Opcje wyszukiwania (Strona 9 z 122)

A nie

Weekend z paskudną pogodą. Bywa i tak.
W sobotę mieliśmy interes w Alwerni. Przy okazji namówiłem Ukochaną na spacer po okolicy. Ukochana chaszczowała w płaszczyku i kozaczkach podejściowych.

Po 4 godzinach postanowiła łapać stopa na oblodzonej drodze... Kierowcy nie mieli szans.

Za to w niedzielę poszliśmy w góry. Z Porąbki bezszlakowo na Bukowski groń.

Był klimat.

Udane szczytowanie.

Nawet świeży śnieg.

Na Porębskim Groniu zasłużony odpoczynek.

Piękne widoki. W tle Kiczera, tam idziemy, choć mamy ją za plecami - taki paradoks.

Czy widać jak szybko maszerujemy?

Przeprawiamy się przez potok Wielka Puszcza. W 2015 roku podczas przeprawy przez ten sam potok, w ciepły majowy dzień, w dużo łatwiejszym miejscu, Ukochana groziła rozwodem. Teraz dla odmiany uważa, że to piękna przygoda. Pewnie z powodu tego muru po drugiej stronie na który trzeba było wyjść.

A to rozpogodzenie. Trwało krótko.

Przełęcz Isepnicka.

Kiczera.

Powrót przez Snozę.

Pogoda kiepska, ale fajnie było się przejść

A zauważyłaś jak poprzycinali drzewo przed schroniskiem? Wielka szkoda, bo to była taka wizytówka tego miejsca.

Oczywiście Ponikiew

264 - sprocket73
204 - kisiel
117,5 - nena
97,5 – Cyberniok
95,5 - Gustek
78,5 - jolanta
65 - Eugeniusz Kępiński
52 - MF
43,5 - baca
31,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK, łysy z łysiny
19 - Tomrod, tomkos, Karo
17,5 - rufi, Bisqp, pbsk
12,5 - harnaś wołoski, mały pikuś
11,5 - 740715
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - cwiartka11 , teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - Jiff
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner, kris_61,Janusz
2 - kanton

Wzięliśmy udział w wycieczce Zdobywców.
Zdobywać mieliśmy nowe schronisko pod Oźną.
Zaczęliśmy w Soli. Zdobywcy na nasz widok dosłownie padali nam do stóp, a to dlatego, że pod stacją było wszystko oblodzone, a oni nie mieli raczków! A potem było jeszcze gorzej. Wszyscy poszli tam gdzie jest ZAKAZ. A przypominam, że takie wykroczenie kosztuje teraz 2000 zł.

Jak widać grupa pięknie trzyma się razem. Doskonała organizacja i koordynacja.

Przystanek na Sobańskim Groniu. Słonko zaczęło operować.

Potem miały miejsce jakieś dziwne wydarzenia. Ktoś zadzwonił, że się zgubił. Potem okazało się, że wszyscy się zgubili. Jednak Prezes wydał interpretację, że to schronisko się zgubiło. Więc ostatecznie, nie zdobyliśmy tego schroniska. Godzinę staliśmy w lesie czekając aż wszyscy się odnajdą. Jak już pojawili się ci co się zgubili, to nie było osób, które poszły ich szukać. Tobi szczekał. Nie pomagało nawet rzucanie nim w śnieg. A na zdjęciu święta nalewka wiśniowa z Matką Boską.

Polany szczytowe na Oźnej.

Potem znowu połowa grupy się zgubiła w tym sam Prezes. Zdjęcie ocalałych.

Pojawiły się zabudowania Zwardonia. Wszyscy postanowili ratować życie udając się do najbliższej stacji PKP.

W planie Zdobywców było jeszcze zdobycie Rachowca, ale z ekipy zostało już tylko to co na zdjęciu.

Widoczki z Rachowca.

Najfajniejsza jak często bywa końcówka, na bezszlakowych otwartych pagórkach.

Taka to była wycieczka ze Zdobywcami

A może przy szlaku Harnasia Rogacza na Magurkę Wilkowicką?

Nena, ale jak w ciągu tygodnia - to z soboty, czyli weekend

W końcu warunki prawdziwie zimowe
Jedziemy na Matyskę.

A potem niebieskim na Halę Radziechowską.
Oczywiście wciąż ćwiczenia, żeby nie wyjść z formy.

Śniegu przybywa, szlak przetarty.

W pewnym momencie dogonili mnie quadziarze, ale po chwili zrobili odwrót - nie da się przejechać, za dużo śniegu, tak mówili.

Ale da się przejść.

Ścieżka prowadzi na Cebulę. Z jakiś powodów szlak niebieski nieprzetarty pod koniec.
Tak, Tobi wyszedł na ambonkę i sam zszedł, tzn. zeskoczył i zniknął całkowicie pod śniegiem.

Hala Radziechowska. Okazała się celem wycieczki i to naprawdę ledwie zdobytym. Ostatnie metry bardzo trudne do przejścia, nie miałem rakiet.

Na szczycie Tobi wygrzebał sobie jamkę, aby komfortowo odpocząć.

Stwierdziłem, że robię odwrót, ale idę niebieskim szlakiem. Przecieranie było całkiem spoko.

No to powrót bezszlakowo przez Wytrzyszczoną, aby w pełni nacieszyć się zimą.

Nawet widoki były!

Ilość śniegu w pełni satysfakcjonująca, oczywiście Tobi torował.

Trochę się dłużyło. Zaczęło się ściemniać, kiedy jeszcze byliśmy wysoko.

Oczywiście wszystko dobrze się skończyło.

Na koniec pozostał powrót na letnich oponach, ale okazało się, że niepotrzebnie się martwię, bo był dużo łatwiejszy niż poranny dojazd. Rano ciężarówki ślizgały się i blokowały lekkie podjazdy w okolicy Żywca.
Taka to była pozytywna niedziela

To może zadam nową zagadkę, pół roku minęło
Ze zabudowania, jaka to miejscowość?

Niedziela. Pogoda ma być lepsza niż w sobotę. Jadę do Rabki i ruszam na Luboń Wielki. Poranek jest lekko nieprzejrzysty...

Przede mną cel - Luboń Wielki.

Podejście lasem. Jeszcze załapałem się na kolorki.

A potem Perć Borkowskiego.

Z kolorkami...

Stromizna wielka, ludzi trochę jest.

Tobiemu się skałki podobają. Chyba tęskni za Tatrami.

Zauważyłem, że zmieniono przebieg szlaku. Teraz omija największe atrakcje. Oczywiście my nie omijamy.

Przy schronisku lekki chaos. Dobrze, że nie muszę w takich miejscach jeść

Schodzę w dół zielonym szlakiem.

Znowu rozległe łączki.

Wkrótce wszystko tu zabudują, aż pod sam las, jest już doprowadzony prąd.

Przechodzę na drugą stronę doliny. Skocznia narciarska na Polczakówce z dmuchanym zeskokiem.

Podchodzę wzdłuż wyciągu.

Na wieżę widokową.

Widok na Luboń.

Zorientowałem się, że słońce zajdzie za lasem.

Więc na zachód udałem się na Grzebień.

Zostało tylko wrócić do auta.

Przyjemna wycieczka w bardzo wolnym tempie. Na koniec polskiej złotej jesieni

We wtorek napatrzyłem się na najbardziej charakterystyczne szczyty Beskidu Wyspowego i poczułem zew. Kiedyś ktoś powiedział, że nie lubi Wyspowego, bo jedna góra to za mało na wycieczkę, a 2 to za dużo. A ja myślę, że przy krótkim dniu 3 góry to w sam raz Zaczynam w Mszanie Dolnej. Idę zielonym szlakiem na Lubogoszcz. Początkowo mrok, ale po chwili pokazuje się słoneczko.

Mszana jest dużym, głośnym i często zakorkowanym miastem. Ale z góry wygląda przyjemnie. Z prawej Luboń Wielki.

Przede mną Lugogoszcz.

Pod nim taki cudny dom.

Podejście na Lubogoszcz jest typowe dla B.Wyspowego - długie, strome, mordercze wręcz. Ale pod koniec robi się ładnie.

Szczytuję i schodzę, podziwiając widoki na Śnieżnicę i Ćwilin.

Przemieszczam się pod Śnieżnicę, ale nie szlakiem, bo on jest poprowadzony kretyńsko wzdłuż ruchliwej drogi.

Następnie bezszlakowo wychodzę na Śnieżnicę. Obawiałem się, czy będzie fajna droga, ale była. Poza tym było długo, stromo i męcząco. A na koniec przez fajny bukowy młodnik.

Wyszedłem koło górnej stacji kolejki. Jakiś wielki budynek, którego dawniej nie było.

Można wyjść na dach, gdzie jest platforma widokowa. Tatry.

W dole las. Wysoka jest ta platforma.

Lubogoszcz - tam byłem.

Następnie podchodzę jeszcze na szczyt Śnieżnicy i schodzę na przełęcz Gruszowiec. Pora na Ćwilin.

Podejście pod Ćwilin jest najgorsze. Najbardziej strome, najdłuższe i najbardziej męczące. Trzeba mieć twardą psychikę, bo najpierw daje nadzieję, że koniec już blisko, a potem 3x ją odbiera, aż można zwątpić, że kiedykolwiek się dojdzie... i wtedy wychodzi się na samym szczycie.

Ćwilin ma też pewną zaletę - wielką polanę szczytową.

Jak widać, dałem Tobiemu jeść. Biedny był tak zaskoczony, że nie wiedział co zrobić.

Widoczki z Ćwilina zacne. Lubań i Gorc.

Mogielica.

Potem długie zejście do Mszany. Ostra i Ogorzała.

Kolorki, jakieś takie gęste było to drzewo.

Walka z czasem, żeby zdążyć na zachód.

Gorc.

Lubogoszcz.

Zachód podziwiałem na Wsołowej.

Fajna wycieczka. Ładne widoczki i jest forma. Nic tylko się cieszyć

Złota jesień trwa w najlepsze. Jeżeli na tym polegają zmiany klimatu, to nawet fajnie
Długo zastanawiam się nad kolejną wycieczką, chciałbym pojechać w piękne nieznane tereny i jeszcze żeby nie było daleko. Ostatecznie jadę do Kasinki Małej, przysiółek Potok i wychodzę w stronę przysiółka Pulkówka. Słońce już wzeszło, ale jestem w cieniu potężnego Lubogoszcza, są też rzadkie poranne mgiełki i przymrozek.

W Pulkówce mieszka dużo szczęśliwych piesków, z pobliskich domów wybiega kilka luzem, jedne trzymają się z daleka i tylko obserwują i szczekają, inny labladorowaty ładnie się przyiytał, a młodziak wielkości Tobka miał ochotę poharcować.

Mam takie widoczki, na wprost małe pagórki po których będę dzisiaj chodził: Istebne, Bydłoniowa Góra, Szczałba.

Poranny Szczebel prezentuje się okazale.

Ale Lubogoszcz to prawdziwe bydlę.

Dochodzę na Kiczorę i zastanawiam się jaki to Beskid. Oficjalnie to Beskid Makowski - sprawdziłem to przed wycieczką i taką miałem wiedzę wcześniej. Jednak "od zawsze" góry położone na wschód od Raby były dla mnie już Beskidem Wyspowym i pod taką nazwą wpisywałem wycieczki w te strony w katalogach ze zdjęciami. Tutaj, na tym pozaszlakowym szczycie jest tabliczka Gółwnego Szlaku Beskidu Wyspowego. Jest tez tabliczka szczytowa z opisem Beskid Myślenicki. Ktoś flamastrem dopisał Makowski... jednym słowem zamieszanie.

Idę dalej. Natrafiam na fajną wiatkę grillową.

Takie widoczki z wiatki.

Dołączam do żółtego szlaku i przemieszczam się w kierunku Łysiny.

Szlak nie trzyma się grzbietu, więc porzucam go aby zobaczyć co omija.

Całkiem fajne widoczki omija.

Piękna jesień.

W końcu porzucam szlak definitywnie i odbijam na południe na boczny grzbiet w kierunku Bydłoniowej Góry. Piękne rozległe łąki.

A na przełęczy ktoś postawił taki dom. Stojąc przy nim nie widać wokół żadnych sąsiednich zabudowań. Super miejsce.

Szczytujemy na Bydłoniowej Górze. Trochę mnie zaskoczyło, że jest tu ławeczka i tabliczka. Szczyt należy do Rozszerzonej Korony BW: 102 Wyspy Beskidu Wyspowego, a przecież to Beskid Makowski. Idzie zwariować

Schodzimy długim grzbietem do przysiółka Obajtki.

Fajny widok na Śnieżnicę.

Po zejściu do Obajtków pora na podejście na sąsiedni grzbiet Szczałby.

Ech ten Lubogoszcz - potężny.

Znowu rozległe łączki, kolorki.

Rozległe widoki. Śnieżnica, Ćwilin, Lubogoszcz.

Na Szczałbie apogeum.

To dopiero kolorki, wspomagane niskim słońcem.

Przysiółek Chłasty.

Od dołu podchodzę na przełęcz pod Bydłoniową, gdzie już dzisiaj byłem. Widok na Lubomir. Seba pewnie skomentuje, że kręcę się w kółko, chyba, że już nie czyta bo za dużo relacji wrzucam

Odbijam na boczną odnogę grzbietu Bydłoniowej w kierunku szczytu Istebne.

Ostatnie zejście tego dnia, najpierw lasem.

A na koniec łąkami.

Taka to była wycieczka... dla koneserów
Był ktoś kiedyś w tych stronach? Z Krakowa to pół godziny jazdy