Opcje wyszukiwania (Strona 77 z 78)

Niedaleko od tego miejsca prowadzi zielony szlak turystyczny

Podejrzewam, że przynajmniej 2 osoby na forum wiedzą gdzie to jest, ale się przyznać nie chcą

No dobra Panowie, aby nie zarżnąć tematu kris'a_61 proponuję kontynuację - gdzie wykonano tą fotkę???

Uprzedzam, że odpowiedź w stylu - "W Beskidzie Małym" nie zostanie zaliczona

Oj wiele Ci on widział i słyszał, z tym że to się nie nadaje do zacytowania na ogólnodostępnym forum . A jak tam już się Staszek przysiądzie, to Panie - opowieści dziwnej treści do białego rana, nie bacząc na porę roku i godzinę wschodu słońca

Poruszyłeś ciekawą sprawę. Dla mnie osobiście, od iks lat jest Hrobacza. Ale z drugiej strony w samych Kozach, idąc żółtym szlakiem na Przeł. U Panienki mamy ulicę Chrobaczą. Przewertowałem przewodniki i mapy, które posiadam i raz jest h, a raz ch. Wikipedia w sumie podaje obydwie wersje nazwy, jako poprawne -> http://pl.wikipedia.org/wiki/Hrobacza_%C5%81%C4%85ka.

Myślę, że trzeba by popytać starszych mieszkańców Kóz lub Żarnówki, jak oni to widzą.

Trochę się nam ta jesień zimowa w tym roku zrobiła

Wątek powinien mieć tytuł: Wasze ulubione miejsce w Beskidzie Małym. Wtedy moja odpowiedź bardziej pasowałaby do tematu

Dla mnie takim miejscem jest Gibasówka. Na pewno to nie szczyt, bardziej siodło pomiędzy Gibasowym i Małym Gibasowym Groniem. Z przepięknym widokiem na pasmo Łamanej Skały i Potrójnej z jednej strony, a z drugiej, na Pasmo Jałowieckie, Królową Beskidów, Pilsko i Romankę. Swoistego uroku temu miejscu dodaje również Chatka na Gibasach. Ze swym niesamowitym klimatem tworzonym przez Staszka. Zawsze gdy tam idę, towarzyszy mi miłe uczucie, że znów będę w miejscu, które jest jakieś takie... magiczne, niepowtarzalne. Polecam wszystkim

Średni czy Makowski, jak zwał, tak zwał. Wszystko na wschód od Skawy, to już nie Mały w zasadzie Choć i tu toczą się spory, wśród geografów. Niektórzy widzieli by Jaroszowicką Górę w Małym. Sam przychylam się do granic Beskidu Małego zaproponowanych przez P. Matuszczyka, czyli - od południa, droga Żywiec - Sucha Beskidzka, od północy - droga Bielsko-Biała - Wadowice, od wschodu - dolina Skawy, od zachodu - Brama Wilkowicka.

Nie ma problemu. Pewnie teraz cały Mały tak wygląda.

P.S. Gdzie zrobiłeś fotkę nr 2 bo nie mogę skojarzyć tego znaku "ograniczenia do 20" (w tych warunkach pewnie kroków na godzinę )???

Owszem lowell79, nieczęsto. Ale jak widać można nieźle dostać w kość nawet w naszym ukochanym Małym.

Acha bo zapomniałbym. Właśnie wróciłem z kondycyjnej przebieżki po Potrójnej i Gibasach. Warunki nieciekawe. Błoto, błoto i jeszcze raz błoto. Dawno nie wróciłem tak brudny Gdzieniegdzie widać jeszcze pozostałości październikowego ataku zimy.

Wszystkie kałuże ścięte lodem, tak że warto zabrać łyżwy w Mały Relacja z wycieczki niebawem

P.S. Kupa wiatrołomów na szlaku z Gibasów na Anulę.

O i tutaj mógłbym dużo powiedzieć. Niestety przez własną lekkomyślność i chyba niedocenianie Beskidu Małego dostałem kiedyś brutalną nauczkę, od tych maleńkich górek Do rzeczy. Wybraliśmy się kiedyś w lutym ze znajomymi z Praciaków na Gibasówkę właśnie, na spotkanie forumowiczów e-beskidy.com. Dość późno to fakt - start z Praciaków ok. 15, ale w normalnych zimowych warunkach nie powinno to nam zająć więcej niż 3-3,5 godziny. Byliśmy zaopatrzeni w dobre czołówki, ciepłe picie, czekoladę, w miarę dobre i nieprzemakalne ciuchy, co więcej, większość ekipy znała ten szlak niemalże na pamięć. Niestety w okolicach Anuli zaczyna  się śnieżyca. Z przepisowej godziny od rozwidlenia szlaków pod Łamaną Skałą do Gibasowego Wierchu zrobiły się 3 (!!!) godziny. Na wiatrołomach pod Gibasowym zupełnie gubimy kierunek marszu. Widoczność na kilka metrów, do tego uciążliwy wiatr niosący drobny śnieżek. Ten śnieg zawiewa nasze ślady w kilka minut. W końcu nie wiemy gdzie jesteśmy, a w sumie to wiemy, Gibasy są "tuż za rogiem", tylko nie wiadomo "za którym". Zaczynamy dzwonić do reszty ekipy, która grzeje się na Gibasach (podchodzili inną drogą). Mówimy o naszej niewesołej sytuacji... Ruszają z odsieczą... Nadzieja zaczyna się tlić, choć w tą pogodę szanse na odnalezienie są minimalne... Jakimś cudem się odnajdujemy. W świetle czołówki widać zaspy sięgające 3-4 metrów (!!!)... Robimy jeden krok na minutę... Tempo marszu nie rozgrzewa, zaczynamy zamarzać (o jakim marszu ja mówię)... Około północy (!!!) zaczynamy schodzić na przełaj w dół, już tylko po to aby ratować własne du*ska (nazywając rzecz kolokwialnie). Ciągle zdaje mi się, że schodzimy do Kocierza, czyli na północ. Po kilkudziesięciu metrach rycia w śniegu po pas wychodzimy na jakąś wyraźną leśną drogę. Nagle, na drzewie, niebieski szlak. A więc jesteśmy na drodze na Kocoń. Jakim cudem, do dziś nie wiem, a minął już prawie rok. Penetrowałem te miejsca latem, chcąc się chociaż domyślić, gdzie błądziliśmy. Warunki na niebieskim nie lepsze. Śnieg po pachy, do tego zagradzające drogę drzewa, pod którymi trzeba "przepływać" w tym śniegu. Wiemy, że w tym tempie na Kocoń nie dojdziemy przed świtem, na pewno nie żywi. Rzut oka na mapę... Przed nami polana Gałasie... Szansa... Dochodzimy... Są budynki... Dalej to już grzanie się przy piecu, smażona kiełbasa, suszenie ciuchów, gorąca herbata i kilka godzin snu...

Rano czyli około południa) schodzimy na Kocoń, do knajpy "Pod Dębami". W lecie 35-40 minut, wtedy 2 godziny rycia w śniegu. Żyjemy...

Po co to piszę??? Ku przestrodze!!! Zimą nawet te maleńkie i zdeptane góry (pozornie) potrafią urosnąć do rozmiaru Himalajów niemalże i potrafią być groźne.

Na potwierdzenie tego, jak to wtedy wyglądało kilka zdjęć:

W drodze na Gibasy

Rano na Gałasiach (zaspy sięgają 2 metrów)

Zaspy na zejściu do Koconia

P.S. Przepraszam, za ten przydługi wywód, ale tak naprawdę wcześniej o tej "przygodzie" nigdy nie pisałem w tak emocjonalny sposób