Opcje wyszukiwania (Strona 1 z 3)

Na ziarnku maku stoi mały dom

Pieski szczekają na księżyc makowy
I nigdy jeszcze tym makowym psom,
Że jest świat większy, nie przyszło do głowy.

Ziemia to ziarnko - naprawdę nie więcej,
A inne ziarnka - planety i gwiazdy.
A choć ich będzie chyba sto tysięcy,
Domek z ogrodem może stać na każdej.

Wszystko w makówce. Mak rośnie w ogrodzie,
Dzieci biegają i mak się kołysze.
A wieczorami, o księżyca wschodzie
Psy gdzieś szczekają, to głośniej, to ciszej.

Czesław Miłosz

Wiersz na Święta od Iwony z Makowa na Mazowszu

ufok83 zaliczyłam przeniesienie w czasie i przestrzeni.
Przeniosłam się o  30 lat  w tył  do mojego pierwszego  Beskidu , był nim Żywiecki.

Jedno jest pewne , czy w XX wieku , czy też w XXI -ym  jest to  odlotowy Beskid.

Aby rozłożyć namiot trzeba było  pozbyć się "dzikiej" zwierzyny  i wyjeść jagody spod namiotowej podłogi . Tam też, ku swojemu zaskoczeniu dowiedziałam się , że mgła nie jest przeszkodą  w  wymarszu na kolejny dzień  trasy .

2,4,6

jolanto zaitrygowałaś mnie .  Znalazłam taka oto odpowiedź na pytanie " Jak wyglądała  jego podróż z Australii do Polski ?"

.....W polskich lasach coraz częściej można spotkać dziwnego grzyba, który przypomina ośmiornicę i wydziela zapach padliny. Jest to okratek australijski. Do Polski trafił za pośrednictwem sprowadzanych z Australii i Nowej Zelandii owiec, wełny i roślin. Jest niejadalny.........

..........Przypomina krwistoczerwoną ośmiornicę i często jest mylony z kwiatem. Trafił do Europy z Australii i choć bardzo szybko się rozprzestrzenia to wciąż stanowi niezwykłą rzadkość. Okratek australijski - bo o nim mowa - jest grzybem i wyrósł w lesie koło podwrocławskiej Sobótki. Teraz naukowcy zastanawiają się, jak obcy gatunek wpłynie na nasze rodzime rośliny i czy nie stanie się plagą, tak jak swego czasu słynny barszcz sosnowskiego.

Obecność okratka już z daleka zdradza jego zapach. O ile oczywiście roztaczaną wokół woń można zapachem nazwać.

Okratek najprawdopodobniej przypłynął do Europy w transporcie australijskiej wełny. Na razie wiadomo o nim jedynie tyle, że jest bardzo odporny – przetrwał ostre europejskie mrozy - i że bardzo szybko zdobywa nowe terytoria.........

Jolu , aż przysiałam , zaniemówiłam , zamarłam .... nie  , to nie to . Zaczytałam się i  zapatrzyłam  . Teraz mam dwód , rzeczowy . Złota godzina to nie tylko czcza teoria . Piękny czas na trasie . Wciągająca relacja . Super !

Odwiedziłam lokalną bibiotekę publiczną . Zwykle  biorę dla taty kilka pozycji wojennych . Nagle lampka się zapala . "A jest Zofii Nurowskiej książka o wilkach ...coś o Bieszczadach ?" .
"Jest , właśnie przed chwilą  czytelniczka ją odniosła " , "Ooo to biorę" .Wchodzę dumnie  do domu . 2 książki wojejnne ,  felietony Zygmunta Broniarka i jedna dla mnie . I którą wybiera mój tata na pierwszy ogień ?  Tą z wilkami w tytule . Dzisiaj ją skończy  i będzie " moja " . Instynkt nie zawiół nawet 86 latka . I taka to historia , od forum BM do powiatowej bibioteki na Mazowszu.

Rozdział XVI .  Tam gdzie zabrakło sił.

Opuszczamy Omertę i  do naszej Ekipy dołącza  kolejna osoba. Moja Koleżanka- Paryżanka . Zła jak osa . Ledwo szura nogami obutymi w klapki japonki .Tak wygląda " człowiek " po całym dniu zmagań z remontem mieszkania . Teraz już w piątkę  człapiemy  na Rynek Główny  , a niby po co ? jak to po co ! uzupełnić płyny  ustrojowe. Tym razem degustujemy teinę , kofeinę a Koleżanka - Paryżanka  sok wycisnięty z pomarańczy  . Jest bosko, o pardon , chciałam powiedziec krakowsko . Na scenie wystepuje  Andrzej Sikorowski  a my  podnosimy sobie ciśnienie  i usprawniamy krążenie legalnymi środkami dopingującymi.  Z dobrym efektem.  Piotrek proponuje mi  wyskok do sklepu  firmowego Wawela . Odmawiam . Z braku sił. Mówi mi jakie cukierki  lubi najbardziej , nie pamiętam .  Ja największy sentytment nam do batonika  Danusia , to mój batonik teatralny .

Danusia – baton czekoladowy z półpłynnym nadzieniem czekoladowo-orzechowym z alkoholowym posmakiem, produkowany przez firmę Wawel od 1923.

Producent tego wyrobu podaje, że tradycja jego produkcji sięga początków lat 20. XX w., kiedy to ówczesny właściciel fabryki Adam Piasecki zakochał się w swojej pracownicy o imieniu Danusia. To dla niej miał wymyślić oryginalną recepturę batonika, a także nazwać go jej imieniem i umieścić jej podobiznę na opakowaniu.

Zapraszam  jolantę , nenę ,  Brombellę , MK  i  wszystkich  milczących czytelników tej relacji na  ostatni  już  jutro  rozdział  ........... cdn .

Rozdział XIII . Uduchowione  zapiekanki  z zastrzeżonym  znakiem firmowym " R " .

To co ? Idziemy dalej , na kolejne piwko .  Ale nie na pusty żołądek . Michał i Małgosia  prowadzą nas na Plac  Nowy , do Okrąglaka  . Stajemy na końcu  najdłuższej , żeby nie powiedzieć jedynej kolejki  po zapiekanki .

Najlepsze zapiekanki w Krakowie . U ENDZIORA  . Nazwa zastrzeżona prawnie z  widoczną w kółeczku literką R . Piotrek  nie wytrzymuje ssania  w żołądku  . Idzie do okienka obok ,  NAMAXA i   kupuje konkurencyjną , pozbawioną legendy , znaku firmowego  i wyczekującej kolejki  bułkę z posypką . Kiedy my  posuwamy się  w żółwim tempie  Piotrek  połyka ostatni jej kęs .  Konfrontacja organoleptyczna nie  dała przewagi  tej z literką R .
Zapiekanka jak zapiekanka . Szkoda , że Pan Endzior nie daje serwetek ze swoimi wierszami .

http://www.endzior.eu/

Rozdział  XI . Jak miło się poznać .

Na granicy udaru cieplnego , z fragmentami poparzonej od słońca skóry , odwodnieni , z kilometrami w butach  idziemy  przez Plac Bohaterów Getta na spotkanie z Małgosia i Michałem .

Plac wydaje sie pusty , krzyczą tylko rozstawione  bezdomne krzesła. " Są , to oni !" Piotr wskazuje palcem na  wydajace się  nieproporcjonalnie małe , tulące się  do siebie  postacie , ukryte w labiryncie  mebli .

Instalacja ta , to pomnik . Jego zadaniem jest wydawanie jęku " Gdzie oni są ?!" .

Oto co działo się na tym  trotuarze z wdepatanym cierpieniem .

     "Plac Bohaterów Getta na krakowskim Podgórzu przez wiele lat skrywał rolę, jaką odegrał w eksterminacji Żydów, a marny wygląd zajezdni autobusowej i postoju taksówek raził odwiedzających to naznaczone cierpieniem miejsce. Pierwszą próbą upamiętnienia historii miejsca było przekształcenie (w 1983 roku) apteki, prowadzonej w czasie wojny przez Tadeusza Pankiewicza w Muzeum Pamięci Narodowej - Apteka "Pod Orłem".
        Pankiewicz, jedyny aryjski mieszkaniec zamkniętej dzielnicy żydowskiej, prowadził w latach 1941-43 aptekę w samym centrum getta w kamienicy przy placu Zgody 18. Sposób upamiętniania miejsca (jak rozumiał je Pierre Nora) cedujący zadanie przekazywania pamięci na materialnych świadków wydarzeń z przeszłości został twórczo wykorzystany przez pomysłodawców rewitalizacji placu. Opierając się na fragmencie wspomnień Pankiewicza pt. Apteka w getcie krakowskim, autorzy projektu Biuro Projektów Lewicki i Łatak poustawiali na placu rzeźby krzeseł zainspirowane obrazem zanotowanym przez Pankiewicza po ostatecznym wysiedleniu getta w 1943 roku:
          "Na Placu Zgody niszczeje nieprzeliczona ilość szaf, stołów, kredensów i innych mebli, przenoszonych już po raz nie wiadomo który z miejsca na miejsce" .
           Autor wspomnień podaje, że majątek pożydowski niszczał nie tylko na głównym placu, lecz także przed kamienicami w całym opróżnionym getcie. Ponadto czynnikiem zniszczenia były nie tylko warunki atmosferyczne, lecz również irracjonalne zarządzenia podczas oczyszczania opuszczonych domów:
             "Raz dano rozkaz opróżnienia kamienicy pełnej mebli w przeciągu dwóch godzin. Rzecz normalne niewykonalna. Wykonano ją jednak pod osobistym kierunkiem Ritschka, który chcąc zademonstrować swoją gorliwość, kazał meble zrzucać z pięter. Spadały stoły, szafy, łóżka i z hałasem rozbijały się na bruku" .

             Figura niesamowitości narzucająca się tu z nieodpartą siłą jest również obecna we wspomnieniach aptekarza. Tuż po wysiedleniu getta, gdy w zakamarkach kryło się nadal wielu tymczasowo ocalałych, Pankiewicz zanotował:
              "Ciemno już było, gdy wracałem do apteki, a ciemność potęgowała jeszcze niesamowitość otoczenia. Niebo bezchmurne, księżyc rzucał swój srebrny blask w głąb zabudowań. Puste, ciemne ulice wydawały mi się w tej powrotnej drodze jeszcze bardziej wymarłe. Każda uchylona brama, każde otwarte okno budziło niepokój".
                  Ślad obecności wprowadza nastrój niesamowitego: jak dom, w którym brakuje gospodarzy, lecz na stole stoją talerze z parującą jeszcze zupą. Bez wątpienia, trudno po latach odtworzyć to napięcie oraz pozbawione nadziei oczekiwanie na powrót mieszkańców, a jednak takie przedmioty codziennego użytku jak krzesła są jej wyraźnym śladem. Uczucie niesamowitości bierze się stąd, że zostały wystawione przed dom (czyli etymologicznie uczynione Unheimlich) , wydane na działanie żywiołów, stając się również dowodem zniknięcia ich właścicieli. Mebel, nieodzowny w codziennym życiu, został wystawiony na kaprysy pogody, gdy tylko znikli jego właściciele.

                    Zastanawia przestrzenna organizacja pomnika: główne krzesła - pomnik skierowane są w stronę apteki (poza trzema krzesłami skierowanymi ku ulicy Lwowskiej, na której stoi zachowany fragment muru okalającego getto), a co za tym idzie tyłem do Wisły oraz do starej dzielnicy żydowskiej na Kazimierzu, skąd przesiedlono Żydów do dzielnicy zamkniętej (ten układ przestrzenny został odwrócony przez Stevena Spielberga w Liście Schindlera, w której Żydzi przechodzą z Podgórza do Kazimierza, gdzie na planie filmowym umiejscowiono getto). Mniejsze krzesła okalają pomnik i zwrócone są do wewnątrz placu.

                        Regularnie zorientowane w przestrzeni krzesła przywodzą na myśl scenę, gdzie układ miejsc wyznacza kierunek spojrzenia. Jednakże, analogicznie do Lacanowskiego ujęcia zwrotności spojrzenia, widzieć to także być widzianym. Pankiewicz opisuje scenę deportacji, w której niemiecki żołnierz wszedł na balkon apteki, aby stamtąd sfotografować siedzących na ziemi Żydów. "(...) otwierają się drzwi apteki naciśnięte ręką gestapowców. (...) Z balkonu robią zdjęcia fotograficzne, by móc pokazać światu humanitaryzm narodu niemieckiego, z jakim traktuje się wysiedlanych, a właściwie 'przesiedlanych', bo słowa 'Aussiedlung' nie wolno użyć, podobnie jak nie wolno używać wyrazu 'getto', tylko 'dzielnica żydowska'. Trzask robionych zdjęć - przekręcanie filmów w stalowych, reporterskich leicach... i oszustwo propagandowe skończone" . "

            Stojące krzesła to również forma pamięci kinestetycznej, w której odwiedzający mogą przybrać pozę ciała oczekujących na wysiedlenie: "Niektórzy ludzie siedzą już na placu prawie dwa dni, bez wody, bez jedzenia, wśród szalonego upału" - z fragmentu o deportacji 8 czerwca 1942. Z drugiej strony, brak jednoznacznego sygnału czy na wystawionych krzesłach wypada usiąść czy nie. Według autorów realizacji poza krzesłami tworzącymi główną część pomnika inne krzesła po bokach (zwrócone do środka placu) mają pełnić rolę małej architektury miejskiej."

Teraz już w czteroosobowej Ekipie  kierujemy nasze stopy na Kazimierz .............   cdn.

Rozdział X. Kopiec tajemnic .

Uliczkami Podgórza  zmierzamy w kierunku ostatniego już  na naszej trasie  Kopca , Kopca Krakusa.

Nic o nim nie wiadomo do końca .
Kiedy powstał?
Czy skrywa prochy Kraka ?
Jeśli nie Kraka , to czyje ?
Kto  go usypał ?
Czy Krak istniał i jakiego był pochodzenia ?
Czy kopiec jest elementem celtyckiego systemu  astronomicznego ?

Jednoosobowe , ostre , proste podejście i  jesteśmy na szczycie. 

W pełnym , palącym słońcu  padamy na zbocze aby podziwać  z daleka naszą trasę  i  dostrzec  zielone szczyty Kopca Kościuszki a za nim Piłsudskiego .

Zjedliśmy na spułę kanapki Piotrka ( dobre , z serem)  i popiliśmy wodą z gwinta . Koniec trasy  Trzech Kopców , przed nami  mordownia........   cdn .

neno , " Romantyczna Kładka Bernatka  ", to najpełniej oddaje jej wizerunek w Królewskim mieście . Lekka , nowoczesna , praktyczna , wkomponowana w historyczne dzielnice , bajkowo niebieska . Idealne miejsce na  plener zdjęć ślubnych  czarno-białych .

Mnie również podoba się to miejsce nad Wisłą  . Chyba dzięki  jego romantyczności .Tak .