Opcje wyszukiwania (Strona 74 z 123)

Tak, to prawda. Jeszcze pół roku temu cieszyłem się jak głupi jak wskoczył gdzieś na metrowy murek, czy pień powalonego drzewa. A teraz widzę, że ciągle się rozwija i przełamuje kolejne bariery. Godny następca Strzępka.

Super! Jak widać jest sposób na tłumy, trzeba wyjść, kiedy wszyscy już wracają. Przy okazji można zobaczyć romantyczny zachód słońca
Kościelec to góra szczególna. Zabrałem tam kiedyś Ukochaną i był prawie koniec związku... mówiła, że chcę ją zabić.
Sam też miałem kiedyś trudne chwile na tej górze, kiedy podczas jednej z listopadowych wypraw postanowiliśmy ją z kumplem zdobywać po lodzie. Był to taki szczególny lód - spadł deszcz na zimne kamienie i tak zastygł. Lód przeźroczysty jak szkło i bardziej śliski niż lód śniegowy.

No popatrz! Jakbym wiedział, to bym ubił potwora

Znowu zachciało nam się pojechać w Tatry. Tym razem w Zachodnie, na Baraniec z Żaru.
Startujemy dość wcześnie, bo ok 6:50, idziemy przez mroczny las, jest gorąco jak nie w Tatrach, tylko w południowych górach Chorwacji lub Grecji.
Na drzewie siedziała taka bestia.

Nieco wyżej robi się przyjemniej, zaczyna świecić słońce, które do tej pory było schowane za granią, pojawia się zielona trawka... jest dobrze.

Nasz główny cel - Baraniec (2185). Jeszcze nigdy na nim nie byłem.

Po drodze zajadamy się jagodami... obrodziły.

Jesteśmy na szczycie. Pogoda się pogarsza, od strony Tatr Wysokich słychać grzmoty i widać ciemne chmury.

Ale nad Zachodnimi przedziera się słońce. Banówka (Baníkov 2178).

Idziemy więc w stronę Rohaczy, zakładając że sie wypogodzi.

Tobi spogląda na główną grań Tatr Zachodnich. W nieco trudniejszych momentach, gdzie pojawiają się niewielkie skałki, wspina się na nie tak, jakby sprawiało mu to autentyczną przyjemność, a potem patrzy na nas z góry jakby chciał powiedzieć, "hej ludzie, co tak wolno".

Niestety jakieś 10 minut przed szczytem Rohacza Płaczliwego nagle dopada nas burza. Lunęło, sypnęło gradem, temperatura momentalnie spadła do okolic zera, pioruny waliły. Niestety nie mam żadnych zdjęć bo schowałem aparat. W każdym razie zrobiliśmy odwrót. A po kilkunastu minutach znów wyszło słońce, ale nie udało mi się namówić Ukochanej na powtórny atak szczytowy.

Na koniec długa monotonna droga powrotna Doliną Żarską. Aby się nie nudzić, Tobi dostawał polecenia wyskakiwania na pieńki.

Trochę szkoda, że pogoda pokrzyżowała nam plany, ale w górach czasem tak bywa.

gratuluję setki

124 - sprocket73
100 - kisiel
44,5 - jolanta
43,5 - baca
34,5 - Gustek
27 - Cyberniok
25,5 - nena
22 - darkheush
20,5 - Dariusz Tlałka
19,5 - MF, MK
16,5 - łysy z łysiny
14 - Bisqp, Tomrod
13,5 - rufi
13 -  tomkos
12,5 - harnaś wołoski
10,5 - 740715
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 -  teksanski
5 -  Macieks,mały pikuś Karo
4,5 - marekk500
4 - kruwad,
3,5 - jardo, Skorpion,
3 - bcFan,
2,5 - wizjoner,
1 - Inga, Paweł, piotr, Staszek,
0,5 - kris_61, stary, wawri

N 49 47'20''  E 19 13'04''

Tylko że ja również nie umiem schodzić po drabinie głową w dół, a to w ten sposób trzeba by mu pokazać

Gratulacje za nocną akcję
Wschodu w Tatrach jeszcze nie widziałem, więc zazdraszczam

Można powiedzieć, że Tobi jest już dorosły. Niesamowite jak czas szybko leci. Jeszcze niedawno nie umiał przejść lezącego na ścieżce pnia, a teraz został zdobywcą Sławkowskiego Szczytu w Tatrach Wysokich - 2452 m n.p.m.
A było to tak...

Wstajemy wcześnie, jedziemy... kiedy jesteśmy już prawie u celu jemy sobie śniadanko z takim widokiem na Tatry Bielskie

Następnie dojeżdżamy do Starego Smokowca i wyruszamy. Jest pogodowa żyleta.

Nawet za gorąco... upał taki, że ciężko iść, ale walczymy o wysokość, bo tam w górze powinno być chłodniej.

Zaczyna robić się pięknie... pierwsze widoki.

Tobi z Łomnicą w tle.

Momentami widać nawet stację kolejki zza chmurki, która cały czas wisi nad Łomnicą.

Napieramy dalej.

W oddali widać już cel. Niestety im wyżej, tym więcej chmur.

Opłaciło się ćwiczyć w skałkach... Tobi śmiga bez najmniejszych trudności.

Na szczycie siedzieliśmy 1,5 godziny w nadziei, że pojawi się więcej słońca... niestety to co na zdjęciu to max.

Ludzie na szczycie robili sobie z Tobim zdjęcia i nazywali go górskim psem. Chyba nie ma w tym ani trochę przesady.

Rekord wysokości... 2452 + 2 metry... a Tobi jeszcze wyciąga tylną łapkę, jakby chciał dotknąć nieba.

A na zejściu znowu wyszło słońce...

Kisiel, pobudka!