Opcje wyszukiwania (Strona 76 z 222)

Ładne czteropaki , jak zwykle

Widzisz jaki ten świat mały teksanski

Ponieważ bezapelacyjnie wygrała tematyka zaproponowana przez darkheusha , czym  zdążył się już wcześniej pochwalić , a łysy z łysiny dostatecznie jasno wyjaśnił, dlaczego nie temat nr 2 , nasz przyszłoroczny kalendarz będziemy budować więc ze zdjęć ukazujących magię naszego małego, ale jakże urokliwego w różnych porach roku pasma górskiego. .
Odsyłam do ZASAD ZABAWY.

Prosimy się z nimi zapoznać.

Bukowski Groń ? , a zdjęcie zrobione ze szlaku na Hrobaczą Łąkę , czerwonego ?

Zmieniam w takim razie kapliczkę . Zostawimy ją na inną okazję . Gdzie stoi taka oto kapliczka ?

Nie ma szans Skorpionie Nie jest wcale tak łatwo stworzyć kalendarz, co już przerabialiśmy … Poza tym druk itd.  … . Spokojnie "zbudujemy" sobie kalendarz na 2016 .

Pierwsza bardzo wczesna pobudka była straszna, na dodatek dzień przywitał nas duchotą i ciężkimi deszczowymi chmurami. Nieźle się zaczyna …, ale przecież nikt nie mówił, że będzie łatwo … . Mieliśmy do pokonania jakieś 30 km. Zanim lunęło na dobre, znaleźliśmy sklepik z muszelkami. I pierwsze miłe zaskoczenie – sklepikarz miał tylko 13 muszelek, w sam raz dla nas wszystkich … .

Wyjście z Porto okazało się nieco trudne … , tzn. ja, Kasia i Domi od razu się zgubiłyśmy … Powodem było to, że centrum Porto nie jest niestety dobrze oznakowane żółtymi strzałkami. Zanim dołączyłyśmy do reszty grupy zwiedziłyśmy sobie troszkę bardzo ładnych uliczek w Porto . Niektórzy pielgrzymi próbują ominąć szybko centrum miasta wyjeżdżając z niego metrem, my jednak postanowiliśmy wyjść z niego piechotą . Trzeba przyznać, że droga wyjściowa się nam strasznie dłużyła, ponieważ była dosyć monotonna, poza tym wychodzi się z miasta bardzo długą ulicą, która wydaje się nie mieć końca. Cóż było począć, w mżawce podziwiamy kamienice z azulejos i ciekawe egzotyczne rośliny w przydomowych ogrodach. Trzeba przyznać - Portugalczycy mają bardzo zadbane ogródki.

bugenwillami i krzewiastymi, a nawet drzewiastymi hibiskusami zachwycałam się przez całą drogę

Mijamy też nieco biedniejsze miejsca w mieście.

Po wyjściu z miasta rozpadało się na dobre. Można powiedzieć, że wręcz lało. W strugach deszczu przechodzimy obok bardzo dużego cmentarza.

Deszcz nie ustępował, pomimo kurtek przeciwdeszczowych i poncz szybko czujemy, że stajemy się z minuty na minutę coraz bardziej mokrzy, nie tylko z powodu deszczu, ale też po prostu potu, ponieważ te gumowe materiały, słabo oddychają. Do tego w butach nam wszystkim chlupie. Przy takiej całodziennej niemal ulewie było to nie do uniknięcia. Tak więc moje buty już pierwszego dnia wędrówki nadają się od razu do suszenia . Przemoknięci dochodzimy do miejscowości Vilarinho, gdzie zatrzymujemy się na nocleg w Albergue de Peregrinos do Mosteiro de Vairão. Jest w nim 50 miejsc, nie ma problemu z noclegiem.

Śpimy w kilkuosobowych pokojach, a myjemy się w takich oto łazieneczkach . Warunki bardzo dobre.

 
               
Gorący prysznic, pranie, pierwsze nacieranie obolałych nóg (nie jesteśmy przecież jeszcze w ogóle rozchodzeni) i upragniony sen. Niestety nie udało nam się wysuszyć przez noc mokrych ubrań i butów. Rano trzeba było zapakować wilgotne ciuchy do plecaka.

      Kolejny dzień wita nas dosyć gęstą mgłą, trochę siąpi. Mamy do pokonania dosyć spory kawałek drogi z Vilarinho do Barcelinhos, jakieś 32 km. W mokrych półbutach nie da się iść, zakładam więc skarpety i sandałki . Półbuty lądują na plecaku pod pokrowcem.

       Zaraz z rana po przejściu kawałka drogi N-306, przechodzimy przez dosyć ciekawy odcinek drogi - średniowieczny most Ponte de Zameiro nad rzeką Rio Ave. Most otaczają stare młyny. Poranna mgła dodawała temu miejscu niezwykle tajemniczego klimatu, jak z powieści Zafóna. Podobało mi się to miejsce .

Przez sporą część portugalskiej trasy idzie się brukiem.

Często wśród winnic, które odgrodzone są od drogi kamiennymi murkami.

Tego dnia idziemy też przez eukaliptusowe zagajniki. Charakterystyczny zapach eukaliptusów czuć w powietrzu. Lasów sosnowych i eukaliptusowych będzie jeszcze dużo po drodze.

W miejscowości Puente de Arcos przechodzimy przez kolejny mostek nad rzeką Rio Este.

       Podziwiamy ozdobiony azulejos kościółek i kapliczkę. W małej „domowej” kawiarence naprzeciwko kapliczki zatrzymujemy się na poranną kawę i coś słodkiego. Przyjęto nas bardzo serdecznie, pomimo tego, że weszliśmy w mokrych ubraniach i ubłoconych butach. Nikt tam na takie rzeczy nie zwraca uwagi.          
           

Przed południem zza chmur wychodzi słońce. W końcu ! Portugalia bez słońca latem ? - jakoś nam to nie pasuje … . Około południa wchodzimy do miejscowości Pedro de Rates, gdzie naszą uwagę przykuwa Igreja de São Pedro de Rates – Kościół św. Piotra z Rates (lub z Bragi). Ta kamienna budowla w stylu romańskim zaliczana jest od 1910 r. do zabytków narodowych Portugali. Tu bowiem, wg legendy, przybył ten Święty w 44 roku na zaproszenie św. Jakuba Wielkiego. Został wybrany wtedy na pierwszego biskupa Bragi i poniósł męczeńską śmierć (ścięto mu głowę), ponieważ próbował nawracać pogan na chrześcijaństwo. Kościół powstał w miejscu, gdzie odnaleziono szczątki świętego.

fot. T. Fryś

Zwiedzamy kościół, a ks.Tomek odprawia tu dla nas Mszę św. Tutejsza służba kościelna była niezmiernie tym faktem wzruszona i uradowana, ponieważ nabożeństwa w takich małych kościołach w Portugalii odprawiane są rzadko, tylko z okazji np. ślubów czy pogrzebów.

W Pedro de Rates jest albergue dla 55 osób, my jednak postanawiamy iść tego dnia aż do Barcelinhos.

Wychodzimy więc z miasteczka. Dalsza droga prowadzi wśród wiejskich winnic, a potem eukaliptusowo - sosnowym lasem, gdzie runo zdobi fioletowy wrzos. Różni się jednak od naszego tym, że jego kwiaty są dużo większe.

No ba ... dużo, dużo większe .

Jakieś stado kóz po drodze ...

Winogrona o tej porze roku (początek sierpnia) są tu jeszcze niedojrzałe, twarde i bardzo kwaśne. Poza tym niemal wszystkie krzewy mają na sobie świeże ślady po opryskach preparatami przeciwgrzybowymi. Siłą rzeczy nie da się ich jeść, chociaż bardzo kuszą . Kilka razy sprawdzamy ich „jadalność”. Niestety … okazały się na całej trasie niejadalne.

Robi się coraz bardziej gorąco, idzie się ciężko. Nie jeden raz podczas marszu Super Bock i owoce uratowały nam życie. .

W porze popołudniowej dochodzimy do małego miasteczka Pedra Furada. Tu zatrzymujemy się na posiłek w bardzo znanym wszystkim pielgrzymującym do Santiago przydrożnym barze „U Antonia”. To obowiązkowy punkt na Camino. Właściciel, bardzo sympatyczny Pan, przyjmuje każdego pielgrzyma bardzo serdecznie. Można u niego bardzo dobrze zjeść, kupić przewodnik, muszelkę, albo otrzymać autograf.

Każdego pielgrzyma odwiedzającego jego bar prosi o wspólne zdjęcie, które potem umieszcza w kronice pielgrzymiej. Można też u niego przenocować. Posiada mały 4 osobowy apartament z toaletą i prysznicem.

Obiad u Antonia, była do tego jeszcze smaczna zupa z kapusty portugalskiej i piwo .

A propos zup. Na całej trasie zupy, które nam serwowano wydawały się być robione zawsze z tego samego warzywa tj. kapusty portugalskiej zwanej także fatimską (w sumie to ja zupę chyba zjadłam ze dwa razy, ale np. dla Moni obiad bez zupy nie był pełnym obiadem ). To bardzo popularna odmiana tego warzywa w Portugalii. Rośnie niemal w każdym przydomowym ogródku. Wygląda jak bukiet liści na długiej łodydze Zupa z niej nazywa się caldo verde. Smakuje w zależności od przyprawienia … – dla mnie średnio .

Idziemy dalej w pełnym słońcu wśród pól kukurydzianych,

mijając przydrożne kapliczki, które zawsze są pretekstem do tego, żeby na chwilę przystanąć, podumać, zaglądnąć do środka, dać na chwilę odpocząć nogom i plecom.

Wchodząc na przedmieścia miasteczka Barcelinos mijamy bogate wille.

Jest już późne popołudnie. Jesteśmy z Kasią bardzo zmęczone (na początku trasy idziemy właściwie we dwie, chyba jesteśmy najsłabszym ogniwem grupy , co nam jednak wcale nie przeszkadza ). Coraz częściej odpoczywamy, nogi i plecy nie chcą nas już słuchać. Po drodze mija nas pewien Pan. Przyłącza się do nas i opowiada o swoim Camino. Mieszka w Barcelos. Widząc, że jesteśmy bardzo zmęczone, chce nam pokazać skrót do albergue. Idzie z nami prawie do samego miasta. Jak się potem okazuje, ten sam Pan wskazał też drogę naszej grupie, która do albergue dotarła dużo wcześniej od nas.
     Docieramy do Barcelinos późnym popołudniem. Chłopaki przed nas wychodzą, zabierają nam ciężkie plecaki.
W albergue musiałam się od razu położyć, bardzo bolały mnie nogi, właściwie to ich nie czułam. Myślałam, że to koniec, że dalej nie dam rady, że rano na pewno nie wstanę. Ponad 60 km w ciągu dwóch dni. To było zbyt dużo, jak dla mnie. Ja przecież nigdy w życiu takiego dystansu w tak krótkim czasie, nie zrobiłam. A na kolejny dzień szykował się najdłuższy odcinek… .

                                                                                                                                                          c.d.n.

Rany, przepraszam za opóźnianie zabawy, zapomniałam, że ja coś odgadywałam i nie zerknęłam w ogóle do tego tematu...

Moja zagadka - Gdzie wisi taka kapliczka ? Pierwszy raz spotkałam w BM-ie kapliczkę z taką figurką.