954 m n.p.m. podziwiam ciekawe skałki.

spotykam pracowitego konia

oraz kolejne "sznurowane"ślady

po tym „dodatku” w ich pobliżu 

jestem pewna, że to wilcze tropy 

Wędrówka nie jest zbyt męcząca, idzie się dobrze, tylko te buty...

Drzewa Beskidu Krzyżewskiego 923 m n.p.m. obdarowują mnie żywicą.

Zbieram ją do papierowej torebki po kanapkach, może się wszak przydać…

Wiata bazy namiotowej SKPB Katowice nie nadaje się na nocleg. Folia jest potargana od wiatru, a cała konstrukcja ma otwarty charakter.

W porze letniej z pewnością jest to miejsce warte nocowania bo w pobliżu jest źródło wody

Zbliża się wieczór, więc góry się pięknie wyzłacają mimo, że pogoda wietrzna.

Idę dalej, a rozmokły śnieg niemiłosiernie podciąga wodą w moich butach, momentami mam wrażenie, że w nich chlupie   Jestem zmęczona, trochę wyziębiona… 
Decyduję, że poszukam szałasu na hali.

Hala Mędralowej już jest. A szałas? 

Przysiółek Abrahamów liczy parę domów całorocznych i kilka służących sezonowemu wypoczynkowi. Dochodząc do miejsca noclegu w całkowitych ciemnościach, dopiero rankiem zorientowałam się, że Górska Stacja Turystyczna

położona jest przy samym szlaku, ale ponieważ trwał w niej remont zostałam przekierowana do Stacji badawczej, gdzie również udziela się noclegów, zwłaszcza wędrującym grupom, ceny są bardzo przystępne.
W Górskiej Stacji Turystycznej oprócz noclegów można także zjeść posiłek, jest sklepik gdyby trzeba było uzupełnić zapasy

Poniżej Stacja badawcza

Pełna nazwa to Centralny Ośrodek Badania Odmian Roślin Uprawnych
zakład Doświadczalny Oceny Odmian w Żabnicy – ufff… ale długa nazwa

W Stacji Badawczej prowadzi się obserwacje dotyczące siewu, wzrostu i przyrostu masy traw na pasze w warunkach górskich ponieważ jest to najwyżej położona stacja tego typu. Wisiały tam tablice poglądowe i znam teraz wdzięczne nazwy tymotka i kostrzewa łąkowa

Krajobraz w przysiółku i wszechobecne błoto każą mi powątpiewać czy, aby na pewno moja wyprawa ma charakter zimowy

Po śniadanku ruszam na Słowiankę, znajduje się ona niecałą godzinę od Abrahamowa.
Szlak jest jednym wielkim strumieniem, roztopy na całego, ale lepiężniki w natarciu

Zatrzymuję się tam na pół godzinki bo miejsce klimatyczne, w typie naszych małobeskidzkich chatek

Piję kawkę, gawędzę z gospodarzem i cieszę się tym miejscem

Przy stacji jest sklepik, dość dobrze zaopatrzony w artykuły spożywcze i inne przydatne duszy artykuły np. słodycze

Wędrówka od stacji Słowianka do schroniska na Rysiance to mozolne zdobywanie wysokości, wszak trzeba się wdrapać na  sporo ponad tysiąc metrów przemierzając błotniste polany...

i górskie zbocza pozbawione drzew z powodu wyrębu lasu

Oczy cieszy kilka razy stadko sarenek i pogodowe okno, które pojawia się momentami

Trawersując zbocze Romanki 1366 m n.p.m. trafiam na łańcuchy
Ot takie urozmaicenie na szlaku. Można sobie oczywiście bez nich poradzić, ale ułatwiają pokonanie osuniętego zbocza wśród śliskich skał.

Wody nie brakuje, spotykam sporą ilość strumieni
Poza tym szlak jest pusty! 

Mijam niespiesznie rozległą Halę Wieprzską

Widać wyraźnie, że wędrują jednak tędy zwierzęta

Mam trochę wątpliwości czy owe łapy należą do wilka, może po prostu ktoś wędrował z psem… chociaż z drugiej strony to sznurowanie…

Tak sobie w duchu rozważając dochodzę do Przełęczy i Hali Pawlusiej 1188 m n.p.m. – jest coraz bardziej zimowo

Oglądam Babią Górę z innej niż zazwyczaj strony

Jest pięknie!

Stąd już tylko „skok” i jestem przy schronisku Rysianka

Wiele dobrego już o tym miejscu napisana, ja mogę to tylko potwierdzić
Odpoczywam więc dłuuuuugo…   

Stwierdzam również, że jakoś mam dziwnie mokro w butach… impregnowałam je przed wyjazdem… o co chodzi?

W końcu trzeba się zbierać bo do Hali Miziowej jeszcze mam trochę dreptania

Dreptam więc Kozim Grzbietem, Wilczą Certą, aura prawdziwie zimowa – w końcu jest pięknie, zimowo!  Ten odcinek szlaku, aż po Halę Miziową cudnie nadaje się na biegówki, gdzieniegdzie widać z reszta założone ślady

Od Trzech Kopców 1216 m n.p.m. szlak prowadzi pasem granicznym i towarzyszy mu słowacki, niebieski szlak na Pilsko.

Na Palenicy 1338 m n.p.m. spotykam turystkę – jedyną osobę w tym dniu na szlaku.
Pozdrawiamy się, krótko rozmawiamy kto i skąd wędruje. Kobieta z przyjaciółmi nocuje na Hali Miziowej, więc pewnie się jeszcze spotkamy. Jak się potem okaże, jeszcze nie raz i z ekstra finałem

Słonko powoli zmierza ku złotej godzinie i ta godzina schodzi mi na wędrowaniu przez Halę Cudzichową i Halę Cebulową

Hala Cudzichowa ze wspominanym już na forum szałasem

Hala Cebulowa

Dzionek wędrówkowo kończę docierając na Halę Miziową

Tutaj kolejny szałas

I schronisko z cudnym widoczkiem na Królową

I tutaj zabawna historyjka
Zainstalowałam się w pokoju noclegowym, wrzucam do neta fotkę ze schroniskiem i podpisuję „Miziu, miziu na Hali Miziowej"

Dostaję taki oto komentarz od naszego forumowicza Markusa: Hala jest Miziowa. Radzieckiego uczonego Miziowa!

Pewnie wiele osób sądzi tak jak i ja, że Mizia był poczciwym górolem
Nic z tego! Markus wie, jest Prawdziwym Przewodnikiem 

Zielony chyba nie, na pewno nie

No proszę ileż to tajemnic się wyjaśnia na tym forum... Strach się bać!

Fajnie, że Cię do nas dzbonek przywiało, przyniesło, czy przywlokło

Ptaszki widać dyskretne 

Skąd ja paczam na ten piękny świat

No tak coś ptoszki świergoliły, że kisiel po Rzykach śmiga na rowerze

I całą trasę ten rower ze sobą taskałeś? 

Wyciągnę kilka kwiecistych ślicznotek 

Wiosna Panie Sierżancie, wiosna!

Grupy skał? To może to pasmo Żurawnicy? 

... i o tym, że to forum połączyło nas z uwagi na na umiłowanie Beskidu Małego zwanego przez nas Pięknym

Kolejna tablica z wspomnianej serii dotyczy lnu i jego obróbki.

Jak to z tym lnem było nim zamienił się w płótno?

Pod względem glebowym len nie jest zbytnio wymagający i na terenie Beskidu Małego wiele źródeł mówi o tym, że len był tutaj uprawiany.

Najlepsze plony dawał wczesny siew lnu, ponieważ roślina ta jest bardzo wytrzymała na przymrozki. Można było więc siać len tak wcześnie, jak tylko pozwalała na to pogoda. Dzięki temu wykorzystywano pozimową wilgoć w glebie.

Zbiory lnu następowały po około 2-3 tygodniach od kwitnienia. Lnu się nie kosi, ale wyrywa, następnie pozostawia do wysuszenia w tzw. daszkach. Oznacza to, że nie suszy się go na „leżąco” bądź w snopkach lecz umocowany ukośnie na specjalnie przygotowanych żerdkach.

Po wysuszeniu lnu należało oddzielić główki od słomy, wykorzystując do tego specjalne grzebienie

Czy wiecie jak nazywały się te grzebienie w okolicach Andrychowa?