Opcje wyszukiwania (Strona 9 z 222)

Przez las do wodospadu.

Ciekawym doświadczeniem przy okazji zwiedzania Ribeira Grande była wędrówka przez gęsty azorski las pełen egzotycznych roślin. Najwyższe w nim były oczywiście kryptomerie.

Smużyna płożąca (Callisia repens), porasta gęsto runo leśne. Podobna bardzo do trzykrotki.

Spod ziemi, z fumaroli wydostaje się cały czas para wodna, ale czuć też w lesie charakterystyczny zapach siarki.

                    
Dalsza część szlaku była jeszcze ciekawsza, ponieważ wybraliśmy ścieżkę biegnącą wzdłuż grubej rury doprowadzającej wodę deszczową do hydroelektrowni.

Pokonując różne przeszkody i walcząc z bujną roślinnością, dotarliśmy w końcu do zatopionej w zielonym gąszczu starej elektrowni Salto do Cabrito.

Następnie pokonaliśmy żelazny most nad strumieniem i bardzo strome schody, żeby z dołu w całej krasie podziwiać główny cel naszej wędrówki - Salto do Cabrito, jeden z piękniejszych wodospadów na wyspie.

Jest w tym miejscu zawsze gwarno, ponieważ ludzie przychodzą się tu kąpać, pomimo tego, że woda jest zimna. Można podpłynąć pod samą kaskadę i się zanurzyć. Niektórzy z nas skorzystali . Nieopodal wodospadu znajdują się budynki elektrowni oraz zapora, która tworzy na potoku niewielki sztuczny zbiornik.

                                                                                                                                                        c.d.n.

W poszukiwaniu gila azorskiego

Jak już wcześniej wspominałam, na Azorach pozostało niewiele pierwotnych lasów wawrzynowych. Ich szczątkowe ilości można zobaczyć jeszcze w rezerwatach i parkach narodowych. Jednym z nich jest rezerwat leśny Forest Park of Cinzeiro znajdujący się we wschodniej części wyspy. Odwiedziliśmy tu park endemitów i mieliśmy okazję zobaczyć jak taki właśnie las wygląda.

Zanim dotarliśmy na miejsce, musieliśmy przejść przez ciemny las z potężnych kryptomerii, ale z bardzo ubogim runem, którego minimalizm wynika z faktu niewielkiej ilości światła słonecznego docierającego do dna lasu.

Las wawrzynowy różni się diametralnie od monotonii japońskich kryptomerii przede wszystkim  bogactwem gatunków.
Jest gęsty, można rzec „zakrzaczony”, ma bogate runo leśne i podszyt, ciężko się przez niego przedrzeć.

Nie ma w nim bardzo wysokich drzew, za to dominują m.in. wawrzyny i jałowce. Rośnie w nim dużo gatunków paproci, mchów i porostów. Wiele z nich to epifity. Darek Tlałka miałby tu co robić .

Jałowce to długowieczne krzewy iglaste, potrafią osiągać duże rozmiary, mieć grube i długie konary.

Azorska borówka

Na terenie rezerwatu znajduje się centrum edukacyjne poświęcone gilowi azorskiemu (Pyrrhula murina), ptasiemu endemitowi, zagrożonemu wyginięciem przez wycinanie lasów wawrzynowych, które były i nadal są jego naturalnym środowiskiem życia. Zastępowanie lasów laurowych pastwiskami czy winnicami, a także obsadzanie pustych po nich miejsc obcymi gatunkami np. kryptomerią japońską spowodowało, że w drugiej połowie XX wieku pozostało zaledwie kilkadziesiąt gili azorskich i gatunkowi temu groziło wymarcie. Obecnie jest uważany za jeden z najrzadszych europejskich gatunków ptaków. Wyglądem przypomina znanego nam gila zwyczajnego (Pyrrhula pyrrhula), jednak jego ubarwienie, zarówno samca, jak i samiczki jest bardziej stonowane.

fot. Radek Grochowski

Gil azorski nie jest w stanie rozmnażać się w niewoli, dlatego jedynym sposobem na jego ratowanie jest odtworzenie jego naturalnych siedlisk, czyli lasów wawrzynowych. Na São Miguel podjęto się tego trudnego zadania, które zostało uwieńczone sukcesem, ponieważ obecnie żyje na wyspie ok. 627–1996 ptaków (cyt. za: Wikipedia), podczas gdy w latach 70. ubiegłego wieku było ich zaledwie 40 par.

Jego występowanie ograniczone jest jednak do bardzo niewielkiego obszaru ok. 580 ha w okolicy Pico da Vara we wschodniej części wyspy. Cały ten obszar podlega specjalnej ochronie ptaków Natura 2000.

Gatunki obce na Azorach

Nie jest łatwo zobaczyć ani nawet usłyszeć tego małego ptaszka podczas krótkiej wizyty. Potrzeba nieraz kilku wyjazdów i cierpliwych obserwacji w ciszy, żeby na niego trafić. W czasie wizytowania ośrodka udało nam się jedynie odsłuchać nagranie z jego śpiewem oraz zgłębić nieco wiedzę na temat historii, ekologii i obecnej sytuacji tego unikalnego gatunku. Azory są dobrym przykładem na to czym grozi bezrefleksyjne wycinanie lasów i jak istotną rolę w przyrodzie odgrywa bioróżnorodność. Ich skutki odczuwają na własnej skórze. Pocieszające jest jednak to, że próbują, na ile są w stanie, naprawiać to co zepsuli.

                                                                                                                                                c.d.n.

Super sprocket73 Ty masz szczęście  do pogody, weź wymódl przyszłą sobotę

Super ! Wiśnióweczka niech się chłodzi !

To dosyć wcześnie

Spokojnie Mirku, więc my jak coś podjedziemy po Ciebie ok. 10.30 na Dworzec PKS w Andrychowie.

Mirku, na razie obserwujemy pogodę. Na dzień dzisiejszy trudno stwierdzić przy takiej, jak sami widzimy ogromnej zmienności, jaka będzie przyszła sobota. Jednak, jeśli nie będzie padał deszcz, to idziemy.
Żeby wszystkim chętnym było łatwiej dotrzeć na Kocierz, proponuję w takim razie wyjście o godz. 11.00.

Zbiórka dla chętnych: parking na )( Kocierskiej

Mirku, jak coś możemy Cię zgarnąć z Andrychowa. Napisz tylko, gdzie będziesz czekać.

Skrócimy trasę do Potrójnej. Jak nie będzie padać to możemy sobie zrobić ognisko. Zabrać sobie kiełbaskę, chlebek i kubeczek na herbatkę;). Wpadniemy w odwiedziny do Ani i Rafała .

Termas da Ferraria

Termas da Ferraria to naturalne gorące źródła w oceanie.

Znajdują się one w malowniczych zatoczkach, wśród czarnych wulkanicznych skał. Woda w nich z jednej strony jest stale podgrzewana ciepłem geotermalnym, a z drugiej miesza się z zimną wodą z oceanu. Jest bogata w minerały i ma właściwości lecznicze. Baseny są chętnie odwiedzane przez mieszkańców i oczywiście zwiedzających wyspę turystów. Nie jest łatwo utrzymać się w takim basenie. Trzeba mieć dużo siły i być bardzo czujnym. Otóż fale oceanu potrafią z wielką siłą w nas uderzyć, a potem wciągnąć w ocean, dlatego każdy basen jest dla bezpieczeństwa i asekuracji ograniczony grubą liną. Znajdują się bezpośrednio przy brzegu oceanu. Nie ma tu szerokiej plaży. Ludzie opalają się leżąc na skałach.

Ciche, urocze zatoczki to idealne miejsce na odpoczynek.

Osuwające się do oceanu skały to fajãs, charakterystyczne dla Azorów, ale również Madery czy Wysp Kanaryjskich formy geologiczne. Powstają one m.in. ze spływającej do oceanu lawy. Wulkaniczny materiał skalny na skutek erozji zsuwa się ze zboczy lub klifów do morza tworząc wzdłuż wybrzeża płaskie skaliste powierzchnie, które są stosunkowo odporne na pływy i prądy morskie.

W naturze fajãs wyglądają niezwykle ciekawie. Tworzą malownicze czarne wysepki i zatoczki.

Niektóre skały opanowały glony, a te bardziej oddalone od oceanu, nadmorska roślinność. Soczysta zieleń na czarnych skałach pięknie się prezentuje.

Te białe punkciki na skałach to pąkle (Balanomorpha), drobne skorupiaki morskie.

Osobniki dorosłe prowadzą osiadły tryb życia. Ich ciało chroni pancerzyk z płytek wapiennych. Często przytwierdzają się do skał, kadłubów statków, a nawet innych zwierząt.

                                                                                                                                                       c.d.n.

Lazur i szmaragd

Sete Cidades to niewielka miejscowość powstała w kalderze noszącej tę samą nazwę. Kaldera ma średnicę 5 km i ściany wysokie na 400 m.

Osada leży nad kilkoma jeziorami kraterowymi Lagoa Verde, Lagoa Azul, maleńkim Lagoa Rasa i Lagoa de Santiago. Dwa z nich Lagoa Azul i Lagoa Verde, są szczególnie oryginalne. Dzieli je wąski naturalny przesmyk, a mimo to każde z nich ma inne zabarwienie wody. W Lagoa Azul jest ona niebieska, a w Lagoa Verde, zielona. Różnica w kolorach wynika m.in. z ich głębokości oraz roślinności porastającej dno zbiorników. To są fakty, ale o powstaniu Lagos das Sete Cidades krąży w okolicy legenda, którą opowiada każdy przewodnik.

”Dawno, dawno temu na Atlantyku władzę sprawował stary, owdowiały król. Miał jedną córkę, którą kochał nad życie i chciał chronić ponad wszystko. Księżniczka nie mogła rozmawiać z nikim oprócz ojca i swojej niani. pewnego dnia udało się jej uciec. na wolności usłyszała melodię. Muzyka doprowadziła ją do pasterza grającego na flecie. wystarczyła chwila i zakochali się w sobie, po jakimś czasie pasterz zebrał się na odwagę i poprosił króla o rękę jego córki. Ten oczywiście się nie zgodził. Oboje płakali przez cały dzień, a z ich łez powstały dwa jeziora. Zielone - od koloru oczu księżniczki oraz niebieskie, gdyż taki kolor oczu miał biedny pasterz.”

Trzeba mieć  niesamowite szczęście, żeby podczas przebywania nad Sete Cidades nie było gęstej mgły. Nam się udało.
Żeby dostać się do  punktu widokowego Miraduoro Boca do Inferno, trzeba przejść szutrową drogą przez las, a następnie wąską ścieżką wspiąć się na ściany kaldery. To najpiękniejsza kaldera i najbardziej malowniczy punkt widokowy na wyspie. Widoki z niego są najczęściej pokazywane na pocztówkach z Azorów. To też sztandarowy punkt każdej wycieczki.

Z każdym metrem odkrywał się coraz to ciekawszy fragment krajobrazu z bujną zielenią.

Natomiast z punktu widokowego Miradouro Vista do Rei można podziwiać oba jeziora z innej strony. Stąd widok również robi wrażenie.

Poniżej widok na Sete Cidades z punktu widokowego przy drodze głównej.

Niedaleko das Sete Cidades znajduje się Lagoa de Santiago, kolejne szmaragdowe jezioro, o niemal idealnie okrągłym kształcie.

Interesującym miejscem jest zatopione w lesie Lagoa do Canário. Gdzieniegdzie z zielenią drzew kontrastują niebieskie hortensje, co nadaje miejscu dodatkowego uroku. Wokół jeziorka biegnie ścieżka.

Do jeziora schodzi się wąską ścieżką przez las, w którym dominującym drzewem, jak i zresztą w wielu miejscach na São Miguel, jest kryptomeria japońska, zwana również szydlicą japońską. Jest to egzotyczny gatunek drzewa iglastego. Pochodzi z Japonii i Chin. Sadzi się ją tam często przy buddyjskich świątyniach.

Dlaczego ten właśnie gatunek drzewa znalazł się na Azorach ? Otóż nim Azorczycy próbowali naprawić błędy związane z nieodpowiednią gospodarką leśną na wyspie. Wyspy Kanaryjskie oraz m.in. Maderę i Azory od zawsze porastały bujne naturalne lasy wawrzynowe ( Laurissilva)), bardzo bogate pod względem gatunkowym. 

Lasy te są reliktem trzeciorzędowym, ich wiek liczy się na 15-40 milionów lat. Obecnie zostało ich niewiele m.in. na Maderze i La Gomerze, dlatego podlegają ścisłej ochronie. Rośnie w nich dużo endemitów. Zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na Azorach zachowały się tylko szczątkowe ilości takich lasów w rezerwatach. Lasy wawrzynowe zostały wycięte głównie pod uprawy, pastwiska i osady. Wskutek wycinki zmniejszyła się bioróżnorodność na wyspie, zaczęły zmniejszać swoją liczebność lub ginąć związane z tym siedliskiem leśnym gatunki ptaków, takich jak np. gil azorski (Pyrrhula murina), do którego jeszcze później powrócę.

Runo nie jest zbyt bogate, ponieważ w tak gęstym lesie panuje lekki półmrok.

Azorczycy zauważyli, niestety trochę za późno, swój błąd i postanowili szybko uzupełnić siedliska leśne, zapełnić powstałe po wycinkach puste przestrzenie na wyspie. Z tego powodu do obsadzania wyspy wybrali kryptomerię japońską. Drzewo to rośnie bardzo szybko i jest długowieczne. Ma stożkowaty kształt, gęsty pokrój z lekko zwisającymi gałęziami. Należy do rodziny cyprysowatych. Potrafi osiągać gigantyczne rozmiary. Poza tym szydlica japońska posiada jedyne w swoim rodzaju cechy: trwałość, odporność na wilgoć, doskonałe właściwości termiczne i akustyczne, bardzo ładną estetykę i zapach. Drewno jest lekkie, trwałe i odporne na pleśń. Stanowi konkurencję dla innych gatunków. Korzystają więc z niego mieszkańcy wysp oraz przeznacza się go na eksport.

Podróżując po zachodniej części wyspy raz po raz mieliśmy do czynienia z niezwykle urozmaiconym krajobrazem. Oko zachwycały dziesiątki małych i większych stożków wulkanicznych, kalder i jezior no i oczywiście niesamowite widoki na ocean.

Miradouro do Pico do Carvão -  z tego punktu widokowego rozciąga się cudowny widok na północny i południowy brzeg wyspy São Miguel. W tle widać wzniesienia wulkanu Lagoa do Forgo i jezioro kalderowe o tej samej nazwie.

Najwięcej czynnych wulkanów jest na wyspie São Miguel. Jest ich tu aż 5. Z kolei na innej azorskiej wyspie - Pico jest wulkan Montanha do Pico, który jest najwyższym szczytem Portugalii oraz całego grzbietu Śródatlantyckiego. Jego wysokość wynosi 2351 m n.p.m. Ostatnia erupcja miała miejsce w 1720 r. Jednym z groźniejszych wulkanów na São Miguel jest wulkan Furnas, o którym wcześniej trochę pisałam. Od  kilku lat obserwuje się jego wzmożoną aktywność. Ostatni wybuch miał miejsce w 1630 r. Według naukowców ponowna erupcja mogłaby nie tylko zniszczyć największą wyspę Azorów ale również wyzwolić tsunami, którego fala rozeszłaby się po całym Atlantyku, uderzając w wybrzeża zachodniej Europy, wschodniej Ameryki Północnej, a także częściowo Afryki i Ameryki Południowej.

                                                                                                                                                          c.d.n.

Europejska herbata

Historia sadzenia herbaty na Azorach sięga XVIII w. Jednak uprawę plantacyjną rozpoczęto dopiero w XIX wieku, kiedy trzeba było szukać innych roślin, które mogłyby zastąpić podupadającą z powodu chorób produkcję pomarańczy. Inicjatorem sadzenia nowych roślin na Azorach był José do Canto - portugalski właściciel ziemski i intelektualista, znany ogrodnik i botanik, promotor nowych technologii i gatunków rolniczych na Azorach. Do dzięki niemu zaczęto uprawiać tu takie rośliny, jak tytoń, ananas, bataty, buraki i właśnie herbatę.

Na São Miguel są dwie europejskie plantacje herbaty. Pierwszą z nich jest niewielka manufaktura Fabrica de cha Porto Farmoso, drugą Fabrica de Cha Gorreana. Ta ostatnia jest najstarszą plantacją na wyspie i w Europie. Założono ją w 1883 roku. Jest położona w malowniczym regionie Ribeira Grande. To miasto i gmina w północnej części wyspy São Miguel.

Na Azorach uprawia się herbatę chińską  Camellia Sinensis, ale pierwsze sadzonki sprowadzono na wyspy nie z Chin, lecz z Brazylii, z Rio de Janeiro.

A jak trafiły do Ameryki Południowej ? Przywiózł je do niej portugalski król Jan VI Braganca, który uciekł do Brazylii przed napoleońską inwazją. Sadzonki otrzymał od chińskiego cesarza. W drugiej połowie XIX w. produkcja herbaty na Azorach sięgnęła 250 ton, jednak I wojna światowa doprowadziła do upadku herbacianego biznesu na wyspie. Z 14 fabryk po wojnie pozostało 5, dzień działają już tylko dwie.

Herbatę z Cha Gorreana eksportuje się głównie do kontynentalnej części Portugalii, ale także do Niemiec, USA, Kanady, Austrii, Francji, Włoch, Brazylii, Angoli, Japonii i innych krajów. W Polsce można ja kupić w wielu sklepach internetowych. Nie jest jakoś szczególnie droga.

Gorreana produkuje herbatę ekologiczną zieloną i czarną, oolong, a także mieszanki herbat zielonych i czarnych z różnymi roślinami zielnymi i owocami. Nie stosuje się tu pestycydów, ponieważ nie ma takiej potrzeby. Odosobnienie wysp powoduje, że nie występują tu żadne choroby ani szkodniki mogące atakować te rośliny. Nie potrzeba też nawozić bogatej w minerały wulkanicznej gleby.

W zależności od procesu zrywania i przetwarzania uzyskuje się jedną z trzech głównych form herbaty: zieloną, czarną i oolong czyli częściowo utlenianą, fermentowaną. To coś pomiędzy zieloną a czarną herbatą. Dla jej uzyskania zbiera się pąki rośliny i 3 lub 4 szczytowe liście, te bardziej rozwinięte.

Herbata na Azorach produkowana jest metodą tradycyjną tzw. ortodoksyjną. W ten sposób powstają najlepszej jakości herbaty na świecie. Czy azorska herbata jest wyrazista w smaku ? Nie jestem znawcą herbat, ale dla mnie nie, zarówno zielona, jak i czarna nie jest zbyt mocna, ani zbyt aromatyczna, raczej obie bardzo delikatne.

Aby otrzymać czarną herbatę, liście po więdnięciu zwija się, częściowo rozgniata. Wystawione na działanie powietrza ulegają powolnemu, naturalnemu procesowi utleniania. Po utlenieniu liście się suszy. Z kolei do produkcji zielonej herbaty liście po więdnięciu poddaje się sterylizacji parą wodną, co zapobiega ich utlenieniu po zwinięciu (jest to tzw. metoda Hyssona), zachowując zielony kolor i uzyskując herbatę bogatą w garbniki i przeciwutleniacze.

Podczas zwiedzania fabryki widzieliśmy hale produkcyjne z tradycyjnymi, bardzo starymi maszynami. Zostały sprowadzone z Anglii i cały czas są używane. Wiele pracy wykonuje się tu ręcznie.

Po obiekcie oprowadzał nas sympatyczny młody człowiek.

Wstąpiliśmy oczywiście na degustację herbaty i do firmowego sklepiku. Zwiedzanie fabryki i plantacji jest darmowe, trzeba się tylko wcześniej umówić.

Azory, to nie jedyne miejsce w Europie, gdzie można spotkać uprawy herbaty. Ponoć niewielkie plantacje mają też Szwajcarzy i Szkoci.

Po wizycie w fabryce Gorreana udaliśmy się do Ribeira Grande. To drugie co do wielkości miasto na wyspie São Miguel.

Spacerując po mieście przyglądaliśmy się codziennemu życiu Azorczyków. Zaciekawiło nas, że azorskie bary i knajpy w porze południowej wypełniają głównie mężczyźni. Siedzą w ogródkach i głośno rozmawiają. Widać czekają, aż żony ugotują im obiad . Kobiet praktycznie w tym czasie w mieście jest niewiele. Okazuje się, kobiety na Azorach spędzają większość czasu w domu, spełniają się jako wzorowe gospodynie, matki i żony. Nie przystoi im tracić cennego czasu na zbędne pogaduszki, jeśli czeka na nie wiele obowiązków.

Ratusz

Igreja de Nosaa Senhora da Estrela - kościół, do którego prowadzą szerokie schody. Charakterystycznym elementem jest czarna wieża i schody zbudowane z kamienia wulkanicznego, a także kolorowa fasada, rzadkość w budowlach sakralnych.

Pora coś przekąsić. W pięknej scenerii zjedliśmy smaczny obiad składający się oczywiście z rybki, warzyw i puddingu z marakui.

Tego dnia zatrzymaliśmy się jeszcze w kilku ciekawych punktach widokowych, których na wyspie nie brakuje, a każdy z nich jest wyjątkowy.

Miradouro de Santa Iria - piękne jasnoszare klify półwyspu przylądka Ponta do Cintrão porośnięte soczystą zielenią. 

Miradouro de Santa Iria - widok na północną część wyspy.

                                                                                                                                                        c.d.n.

Furnas - wulkaniczne serce wyspy

Furnas to najbardziej wysunięty na wschód wulkan na São Miguel, ale również mała miejscowość leżąca u jego stóp.

Jest tu niemal trzydzieści gejzerów i gorących źródeł.

Na ich obecność wskazują wydobywające się z wnętrza ziemi para wodna, dym i groźne pomruki, ale również charakterystyczny zapach siarki. Zupełnie jakby ktoś otworzył przed wami piekielne czeluście.

W centrum miasteczka, tuż przy ulicy, płynie wrząca rzeka. Mieszkańcy gotują w niej kolby kukurydzy, a potem sprzedają. 

Tak te kolby kukurydzy gotują się w naturalnym wrzątku

Wokół miasteczka ciągną się piękne zielone wzgórza.

Życie w Furnas nie jest łatwe, ponieważ mieszkańcy narażeni są na ciągłe wdychanie siarkowych oparów, co na pewno nie jest obojętne dla ich zdrowia,

Kolejnym miejscem w Furnas, które tego dnia zobaczyliśmy, było jezioro Lagoa das Furnas. Tuż przy jego brzegu jest pole kilkunastu gorących, bulgoczących i buchających ostrym zapachem siarkowodoru fumaroli i gejzerów.

W tym niezwykłym otoczeniu, miejscowi kucharze przygotowują tradycyjne danie kuchni azorskiej - Cazido das Furnas. Wykorzystują do tego naturalne ciepło geotermalne. Wkładają składniki do dużych garów, które są potem zanurzane w specjalnie przygotowanych gorących dziurach w ziemi. Jedzenie gotuje, a właściwie dusi się w nich bardzo powoli, ok. 6-7 godzin, nabierając smaku.

Potrawa przypomina wyglądem nieco nasze duszonki, tylko, że zdecydowanie więcej jest w niej mięsa i to różnego rodzaju. Duże kawałki wołowiny, wieprzowiny, kurczaka a także kiełbasy chorizo, kaszanki i boczku przekłada się warzywami kapustą, marchewką, selerem, batatami, rzepą, ziemniakami i odpowiednio przyprawia. Po uduszeniu na talerzu wygląda   tak jak na zdjęciu poniżej. Dla mięsożerców idealne . Jest bardzo smaczne.

Będąc w tym miejscu nie sposób nie spróbować tej miejscowej potrawy, tym bardziej, że sam sposób jej przygotowania, a później wyciągania „z ziemi” robi wrażenie.

Na filmie poniżej widać moment wyjmowania jedzenia. Każdy kopczyk ma tabliczkę z podpisaną nazwą restauracji, w której będzie serwowane danie. Każda restauracja w pobliżu Furnas ma tu swoje zarezerwowane miejsce do gotowania Cazido.

Kolejnym pięknym przeżyciem w Furnas, była wizyta w egzotycznym ogrodzie botanicznym Tarra Nostra. To prawdziwy raj dla miłośników przyrody, gdzie można podziwiać bogactwo roślinności, zarówno endemicznej, jak i przywiezionej tutaj z różnych zakątków świata. Pełno tu dzikich zakątków, romantycznych alejek, a wśród nich jeziorek i strumyków z ciepłą geotermalną wodą.

W centrum jest duży basen dla zwiedzających. Przychodzą tu całe rodziny zażywać kąpieli w bardzo ciepłej wodzie. Swoistą barwę zawdzięcza dużej zawartości żelaza. Trzeba pamiętać o ciemnych strojach kąpielowych, ponieważ zostawia plamy.

Jakoś ciężko mi się było przekonać do kąpieli w tej pomarańczowej wodzie , za to ogród obeszłam wzdłuż i wszerz, gdzie doświadczyłem spokoju i cudownej harmonii z naturą.

Z relaksującej siarkowej kąpieli w cudownie egzotycznym otoczeniu skorzystałam w Caldeira Velha. Jest to gęsto zalesiony teren, pokryty bujną roślinnością. W zielonej dżungli znajdują się niewielkie, pięknie wkomponowane w przyrodę naturalne baseny, wypełnione gorącą wodą mineralną, pochodzącą z wnętrza ziemi.

Temperatura wód w basenikach utrzymuje się na stosunkowo stałym poziomie i wynosi około 35-40 stopni Celsjusza, co sprawia, że są one idealne do relaksu. Odczucia jest takie, jakby się leżało w wannie, tylko woda i otoczenie ma zapach siarki . Oprócz niej zawiera krzemionkę i inne pierwiastki śladowe. Te składniki mają potencjalnie korzystny wpływ na zdrowie skóry, stawów i układu krążenia. Wiele osób uznaje te wody za lecznicze, przychodzi tu codziennie i spędza w nich całe popołudnia, dlatego nie jest łatwo znaleźć wolne miejsce i wcale się nie dziwię, bo z tak przyjemnie ciepłej wody w ogóle się nie chce wychodzić . Na terenie kompleksu dostępne są udogodnienia dla turystów, takie jak przebieralnie, prysznice i toalety.

                                                                                                                                                       c.d.n.