Grota zimą – skonsumowana po raz kolejny :D

Apetyt na Grotę zimą miałam od dawna, tak się już za nią stęskniłam. Czekałam tylko na więcej czasu i udało się w końcu – wczoraj . Pogoda była w kratkę. Zimno nie było, jakieś minus 5 stopni, całkiem przyjemny mrozik. Jednak nie obyło się bez opadów śniegu. Momentami bardzo intensywnych, zwłaszcza w wyższych partiach gór. Na szczęście śnieg był suchy i puszysty, szybko spadał z ubrań, a buty nam nic a nic nie przemokły.

Ruszamy w trójkę w gęstej śnieżycy żółtym szlakiem z Rzyk Praciaków na )( pod Anulą. Szlak jest lekko przetarty, może jedna, dwie osoby już nim dzisiaj szły, trudno powiedzieć, ponieważ śnieg szybko zasypywał ślady.

Momentami jednak słońce i kawałki błękitu wyzierają zza chmur. Po chwili z powrotem niebo się zaciąga i zaczyna mocno sypać. I tak na przemian, w sumie przez cały dzień.

Nam to jednak nie przeszkadza. Im wyżej tym piękniej, zima w pełnej krasie . Ja uwielbiam chodzić w „suchej śnieżycy”. Mam tu na myśli taki śnieg, jaki opisałam powyżej.

Dochodzimy do czerwonego szlaku, sypie bardzo mocno, mijamy na nim 3 osoby, a następnie na Anuli spotykamy parę, która jak się okazało, wracała z Groty. Super ! tzn., że szlak mieliśmy przetarty ! Dwójka spotkanych informuje nas, że do Groty można całkiem fajnie dojść i warto !

                                       

Bardzo nas to ucieszyło. Ruszamy więc ścieżką przez zaczarowany zimowy las . Krajobraz jak w Opowieściach z Narnii . Nie mogę się powstrzymać od pstrykania fotek .

                               

                               

Ślizgając się w dół po puszystym śniegu, parę razy udaje się nam nawet z lekka „przyglebić”, docieramy do Groty. Jesteśmy sami, nie ma nikogo.   

                             

Oczywiście od razu naszą uwagę przykuwa piękny lodospad . Brakuje tylko słońca, ale i tak pięknie się prezentuje seledynowo – biała lodowa ściana i długie sopelki.

                                 

                                 

                                 

W środku również ciekawe formy lodowe.

Postanawiam jeszcze zejść do Dusicy.  Ścieżka jest lekko przetarta, więc idzie mi to dosyć sprawnie. Środkiem wodospadu płynie woda, boki są ładnie oblodzone.

                                   

Wracając próbuję wypatrzyć drzewo z ukrytą skrzyneczką. Niestety nie odnajduję go. Po pierwsze nie bardzo wiem, w tej bieli, grze szukać, po drugie śnieg jest zbyt wysoki, a wszystkie okoliczne drzewka i kępy praktycznie nim całkiem przysypane. Wracam więc z lekka niepocieszona. Nie udało się wpisać tym razem do kajecika. Cóż trzeba będzie tu raz jeszcze wrócić, gdy śniegu będzie mniej.

Po krótkim odpoczynku ruszamy z powrotem na Anulę. Chcemy jeszcze dzisiaj dotrzeć do Chatki Ani i Rafała na Potrójnej i stamtąd zejść do parkingu w Rzykach Praciakach.

                                   

Pod górę wychodzi się trudno, ponieważ puszysty śnieg wyślizguje się spod butów . Ale udaje nam się w końcu pokonać strome podejście. Bajkowe otoczenie i zapach jodeł rekompensują nam trudy wspinania .

                                     

                                   

Jesteśmy na Anuli. Pada bardzo intensywnie. Udajemy się w kierunku Rezerwatu Madohora. Ależ było w nim wczoraj pięknie !.

Na Łamanej Skale wypatrujemy wśród drzew znajomą jodłę – to ta o najbardziej czarnym pniu, na środku zdjęcia.

                                     

Tuż za stacją górną wyciągu mija nas wysoki mężczyzna, wita się z nami i już chce iść dalej … gdy ja wpatruję się w niego, jak sroka w gnat, i wołam … ej hola … co ty ludzi nie poznajesz ? Okazuje się, że nie poznał ! . Ów Pan to miłośnik krótkofalarstwa. Niektórzy już chyba wiedzą o kogo chodzi . Stach wybrał się przez las z Gibasów na spotkanie Klubu Krótkofalowców w Andrychowie. ! To się nazywa mieć pasję ! Pogadaliśmy chwilę, a właściwie to poplotkowaliśmy … i każdy poszedł dalej swoją drogą. .

Późnym popołudniem docieramy na )( Zakocierską, a stąd już tylko kawałek do Ani i Rafała.

Perspektywa odpoczynku przy cieple kominka, gorącej herbatki i jedzonka, powodują, że ostatnie podejście pokonujemy w niemal ekspresowym tempie ... .

U Ani i Rafała, jak zawsze, miła domowa atmosfera. Tak się tu rozleniwiamy, że nie chce nam się schodzić . No ale cóż, musimy.

Ok. godz. 19.30 ruszamy przy lekko padającym śniegu na os. Hatale, a potem w dół na parking na Praciakach. Droga na Praciaki, aż na samą górę, do osiedla Hatale, jest bardzo dobrze odśnieżona. Szło się bardzo przyjemnie. Mróz – 5 stopni, lekko padający puszysty śnieg i cisza, praktycznie zero wiatru.

W domu byliśmy ok. 21.00 . Piękny dzień - bardzo dziękuję za towarzystwo i wspólną zimową wędrówkę !

PS. Jeszcze tylko jutro ujemne temperatury, od niedzieli ok. 0 stopni i opady śniegu. Od poniedziałku dodatnie temperatury. Kto lubi takie klimaty, jakie my mieliśmy wczoraj, niech się szybko w góry wybiera. Kto wie jak długo i czy w ogóle będziemy mogli jeszcze taką bajkową aurę tej zimy oglądać …  .

Ostatnio edytowany przez nena (2016-01-22 20:04:20)