Opcje wyszukiwania (Strona 70 z 89)

Jak możesz to zabierz ze sobą  Tak 10 szt wystarczy (Można ewentualnie jeszcze podkładki dokupić ok 20 szt)
Ja dopiero późno w piątek wrócę i pewnie nie będę miał czasu zakupić
Z góry dziękuję

no cóż Tak czasami bywa Ale chętnie dowiem się czegoś więcej jak ktoś ma informację

Darek
Nena
Jolanta

Dodam również iż Sosnowski Kazimierz opisuje wspomniane schronisko w swojej literaturze

Na przykład w swoim pierwszym Przewodniku po Beskidzie Zachodnim od Krynicy po Wisłę łącznie z Pieninami i terenami narciarskimi  wydanego w 1914 pisze tak:

"[...] 1/4 g. od Czupla, stoi polskie schronisko pod nazwą "Widok na tatry" (własność pryw. rodziny Sikorów p. Łodygowice) [...]

Schrosniko to jest drewniane, ma dużą salę jadalną, 2 sypialnie, w każdej 4 łóxka po K. 1 50; dobra i tania restauraya, potrawy zimne i gorące, napoje, nabiał. Dla czł. T.T. i O za ok. leg. na r. b. nocleg K. 1 20. Zamierzone jest rozszerzenie schroniska i budowa toru saneczkowego do Wilkowic; otwarte całe rok. Dla gości dłużej przebywających ceny zniżkowe. Z dużej werandy wspaniały widok na przytulony do stóp Grojca Żywiec, Babą Górę, Pilsko i pas turni tatrzańskich, na pasmo Wiślańskie. Z innej strony widok na Bielsko i Białą, Śląsk austr. i pruski, na nizinę nadwiślańską aż po Świętokrzyskie góry. Obok wyborne tereny narciarskie do ćwiczeń. Dla wycieczek zbiorowych nocleg na sianie z pościelą 50 h.",

a kilka lat później w r. 1925 w Wierchach możemy doczytać następującą informację:

W oddaleniu kwadransa drogi stoi na grzbiecie Magórki drugie, dość obszerne schronisko, prywatna własność rodziny Sikorów, drewniane i skromnie urządzone, którego atrakcją jest widok na Tatry. I ten dom znajduje wielu amatorów, także na dłuższy pobyt.

Marcin Musiał ze mną rozmawiał że znalazł osobę, która by była wstanie odbudować schorn na Jawornicy, ale wydaje mi się, że nie jest to do końca dobry pomysł. Wszystko było by pięknie, gdybyśmy go wspólnymi siłami wybudowali, tylko będzie on na prywatnej działce i póki żyją obecni właściciele, a mam tu na myśli pana Andrzeja i panią Magdalenę to jeszcze byśmy się mogli chatką opiekować, ale nie wiadomo co przyszłość może nam splatać i okaże się, że potomkowie nie zechcą nas na górze i co wtedy, dlatego ja do tego pomysłu sceptycznie podchodzę. Wolę osobiście wiatę, gdyż z wiaty każdy będzie mógł skorzystać. W końcu zrealizować trzeba jedną rzecz, aby można było się zabrać za drugą. Póki co mamy jeszcze trochę pracy przed sobą. Ja już załatwiam kolejne pozwolenia na wycinkę ok 15 drzewek w okolicy ruin, co by zwiększyć dostęp do światła.
MK wydaje mi się, że skoro będzie nas trochę to będziemy musieli zabrać ze sobą wodę i gaśnicę, bo ja mam zamiar popalić trochę gałęzi, a i też Randap bym wykorzystał.

wydaje mi się, że ten pomysł jest jak najbardziej trafny, gdyż pogoda nas nie dopieszcza, a w tym tygodniu ma być ładnie jak mnie tylko żona puści to ja postaram się być na Jawornicy w tą sobotę Ale trzeba by było być tak ok 10 na górze, żeby rosa zeszła Czyli wyjście o 9 rano

Sosnowski w swoim pierwszym wypracowaniu o Beskidzie Małym tak charakteryzuje powyższy szczyt

Największem wzięciem i frekwencją turystów cieszy się Magórka (nad Wilkowicami i
Łodygowicami) jako bliska sąsiadka miast Bielska i Białej i jako jedna z najlepszych gór
widokowych w Żywieczyźnie. Długi jej grzbiet, niewiele wysokość 900 m. przekraczający, daje na
wszystkie strony widoki różnorodne, niezwykłe, piękne i rozległe dzięki temu, że ciągnie się po
nim długą linją falista, seledynowa hala. W całogodzinnej po niej wędrówce oko turysty sycić się
może coraz to nowym i coraz to piękniejszym widokiem. Na zachodnim jej końcu ściele się przed
okiem Śląsk Cieszyński i Górny i dymią kominy fabryczne Białej, Bielska, Lipnika, dalej roztwiera
się widok na pasmo Wiślańskie, kotlinę i Beskid Żywiecki, na Żywiec do podnóży Grojca
przytulony, na Pilsko, Babią Górę, a w jednym punkcie wyłania się przy przejrzystym powietrzu
także widok na Tatry. Ze strony przeciwnej odsłania się część przełomu Soły, zakola gór,
otaczających z obu stron jej przełom, doliny do niego uchodzące, Ponikwa, Wielka Puszcza, na
Pogórzu odsłania się Porąbka, Kobiernica, Czaniec, miasto Kęty – i wreszcie ginąca w bezkresie
nadwiślańska nizina. Znacznie wyższe okoliczne szczyty Beskidzkie nie mają tak pięknych i
różnorakich widoków, jak niepokaźna Magórka.

Dla tych co nie wiedzą, przypomnę iż Jasiek Zieliński jest też autorem ścieżki przyrodnicze po Rzykach Praciakach, która zaczyna się przy Ośrodku Wypoczynkowym Czarnym Groń a kończy się przy Pracica Ski. Ścieżka ta składa się z 10 tablic i w większości pokrywa się z przebiegiem tras turystycznych: szlak czarny na Potrójną, dalej szlak czerwony na Przeł. Na Przykrej, bez szlaku turystycznego wzdłuż wyciągu narciarskiego. Oczywiście jest wyznakowany specjalny szlak ścieżki.

Kolejnym autorem, który opisał panoramę Jawornicy, po Marczewskim (1897), Sosnowskim (1925)  jest Krygowski, który w 1964 tak pisze w swoim przewodniku Beskidy Śląski – Żywiecki – Mały i Średni (część zachodnia). Przewodnik

„Z Beskidem Kocierskim łączy się ściśle wspaniała niegdyś Jawornica (834 m), dziś smutna, bo ogołocona z pięknych lasów. Wybiega ona ku północnemu zachodowi opadając zrazu nagle, potem coraz wolniej, i wysyła ku północy coraz niższe lesiste pagórki. Jawornica tworzy prześliczną panoramę dla Andrychowa i nadaje mu cechę miejscowości alpejskiej”

Te magiczne słowa Andrychów -miejscowość alpejska, jak to ironicznie brzmi, jednak w tych czasach można by je potraktować raczej jako komplement.

Dodatkową ciekawostką może być fakt, iż w 1925 r Sosnowski pisze o wypasach owiec na Jawornicy oraz co jest też ciekawe - istniejących tu szałasach.

zorana hala na Potrójnej leży teraz ugorem, inne, jak na Magórce, Jawornicy, na której przed 25 laty stały szałasy z 3.000 owiec (liczba zapewne przesadzona) z Rzyk, Sułkowic, Targanic, służą za łąki do koszenia siana. Ale opłakane to siano. Wyjałowiona z roku na rok gleba porasta niską, twardą, niesoczystą psiarą, „szczotnicą albo szczotką” tutaj zwaną, którą bydło tylko w ciężkiej konieczności zjada, a która wobec tego służy przeważnie za ściółkę. Po żywieckiej stronie hodowla owiec i wyrób wełnianych samodziałów trzyma się jeszcze jako tako, po wadowickiej upadła prawie zupełnie; dość powiedzieć, że w statystyce z r. 1922 powiat wadowicki wykazał 560 owiec.

Jak łatwo zauważyć takie rzeczy miały miejsce końcem XIX w. W ciekawy sposób też opisuje życie ludzi, którzy zdecydowali się mieszkać na Jawornicy, bo żal im było oddawać ojcowiznę. W dzisiejszych czasach raczej by to nie przeszło.

Z wycieczką studencką szedłem raz przez wielki las na Jawornicę. Otwarła się przeszło 30
morgowa polana, a na niej jedna chałupka, przyparta do lasu. Psy nas zażarte opadły, dzieci na nasz
widok pierzchnęły sprzed domu. Na tumult niebywały wyszła z domu kobieta lat średnich z
niemowlęciem na ręce, psy zamknęła w komórce, dzieci zwołała i wdała się z nami w rozmowę.
– Stało tu na tej polanie pięć chałup, ale „spólnicy” (t. j. sąsiedzi) posprzedali się, a raczej
zamienili się z pańskiem i osiedli przy wsi na dole, na ich gruntach już las zasadzony. Oni zostali tu
sami na czterech morgach, bo im się ze zamianą krzywdowało, a i żal było wyzbyć się ojcowizny.

no tekst bombowy Akall Respekt