Wesołe przygody Tobiasza Bobczyńskiego na Maninach

Cześć II - Direttissima Małego Manina

Po bliższym zapoznaniu się z Wietrznym Bastionem jesteśmy już dość wysoko na Małym Maninie. Wypłaszcza się robi się spokojnie. Kierujemy się w górę.

Dochodzimy do punktu widokowego z krzyżem.

Widoczki.

Następnie idziemy dalej łagodnym grzbietem.

Na zalesiony szczyt Małego Manina.

Między drzewami coś tam z niego widać w kierunku północnym.

Pora schodzić w kierunku Wąwozu Manińskiego. Zejście nie jest już takie łagodne (widok wstecz).

Kolejny punkt widokowy. Wielki Manin a w dole Manínska tiesňava, czyli wąwóz.

Schodzimy dalej, w terenie lekko trudnym (widok wstecz). W 2017 roku schodziliśmy tędy z Ukochaną. Wtedy była to walka o życie, teraz jest całkiem spoko.

Takie niekończące się skały w lesie.

Dochodzimy do kolejnego punktu widokowego z krzyżem. Tu Ukochana też była. Pamiętam radość, że udało się tu dojść. Panikę, czy przeżyjemy. Ukochaną grożącą rozwodem. Wtedy od krzyża zrobiliśmy odwrót i zeszliśmy do Záskalie ścieżką, którą udało się znaleźć. Teraz myślałem, że też zejdę tą scieżką.

Veľký Manín już całkiem blisko. Dna wąwozu nie widać.

Tobi kontroluje sytuację. Schodzimy w dół ile się uda po skałach, na bezpieczną ścieżkę zawsze będzie można się wrócić.

Widok na stronę zachodnią.

Na wschodnią.

Widok wstecz. Pośrodku zalesiony szczyt Małego Manina. Na prawo te pierwsze wysoki skałki, na lewo krzyż.

W końcu widać dno wąwozu. Tobi zastanawia się, czy tam można zejść będąc pieskiem.

Podchodzę do tego miejsca i wygląda, że może dałoby się spróbować. Nie że na sam dół, ale trochę jeszcze by się zeszło, krawędzią skały.

Idziemy tam gdzie puszcza. Po drodze atrakcje, jaskinia.

Widok wstecz, tam na czubku byliśmy.

Pośrodku Kostolecká tiesňava - tam też się chciałem wybrać tego dnia. Szczególnie kusił mnie okap skalny Kostolecký dóm. Widać też skałę Bosmany.

Szersze ujęcie. Przede mną kolejne skały, którymi można próbować schodzić. Jeszcze kawałek powinno się udać.

Widok wstecz, to już za nami.

A to przed nami. Nie wygląda najlepiej, ale widać drogę asfaltową na dnie wąwozu. Tutaj pierwszy raz pomyślałem, że może udać się zejść na sam dół, choć brałem pod uwagę, że może się nie udać.

W każdym razie przepięknie tu. Kwiatki są.

Widoczki są.

Tylko stromo...

Wygląda to kosmicznie. Pionowe skały nad wąwozem. Raczej się nie uda zejść, ale może jak się podejdzie bliżej to jakaś droga się objawi.

Tobi radzi sobie całkiem dobrze.

No i chyba jest szansa, tym zboczem po lewej. Żeby tylko zejść do drzew...

Tu już wiedziałem, że się udało.

Zeszliśmy idealnie do środka wąwozu. Direttissima - trudne słowo. Planując wycieczkę nawet nie brałem tego pod uwagę. Dzień cudów! Jest moc!!!

C.D.N.

Część IV - Wielki Manin na spokojnie

Wiedziałem, że wrócę w te strony dokończyć porachunki, ale nie spodziewałem się że tak szybko. Po jednym dniu na regenerację meldujemy się ponownie na miejscu, tym razem w pełnym składzie. Obecność Ukochanej gwarantuje, że będzie bezpiecznie i bez szaleństw. Parkujemy w miejscowości Kostolec i ruszamy bezszlakowo w zielone łąki.

Kostolecký dóm jest na wyciągniecie ręki. Jednak zostawiamy go na później, ze względu na lepsze światło, póki co jest cały w cieniu. Planowałem zacząć od Bosmanów, ale one również są w cieniu, więc odpuszczamy.

Wędrujemy sobie malowniczymi łączkami pod grzbietem Hoľazne. Tu taka ciekawostka, po prawej stronie widać  młode drzewka. To aleja lipowa, zasadzona 4 lata temu. Każde drzewko ma tabliczkę z informacją kto jest jego sponsorem. Można wystąpić z imienia i nazwiska, albo tylko imię lub pseudonim. Fajna inicjatywa.

Jest tu również typowa dla ostatnich czasów przerośnięta ławeczka.

Można z niej podziwiać Wielki Manin, ka któy mamy zamiar wyjść, gdyż Ukochana lubi mieć jakiś konkretny cel - to jej słowa. Wychodziłem już na Manin od 2 stron szlakowo oraz od wąwozu przedwczoraj. Pozostała jeszcze jedna strona, od tylca. Taki plan jest na dzisiaj.

Na początek kontynuujemy łączkową sielankę.

Przecinamy miejscowość Praznov.

Ponownie wchodzimy w łączki. Teraz już nawet bezścieżkowo.

Napotykamy ciekawy obiekt. To będzie wkrótce płonęło.

Jak widać nie jest to mała konstrukcja. Ukochana popisuje się ryzykując życiem. Nieodpowiedzialna.

Natrafiamy na niespodziewany lokalny szczycik z krzyżem i ławeczką.

Fajne widoczki.

Całą tą wielką łąkę już przeszliśmy.

Widok na Wielki Manin. Po lewej znajduje się mały przedszczytek - Manínec. Od niego mamy zamiar zacząć. Wygląda bardzo niepozornie.

W praktyce Manínec okazał się małą ścianą płaczu.

Zdobywamy i podziwiamy Wielki Manin, który wyłania się za nim.

Manínec to bardzo dobry punkt widokowy. Widok na południe na Góry Strażowskie.

Považská Bystrica - blokowisko w lesie.

Zbliżenie na Strážov, a na pierwszym planie po prawej Podskalský Roháč, gdzie mieliśmy bardzo udaną wycieczkę rok temu.

Pora zaatakować Manin. To już prawdziwa ściana płaczu. 300 metrów podejścia na 700 metrach.

Przepiękny las bukowy.

Nie ma tu szlaku, ale jest ścieżka. stroma, ale wygodna, jakby tylko kondycja było to można wbiec.

Wraz ze wzrostem wysokości maleje ilość liści na drzewach.

W okolicach wierzchołka liści jeszcze nie ma.

Tobi szczytuje.

Następnie przechodzimy wzdłuż wierzchołka i schodzimy szlakiem, bez dodatkowych atrakcji.

Jesteśmy już na dole pod Wielkim Maninem.

Wszyscy zadowoleni. Sielanka. Nudy

C.D.N.

Część VI - Bosmany - tam jest śmierć!

Relaksujemy się na Kavči, czyli górce z okapem. Było już dość późno i myślałem, że koniec atrakcji na ten dzień. Kostolec gdzie parkujemy jest niedaleko, za nim skałki Bosmany, które odpuściliśmy rano. Ukochana chwilę poodpoczywała, popatrzyła na zegarek i mówi, że jak mamy jeszcze iść na Bosmany, to trzeba się sprężać.

No proszę, więc będzie realizacja planu w 100%. Podoba mi się. Ogarniam, że wyjdziemy sobie na Bosmany od lewej, przejdziemy górą wzdłuż i zejdziemy po prawej. Oryginalnie na Bosmany jest ścieżka od tyłu, ale tak już kiedyś szedłem.

Z Kavči schodzimy grzbietem w przeciwną stronę niż okap. Bardzo przyjemne zejście.

Potem łączki.

Kawałek asfaltu.

Stoimy pod Bosmanami. Niestety znowu podejście. 250 metrów w górę.

Podchodzimy łączkami, widok wstecz.

Bosmany coraz bliżej.

Nieprzewidziane trudności, ogrodzone zabudowania. Korzystamy ze ścieżki dla zwierząt. Ukochana nic już nie marudzi na takie rozwiązania, wie, że czasem tak trzeba.

Potem coraz stromiej lasem.

Kolejne nieprzewidziane trudności. Ukochana nie marudzi, wie... że trzeba.

Zdobywamy pierwsze skałki i jest pięknie. Jedyny problem, to taki, że za 10 minut powinniśmy być przy aucie, żeby wrócić tak jak obiecałem, bo niestety tego dnia czekają jeszcze inne obowiązki.

Ruszam raźno w górę i problemy, trudne miejsce. Robię zdjęcie widoczków i atakuję przodem na rekonesans, mam sprawdzić, czy da się wyjść na skałkę. Najpierw jest stromo, potem bardzo stromo, w końcu krótki kawałek z dużą ekspozycją. Olśniło mnie, że nawet jakbym dał radę wyjść bez aparatu, psa i Ukochanej, to przecież w dole zostanie aparat, pies i Ukochana. Robię odwrót, ledwie schodzę i oznajmiam, że tam jest śmierć.

Próbujemy więc obejścia. Mamy lekkie spięcie, bo krytykuję Ukochaną, że nie idzie tak jak jej pokazuję, a ona twierdzi, że nic nie pokazuję, tylko znikam nie wiadomo gdzie.

Puszczam Ukochaną przodem. Mówi, że już nie daje rady, że za pionowo, że nie ma siły... ale ostatecznie wychodzi.

Jesteśmy na skałkach, trochę padnięci. 15 minut temu powinniśmy odjechać. Oczekuję na natychmiastowe przedłożenie papierów rozwodowych.

Ale nic takiego się nie dzieje. Ukochana zadowolona ze zdobycia Bosmanów.

Jest pięknie.

Widokowo.

Przechodzimy wzdłuż skał.

Ukochana jest nawet w nastroju do zdjęć.

Do autka blisko.

Odpuszczamy zejście skałami i eksplorację zachodniej części. Jest tam podobno jakiś skalny wąwozik. Jednak nie ma na to czasu. Zrobimy następnym razem. Schodzimy normalną ścieżką.

Ostatnie łączki i widok na oba Maniny. Wąwóz Maniński i Kostolecki są praktycznie w jednej linii. Ciekawie to wygląda.

Trochę udało się nadrobić na powrocie. 2:10 minut zajął dojazd do Jaworzna. Przybliżyły się tamte strony dzięki nowym drogom.
Okolice Maninów to absolutna topka turystyczna. Jest gdzie poszaleć

THE END