Opcje wyszukiwania (Strona 7 z 8)

Zwiedzając cmentarz parafialny w Tarnawie Dolnej natknąłem się na grób ziemiański Aleksandra Hulimka (ur. 26.2.1846, zm. 1.1.1901 r.) właściciela dóbr Mycowskich i Jego rodziny. Majątek Mycowskich znajdował się przy granicy polsko-ukraińskiej. W kaplicy w Mycowie znajdują się epitafia rodziny Hulimków. W Polsce nazwisko Hilimka należy do bardzo rzadkich. Ocalić od zapomnienia, mój cel w poszukiwaniach informacji i pogłębienia tematu. Może tą drogą wzbogacimy historię Beskidu Małego. Może wspólnie uzupełnimy brakujące klocki historii rodów beskidzkich.

"Myców, kaplica grobowa Hulimków
Związek z zespołem dworskim w Mycowie ma kaplica grobowa Hulimków. Majątek w Mycowie wniosła w dom mężowski Celina z Obniskich, córka Teofili i Wiktora Obniskich, żona Aleksandra Hulimka [7]. Kaplicę zlokalizowano na północnym zamknięciu krajobrazowej kompozycji doliny wzdłuż strumienia, łączącej się z położonymi na wzgórzu - dworem i parkiem [8]. Powstała w 1900 roku według projektu lwowskiego architekta, Władysława Sadłowskiego, autora projektu budynku dworca kolejowego we Lwowie. Mycowska kaplica ma bryłę analogiczną do centralnego fragmentu budynku dworcowego. Obie budowle wieńczą kopuły z latarnią. W kaplicy znajduje się gipsowa płaskorzeźba Zdjęcie z krzyża autorstwa Alojzego Bunscha. Innym wspólnym dziełem Sadłowskiego i Bunscha jest przebudowa kaplicy Pana Jezusa Miłosiernego w lwowskiej katedrze łacińskiej, do której Bunsch wykonał fryzy "Wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy" i "Droga Krzyżowa". Kaplica zawiera epitafia: Wiktora Hulimka (1870-1872), Celiny z Obniskich Hulimkowej (1831-1875), Teodora Hulimka (1838-1901) i Teresy Szydłow-skiej (1804-1890) oraz Aleksandra Hulimka (1846-1901)."
(źródło: http://dkawalko.wszia.edu.pl/index.php?id=ziem)

Nazwisko: Hulimka
Portal moikrewni.pl
Statystyka: Liczby do nazwiska 'Hulimka'. W Polsce jest 14 osób o nazwisku Hulimka.
(źródło: http://www.moikrewni.pl/mapa/kompletny/hulimka.html)

~
Wywołany w ten sposób do tablicy, muszę odpowiedzieć. Otóż nieoficjalnie dostałem taką propozycję. Odmówiłem z prostej przyczyny. Dziś mija dokładnie 365 dni, a więc równy rok jak zamieszkałem w Tarnawie Górnej. Wcześniej nawet nie znałem tych okolic. Moim rodzinnym miastem był Kraków, a więc to coś innego niż życie na wsi. Poznaję okolice i region, poznaję ludzi i tutejsze stosunki. Uważam, że z marszu nie mogę przyjąć takiej odpowiedzialności, ludzie wiązaliby z moją kandydaturą coś czego nie byłbym w stanie ani załatwić (słoń w składzie porcelany) ani zorganizować. Okoliczni mieszkańcy to potomkowie górali zwanych Babiogórcami, ambitni ale też zarozumiali, nieustępliwi i hardzi. Pozyskać zaufanie tych mieszkańców jest bardzo trudno. Na razie jest tak, kto głośniej krzyczy, kto głosem dowodzi krzywdę na rolniku, ten uchodzi za najmądrzejszego. Młodzi uciekają do miast, Ci co zostają poddają się Losowi. Musi być większa grupa ludzi, która chce coś zrobić, zmienić, która nadawałaby ton rozwojowi tego regionu. Ambitny plan odnowy gminy Zembrzyce, w tym odnowy Tarnawy Górnej pozostaje ciągle na papierze. Nie zamykam się w domu, uczestniczę i stymuluję różne tematy związane z Tarnawą Górną. Zdaję sobie sprawę z tego, że moja wiedza o regionie, o tutejszych mieszkańcach i potrzebach jest jeszcze skromna. Patrzę, podziwiam, rozmawiam z ludźmi, szukam sposobu na życie w nowych warunkach.

Tarnawa Górna - 11.00 sypnęło gęstym śniegiem, wieje silny wiatr. Na ziemi jeszcze zielono.

Za miesięcznikiem szkolnym "Głos Cybika" Nr 1 z 1991 roku Szkoły Podstawowej w Tarnawie Górnej (nieistniejącej), podaję koleją legendę związaną ze wzgórzem zwanym Zamczysko, obecnie oznaczonym na mapach jako Bielówka 545 m npm. Spójną rzeczą w legendach jest występowanie diabła i złotych dukatów. Nowym elementem jest osoba Jaśka, starca rozmawiającego z diabłem. Do dziś droga na czarnym szlaku zwana jest, a nawet posiada tabliczkę "Jaśkowa droga".
Archiwalny egzemplarz Głosu Cybika udostępnił mi były dyrektor tej Szkoły.

Po tym wstępie przytaczam cały artykuł na ten temat:

"Poznajcie drodzy czytelnicy legendę związaną z naszą wsią. Stare fakty podają, że na górze zwanej obecnie "Zamczyskiem", stał zamek. Ze wszystkich stron otoczony był murem, tak wysokim, że stanąwszy na nim można było zbierać z nieba gwiazdy. Zamieszkiwany był przez zamożną rodzinę szlachecką. Pan dworu był bardzo chciwy. Swoich poddanych traktował okrutnie. Jego postępowanie wśród wielu wywoływało wewnętrzne protesty, ale cóż uczynić może biedny, prosty lud? Nie pozostawało im nic innego, jak tylko czekać na dzień, w którym dobiegną końca rządy tyrana. We wsi mieszkał starzec, o którym się mówiono, że rozmawia z diabłem. Jasiek, bo tak miał na imię, był szanowany wśród społeczności wiejskiej. Był przykładem dla innych. Właściciel dworu stawał się coraz okrutniejszy. Mieszkańcy nie wywiązywali się ze swoich obowiązków, a kto nie pracował musiał płacić wysokie podatki. Ludzie stawali się coraz bardziej ubodzy. Bieda wciskała się między nich. Nie było już co jeść, a pan jeszcze chciał pieniędzy. Mieszkańcy już dłużej nie mogli tak żyć. Udali się więc do Jaśka, aby poprosić go o pomoc. Nie było to łatwe, ale Jan nie odmówił im pomocy. Nie powiedział jednak nikomu jak im pomoże. Pewnego wieczoru Jasiek spotkał diabła. Opowiedział mu wszystko o kłopotach mieszkańców wsi. Diabeł zgodził się pomóc, gdyż i on nie przepadał za panem dworu. Minęło kilka miesięcy. Pewnej nocy rozpętała się straszliwa burza. W pewnej chwili piorun uderzył w stronę dworu. Wybuchł pożar. Ludzie wybiegli z chat. Próbowano ugasić ogień. Rodziny mieszkającej w dworze nie udało się uratować. Ocalała jedynie służba. Z zamku zostały tylko kamienie, których ogień nie zdołał pochłonąć. Pożar ten miał miejsce 21 czerwca w święto św. Jana. Od tamtej pory roku w tę noc, gdy zegar wybija 12, wychodzi ze swej pieczary diabeł i na miejscu, gdzie dawnej stał zamek suszy wyjęte ze skarbca pieniądze. Do tej pory nikt jeszcze nie odnalazł diabła i jego pieniędzy. Ciekawe, kto odnajdzie pieniądze z zalanego skarbca?!"

Tyle kolejna legenda. Co ja sam stwierdziłem: wzgórze jest, kamieniste i wysokie. Do wzgórza prowadzi oznakowana droga z tabliczką "Jaśkowa droga". Wzgórze otacza coś w formie kamiennego muru, tuż przy czarnym szlaku wiodącym na Makowskie rozstaje. Rozsypanych pieniędzy nie dostrzegłem, ale może to mój słaby wzrok...

Argumenty na 'nie' są silne, ale dobro turysty powinno przemawiać na 'tak', tzw. wartość nadrzędna.

We wczorajszej relacji z Gronia Jana Pawła II zamieściłem zdjęcie m.in. przedstawicieli Andrychowskich Zakładów Przemysłu Bawełnianego pochylających sztandar Zakładów w czasie odbywającej się Mszy św.

W dniu dzisiejszym przeglądałem materiały z lat powojennych dotyczące wydarzeń w powiecie wadowickim i żywieckim i przypadek sprawił, że natchnąłem się na informację z wydarzenia, dużego napadu na Andrychowskie Zakłady Przemysłu Bawełnianego  dokonanego w sierpniu 1946 roku na kasę fabryczną i dużą ilość gotowych wyrobów konfekcyjnych przez Mieczysława Kozłowskiego ps. "Błysk"-"Bunt".  Opis tego zdarzenia znajduje się w książce ówczesnego funkcjonariusza SB Stanisława Wałacha pt.: "Świadectwo tamtym dniom...".

Czy dziś po latach można dać świadectwo tamtym dniom i wydarzeniom?

Niedzielny piękny poranek w dniu 10.10.2010 godz. 10.10, czarny i niebieski szlak na Groń Jana Pawła II, to nie tylko przeżycie duchowe ale i dla ciała i krzepy ogólnej. To również magiczna data i czas: 10.10.10 10:10. Kto nie był niech żałuje!

~
Zamczyskiem nazwano wzgórze w pobliżu czarnego szlaku ze Śleszowice do Makowych Rozstajów. Spisana legenda podaje, że w XV wieku Jan Zembrzycki na wzgórzu po drugiej stronie Skawy wybudował dwór obronny. Żołnierze mieszkający w dolnej części zamku bronili Zembrzyc i mieszkańców przed zbójnikami. We dworze mieszkała też bogata szlachta. Głównym jej zajęciem były uczty i bale. Podczas biesiad panowie często drwili z nędznego życia wieśniaków. Wyśmiewali ich stosunek do wiary katolickiej. Dworzanie wprawdzie wierzyli w Boga i Maryję, ale nie uczęszczali do kościoła na Mszę świętą, gdyż woleli ucztować. Któregoś świątecznego dnia w czasie kolejnego balu, szlachta usłyszała bicie dzwonu kościelnego wzywającego na nabożeństwo. Aby zagłuszyć dzwon, biesiadnicy rozkazali kapeli grać głośniej. Sami zaś tupali miarowo nogami w tańcu. Dzwony jednak biły dalej. Po chwili ten potężny, warowny zamek runął, zapadł się pod ziemię i pogrzebał jego wszystkich mieszkańców. Po dziś dzień można tam dostrzec ślady pozostałe po zamku. To tyle legenda.
(źródło: Kazimierz Surzyn, Opowieści, legendy i podania gminy Zembrzyce, wyd. Gminne Centrum Kultury i Czytelnictwa w Zembrzycach)

W pogodny dzień październikowy postawiłem stopę na tym wzgórzu, przytknąłem ucho do kamiennej skały i nasłuchiwałem, coś szemrało... Wrócę tam jeszcze.

Wiekowi Tarnawianie wspominają o innej legendzie związanej z tym miejscem. Wzgórze było siedzibą diabła, który w Wielki Piątek wychodził z wnętrza góry aby wysuszyć zgromadzone tam złote dukaty. Miejscowi wiedząc o takim zachowaniu diabła podkradali mu coś niecoś. Nie wiedzieli o jednym, że nie wolno im przekraczać potoku, gdyż dukaty wpadną do wody i popłyną w siną dal i tak to się działo.

Może nie wszystkie złote dukaty przepadły w Zamczysku ...

~
Powyższa instrukcja została zastosowana z sukcesem jw. Serdeczne dzięki baco.
~

Pachnie mi trochę tu rozwiązaniami siłowymi. Ale tak na poważnie. W poprzednim środowisku (wielkomiejskim) zęby zjadłem na działalności społecznej. Po latach służby i pracy zapragnąłem bliskiego kontaktu z naturą, z lasem, polem, śpiewem ptaków, szumem potoku. Obecnie zamieszkuję w Tarnawie Górnej. Cieszę się widokiem gór, spacerami po lesie, bezpośrednim kontaktem z przyrodą. Aklimatyzuję się, poznaję okolicę i jej mieszkańców. Okolica piękna, wokół lasy i potok Tarnawka, wiewiórka zaglądająca przez okno, sarenki przemykające nieopodal płotu, grzyby i jagody, ptactwo i ich śpiew, to wszystko wspaniałe. Chciałem, marzyłem i mam. Bez kop w d... wspomogę każdą inicjatywę na rzecz integracji ludzi miejscowych i tych, którzy tu się osiedlą na stałe. Jak na razie tylko domki (domy) letniskowe. Marazm jaki panuje wśród miejscowych ..., nie ja go stworzyłem. Zmienić świadomość miejscowych gospodarzy, rolników, emerytów strukturalnych, czy to możliwe? Sam stawiam na młodych (choć uciekają do większych środowisk), stawiam na zieloną promocję Tarnawy Górnej. Jak wiemy wytworzyła się ciekawa tendencja migracyjna, mieszczuchy uciekają na wieś, mieszkańcy wsi uciekają do miast. W takiej migracji widzę pozytywną zmianę, przemieszanie ludnościowe, różnorodność. Pewnych rzeczy nie da się przeskoczyć, czas, zmiana pokoleń. Będę pisał o jaszczurce pokazującej się na mojej działce, o tej wiewiórce i ptakach śpiewających za oknem, o nowej drodze do mojej wsi, o możliwościach rekreacyjnych i turystyce pieszej, czasami o samym życiu w Tarnawie. Być może metoda kop w d... dała by jakieś efekty, ale nie u mnie.

W uzupełnieniu powyższej informacji podaję link do bardziej przejrzystej wersji  Planu Odnowy Tarnawy Górnej na lata 2009 - 2015. Jest to wersja źródłowa z portalu gminnego Zebmrzyce.pl

http://www.zembrzyce.pl/?id=66928&l … &msg=1

Dobrze się stało, że został przywołany Plan Odnowy Tarnawy Górnej, uważam, że spojrzenie na Tarnawę Górną poprzez Plan Odnowy i realia życia będzie dobrą osnową do dyskusji i konfrontacji zapisów życzeniowych (roszczeniowych) z prozą życia. Plan odnowy jest mi znany od listopada ubiegłego roku, a więc w roku przyjęcia uchwałą Rady Gminy Zembrzyce. Jak na razie jestem po kolejnym czytaniu dokumentu. Lektura dokumentu powoduje niedosyt, diagnoza stanu sołectwa jest dość wiarygodna i rzeczywista, natomiast wskazane kierunki rozwoju lub tylko jego możliwości to wróżenie z fusów w kawie. Zapora w Świnnej Porębie, jako warunek podstawowy rozwoju regionalnego, po raz kolejny odłożono zakończenie inwestycji do końca 2015, a więc to bardzo poważnie zaważy na rozwoju sołectwa i okolicy. Plan odnowy ma jedną zasadniczą wadę, wskazuje na możliwości rozwojowe, niestety nie wskazuje na sposoby realizacyjne. Wyrażam nadzieję, że znajdzie się grono ludzi dobrej woli, którzy w temacie możliwości realizacyjnych Planu Odnowy Tarnawy Górnej podejmą rzeczową i spokojna dyskuję dla dobra ogółu społeczności tarnawskiej i beskidzkiej.