W krainie ognia i lodu

DZIEŃ 5 - W ZŁOTYM KRĘGU

Złudne były nasze nadzieje … . Powoli zaczęliśmy się przyzwyczajać do typowej islandzkiej aury i bez narzekania ubierać na siebie każdego kolejnego ranka peleryny, kurtki, czapki i rękawiczki … Pod względem pogodowym to był najgorszy dzień ze wszystkich. Od samego rana zapowiadano obfite opady deszczu. Cóż było począć. Przy takich wyjazdach programu nie da się przestawić. Pozostało liczyć jedynie na dużą zmienność islandzkiej pogody, że jeśli odjedziemy kawałek od miejsca gdzie pada deszcz, całkiem możliwie, że trafi nam się jakieś krótkie okno pogodowe. W piątym dniu pobytu przypadło nam zwiedzanie sztandarowego punktu każdej wycieczki po Islandii - Złotego Kręgu.

Złoty Krąg to potoczna nazwa najbardziej popularnej trasy turystycznej obejmującej największe atrakcje związane z wulkanicznym pochodzeniem wyspy, znajdujące się w odległości do ok. 150 km od stolicy, na Półwyspie Reykjanes.
Na samym początku zatrzymaliśmy się przy kraterze Kerið uformowanym około 6500 lat temu. W jego środku powstało malownicze okrągłego kształtu jeziorko, którego turkusowy kolor wyraźnie kontrastuje z czerwonym kolorem ścian krateru. Latem porośnięty jest trawą i inną naskalną roślinnością. Turkus tego dnia był jakoś mało wyrazisty .

Można było przejść ścieżką wokół krateru lub zejść do jeziorka. Rzęsisty deszcz i wiatr próbowały nam to utrudniać, ale niektórzy nie dali za wygraną, przeszli krater dookoła, a potem suszyli ubranie w busie .

Kolejną atrakcją na trasie była wizyta w niezwykle ciekawym miejscu, a mianowicie w geotermalnej rodzinnej farmie pomidorów Friðheimar, w której stworzono restaurację w szklarni.

Można tu w sąsiedztwie pomidorowych krzaczków zjeść lunch składający się np. z zupy pomidorowej sporządzonej właśnie z pomidorów przy których się usiadło, a na deser poprosić o lody pomidorowe. Piwosze nie pogardziliby zapewne piwem pomidorowym Menu zawiera potrawy i napoje, których głównym składnikiem są właśnie wyhodowane tu pomidory.

Po szklarni oprowadził nas Polak, który pracuje w tutejszej restauracji, opowiedział o ekologicznym procesie ich uprawy, która w Friðheimar daje średnio tonę pomidorów dziennie, zaś roczne zbiory dochodzą do 370 ton. W szklarniach pomidory rosną przez cały rok przy sztucznym oświetleniu.

Do ogrzewania wykorzystuje się naturalne zasoby wody geotermalnej o temperaturze około 95°C z odwiertu usytuowanego niedaleko obiektu. Rośliny są zapylane przez specjalnie hodowane tu trzmiele. Ich ule rozwieszone są na ścianach szklarni. Z powodu mojej jaskrawożółtej kurtki, szybko mnie polubiły ... . Pomidorki mają długie grona i mnóstwo owoców, to te z gatunków koralikowych. Mieliśmy okazję ich skosztować. Były naprawdę bardzo słodkie i aromatyczne.

Farma Friðheimar to przykład wykorzystania nowoczesnej technologii i czystej energii. Szklarnia są skomputeryzowane. Komputer dostraja odpowiednio temperaturę, wilgotność, ilość dwutlenku węgla i oświetlenia.
Naturalne ciepło z głębi ziemi wykorzystywane jest na Islandii na szeroką skalę w rolnictwie. Ogrzewa się nim przede wszystkim uprawy w szklarniach, w których hodowane są warzywa, owoce, kwiaty a nawet rośliny tropikalne np. bananowce.

Oprócz uprawy pomidorów rodzina na farmie Friðheimar zajmuje się jeszcze hodowlą koników islandzkich. Zdecydowanie warto było to miejsce odwiedzić.

Po pomidorowym szaleństwie ruszyliśmy w dalszą drogę, zatrzymując się przy pierwszym z trzech dzisiaj zaplanowanych wodospadów, wodospadzie Faxi na rzece Tungufljót. Jest nazywany małym Gullfossem.

Wodospad leży w nieco oddalonym od głównej drogi miejscu. Ma ok. 80 m szerokości i 7 m wysokości. Jest ładny, ale jakiegoś wielkiego wrażenia nie robi . W rzece wędkarze łowili dzikie łososie. Czyste islandzkie rzeki obfitują w różne gatunki ryb.

Krótki postój, fotki i pojechaliśmy w kierunku Doliny Haukadalur, gdzie znajduje się najbardziej znany obszar geotermalny ze słynnym Geysirem, od którego wzięła się nazwa gejzer.

Gejzery to gorące źródła występujące na obszarach aktywnych wulkanicznie, które okresowo wyrzucają słupy wody gruntowej ogrzanej przez parę wodną i gorące gazy pochodzenia wulkanicznego.

Pogodę w momencie odwiedzania tego miejsca mieliśmy fatalną. Padało wtedy bardzo mocno. Nawet poncha i parasole nie pomagały. Nie zrezygnowaliśmy i cierpliwie czekaliśmy na wystrzelenie wody z gejzeru Strokkur, ponieważ Geysir nie jest już dzisiaj tak aktywny jak jego sąsiad - Strokkur. A działo się to mniej więcej co 5 -10 min. Bywa, że wyrzuci wodę wcześniej lub później, dlatego każdy czeka z przygotowanym aparatem w ręku .

Słup wody wznosi się nieraz na wysokość nawet 30 m. My jednak tego nie doświadczyliśmy. Można się domyślić jacy my byliśmy mokrzy i zziębnięci wyczekując najlepszej chwili i ujęcia.   Sam moment wystrzelenia jest tak szybki, że trzeba było powtarzać próby, jeśli ktoś chciał uwiecznić to spektakularne zjawisko na zdjęciu lub filmie. Mnie się nie udało.

[video]

Na obszarach geotermalnych oprócz gorących źródeł można spotkać także ekshalacje wulkaniczne do których zalicza się gorące fumarole, wyziewy z głębi ziemi zawierające często oprócz pary wodnej także trujące gazy np. dwutlenek siarki czy chlorowodór, solfatary mające zapach zgniłych jajek, ponieważ zawierają spore ilości siarkowodoru oraz najchłodniejsze z nich mofety, z dużą ilością dwutlenku węgla. Tam gdzie występuje niedostatek wody mogą występować jeszcze mudpoty, kwaśne błotne bulgoczące kałuże.

Po gejzerach pojechaliśmy nad Gullfoss (Złoty Wodospad), należący do najpiękniejszych i największych islandzkich wodospadów. Stojąc nad nim można było poczuć prawdziwą potęgę przyrody. Do wodospadu prowadzi asfaltowa ścieżka. Przy górnej kaskadzie znajduje się punkt widokowy. Trzeba liczyć się z tym, że nasze ubranie zostanie przemoczone od rozpryskujących się na dużą odległość kropli wody, która spada z ogromną siłą w przepaść. Tak naprawdę wodospad ma dwa progi, niższy 11 metrowy, położony wyżej, oraz bardziej spektakularny 21 metrowy, znajdujący się pod nim. Wodospad utworzył się na rzece Hvítá, która z kolei wypływa z jeziora lodowcowego Hvítárvatn. W słoneczny dzień nad wodospadem tworzy się tęcza. Poniżej wodospadu rzeka Hvítá wyrzeźbiła w bazaltowym korycie szeroki kanion. Niesamowicie piękne miejsce !

Gullfoss wziął swoją nazwę od złotego odcienia, który często błyszczy w jego lodowcowych wodach. Opowiadana jest tu taka historia, zapisana przez islandzkiego miłośnika przyrody Sveinna Pálssona: „Pewnego razu w Gýgjarhóll mieszkał rolnik imieniem Gýgur. Miał mnóstwo złota i nie mógł znieść myśli, że po jego życiu ktoś inny je posiądzie. Aby temu zapobiec, włożył złoto do szkatuły i wrzucił do wodospadu”. Od tego czasu wodospad nazywano złotym.

Przeciętnie przepływa przez niego około 110 m3/s, natomiast podczas powodzi może jej być nawet 2000 m3/s. Dla wyobrażenia sobie jego ogromnej mocy oznacza to, że może wypełnić prawie 50 basenów olimpijskich w ciągu jednej minuty lub około jednego na sekundę.

[video]

Na koniec dnia pozostał nam Park Narodowy Thingvellir (Þingvellir).

W 930 r. żyło na Islandii około 25 tysięcy osadników. W tym samym roku po raz pierwszy zebrał się na Równinie Þingvellir  Althing – islandzki parlament, działający do dziś, z krótką przerwą w latach 1800-1840. Jest on uważany za najstarszy parlament na świecie. Jego obrady odbywały się właśnie na terenie dzisiejszego Parku Narodowego Þingvellir. Głównym punktem zgromadzeń była Skała Praw, którą zajmował przewodniczący parlamentu. Ostatnie obrady Althingu przeprowadzono tu pod koniec XVIII wieku. Ponadto w 1944 ogłoszono w tym miejscu pełną niepodległość Republiki Islandii. Miejsce to ma znaczenie historyczne i jest szczególnie ważne dla każdego Islandczyka. W 2004 r. park narodowy został wciągnięty na Światową Listę Dziedzictwa UNESCO.

W dolinie znajduje się Þingvallavatn - jezioro pochodzenia tektonicznego. Jest to jedno z największych naturalnych jezior Islandii. Jego maksymalna głębokość wynosi 114 m, a jego wody są bardzo czyste.

W okolicach jeziora znajduje się skomplikowany system szczelin.

Najbardziej znanymi są Almannagjá oraz Hrafnagjá. Obie wyznaczają granicę pomiędzy płytą euroazjatycką a północnoamerykańską.  Tworzą wąwóz o głębokości 63 metry. Zrobiliśmy sobie spacer bazaltowym wąwozem od samej góry, gdzie z platformy widokowej można było podziwiać nieziemsko piękną Równinę Þingvellir, aż do parkingu na dole, gdzie czekała na nas Erla, aby zawieść nas do kolejnego wodospadu.

To malownicze miejsce na zdjęciach poniżej to Drekkingarhylur czyli Basen Topienia. Znajduje się prawie na samym końcu wąwozu Almannagjá na rzece Öxará. W przeszłości był miejscem egzekucji. Do XVIII wieku kobiety, które dopuszczały się różnych przestępstw, najczęściej tych na tle seksualnym, były pakowane do worków i topione właśnie w tym miejscu. Ginęły w takich pięknych okolicznościach przyrody …. 

Humory nam się poprawiły, ponieważ na niebie zaczął pokazywać się miejscami błękit i długo wyczekiwane słońce. Od razu świat nabrał innych barw, szkoda tylko, że został nam ostatni punkt dzisiejszego dnia - wodospad na rzece Öxará - Öxarárfoss. Trzeba się było wspiąć po schodkach, a następnie dotrzeć do niego drewnianą kładką. Warto było ponieważ znajduje się w ciekawym miejscu. Spada z północnoamerykańskiej płyty tektonicznej 13 m w dół tworząc urokliwą kaskadę.

Pomimo niesprzyjającej rano pogody, dzień zakończył się słonecznym akcentem na niebie .

Otrzymaliśmy porządną dawkę estetycznych doznań, które za darmo zafundowała nam przyroda. 

DZIEŃ 6 - SPOTKANIE Z WULKANEM

Kolejnego dnia kontynuujemy wycieczkę po Półwyspie Reykjanes. Pogoda zapowiadała się nieco lepsza. Była nadzieja na słońce. Zaczęliśmy od zwiedzania Bessastaðir, oficjalnej rezydencji prezydentów Islandii, położonej w dzielnicy Álftanes. Obejrzeliśmy ją tylko z zewnątrz, ponieważ, aby wejść do środka, trzeba się wcześniej umówić. Jak na rezydencję jest to dosyć skromny budynek. Leży tuż przy wybrzeżu. W skład kompleksu wchodzi budynek rezydencji i mały zabytkowy kościół z ciekawymi witrażami przedstawiającymi sceny z historii Islandii.

Zatrzymujemy się na chwilę w miasteczku Hafnarfjörður zwanym Miastem Elfów lub Miastem w Lawie, ponieważ jest zbudowane na lawie wulkanu Búrfell. Według legend w centrum miasta mieszkają elfy, w które Islandczycy wierzą. Spacerując po mieście można się natknąć na wielkie lawowe skały. W miasteczku znajduje się Wioska Wikingów z restauracją i hotelem.

Z promenady na wybrzeżu rozciąga się piękny widok na port i zatokę.

Dalsza droga przez półwysep prowadziła wzdłuż wulkanicznych wzgórz, przez bezkresne lawowe połacie i bezludne tereny.

Pokryty lawą Półwysep Reykjanes został ustanowiony w 2015 r. światowym geoparkiem UNESCO. To tu Grzbiet Środkowoatlantycki wychodzi na powierzchnię. Tu obserwuje się cały czas największą aktywność wulkaniczną i geotermalną, częste są również trzęsienia ziemi. Widać ją bardzo dobrze w rozmaitych formach terenu utworzonych z zastygłej dawno lub dopiero co lawy, stożkach wulkanicznych, rozległych polach lawowych, gejzerach, kraterach, wąwozach, jaskiniach, tunelach, szczelinach, uskokach itp. Na świeżych wylewach nie ma praktycznie żadnej roślinności.

Zatrzymaliśmy się przy szczelinie międzykontynentalnej, gdzie pięknie widać jak płyta północnoamerykańska oddala się od euroazjatyckiej.

Wybudowano na niej symboliczny Most Miðlína łączący oba kontynenty.

Nosi imię wspominanego przeze mnie wcześniej Leifa Erikssona, pierwszego odkrywcy Ameryki. Obie strony mostu są oznaczone i widnieje na nich napis: „Welcome to America” i „Welcome to Europe”.

Całkiem łatwo jest podnieść Most Miðlína.

Na znak przyjaźni połączyliśmy Stary i Nowy Świat.

Niedaleko Mostu Miðlína znajduje się magiczne wybrzeże z urwistymi klifami, o które rozbijają się spienione fale morskie.

Odważni stanęli na krawędzi wysokiego Klifu Valahnúkur. Sam klif powstał w wyniku erupcji wulkanu 10 tys. lat temu. Wysokie wybrzeża to ulubione miejsce gniazdowania ptaków morskich. Są nimi wręcz oblepione.

Z miejscem tym związana jest bardzo smutna historia, a mianowicie na małej skalistej wyspie Eldey, 3 czerwca 1844 r. została zabita ostatnia z żyjących tu niegdyś w dużych ilościach, para alki olbrzymiej.

Zabijano te ptaki głównie dla piór, którymi wypychano poduszki, ciekawie ubarwionych jaj oraz smacznego mięsa. Był to duży ptak nielot, sięgający nawet 1 m wysokości. Swoim wyglądem przypominał pingwina. Dziś Eldey stanowi ważną ostoję ptaków. Skała - wyspa jest miejscem gniazdowania jednej z największych na świecie kolonii głuptaków zwyczajnych, a alce olbrzymiej postawiono na plaży pomnik z brązu, skąd z tęsknotą spogląda na ocean i swoją ukochaną Eldey.

Ciekawostka

Wybrzeże to jest niesamowicie piękne, wywarło na mnie ogromne wrażenie. Cudowne miejsce do wyciszenia. Nie chciało się stamtąd odjeżdżać.

       Następnie pojechaliśmy na Gunnuhver . Jest to niezwykłe pole geotermalne mieniące się odcieniami czerwieni. Spacerowaliśmy po drewnianych kładkach zachwycając się dymiącymi eshalacjami. Są tu fumarole i sulfatary, jak i gorące bulgoczące kotły. W tym miejscu można było wyraźnie poczuć zapach wydobywających się z głębi Ziemi trujących gazów.

Gunnuhver zawdzięcza swoją nazwę zjawie o której krążyła taka oto historia: cyt:„W okolicy żyła sobie niejaka Gudrun Onundardottir zwana po prostu Gunna. Kobieta zalegała ze spłatą czynszu, więc pewnego dnia za pośrednictwem Vilhjalmura Jonssona straciła w poczet należności jedyną rzecz do niej należącą – garnek. Gunna wpadła w szał – po tym, jak odmówiła wypicia święconej wody, padła martwa. W drodze na cmentarz ci, którzy nieśli jej trumnę zorientowali się, że nagle zrobiło się im dziwnie lekko. Gdy zaczęto przygotowywać grób, mężczyzn pracujących w ziemi dobiegł głos żeby nie kopać zbyt głęboko, bo i tak nieboszczka długo tu leżeć nie będzie. Do kogo należał ów głos? Oczywiście do Gunny! Następnego dnia na wrzosowisku odnaleziono sine ciało Vilhjalmura. Jego wszystkie kości były połamane – oznaczało to tylko jedno. Zemstę złego ducha. Wkrótce cały półwysep był nawiedzony. Kolejna zmarła żona Vilhjalmura, niektórzy następni oszaleli i też stracili życie po tym, jak ujrzeli zjawę. W pozbyciu się niebezpiecznego ducha pomógł pastor Eirikur – mężczyznom, którzy zgłosili się do niego po pomoc, przekazał kłębek włóczki. Gunna po uchwyceniu końca włóczki miała zostać zaprowadzona przez kłębek w miejsce, w którym nie zrobi już nikomu żadnej krzywdy. Wszystko poszło tak, jak powiedział Eirikur. Ostatnim miejscem, w jakim ją widziano, było właśnie pole geotermalne Gunnuhver. Ponoć wsłuchawszy się w tutejsze odgłosy można usłyszeć jej krzyk i jęki…”

Na Półwyspie Półwysep Reykjanes znajduje się Blue Lagoon „Błękitna Laguna”, słynne naturalne SPA, my jednak z tej atrakcji nie skorzystaliśmy. Trzeba będzie raz jeszcze przyjechać, tylko dla SPA .  Szkoda nam było po prostu czasu, poza tym są tu zazwyczaj ogromne tłumy ludzi, a bilety trzeba kupować z wyprzedzeniem. Dodam tylko, że mleczno-błękitny kolor woda w basenach zawdzięcza krzemionce, która się w niej znajduje. Przypisuje się jej lecznicze właściwości. Ten niecodzienny kolor wody mogliśmy również podziwiać spacerując po polu geotermalnym Gunnuhver, wypływała z elektrowni geotermalnych, które się tam znajdują.

           Czas nas gonił. Czekała nas w tym dniu jeszcze wspinaczka górska… Aby nabrać do niej sił, zjedliśmy smaczny rybny lunch w porcie Grindavik. To rybackie miasteczko po południowej stronie półwyspu Reykjanes. Mieszkańcy Islandii zawsze korzystali z hojności morza. Żeglarska tradycja pierwszych osadników w połączeniu z dziewiczą przyrodą i obfitującymi w ryby łowiskami wokół wyspy, pozwoliły tej społeczności rozwijać się i bogacić. Dzisiaj rybołówstwo jest jednym z głównych źródeł przychodu Islandczyków i powodem ich dumy. Łowi się tu i przyrządzą na różne sposoby głównie dorsze, molwy, łososie i wiele innych cennych kulinarnie ryb. Bardzo popularna i nagminnie spożywana na wyspie jest suszona ryba - harðfiskur. Suszy ją się w rejonach nadmorskich na wolnym powietrzu.

Tradycyjnie suszy się na Islandii dorsze, łupacze, sumy, flądry czy palie wędrowne i ogromne żabnice zwane diabłami morskimi. Suszoną rybę podaje się najczęściej z masłem.

Na szczęście nikt nam nie zaserwował Hákarl’a, tradycyjnej potrawy islandzkiej przygotowywanej z fermentowanego mięsa rekina polarnego. Ponoć, żeby to przeżyć należy szybko przepić mocną wódką Brennivín. Jest to tradycyjny islandzki 38,5 % alkohol sporządzony z ziemniaków o lekko kminkowym aromacie. Smak taki sobie

Pora na góry. Przyznam, że na tę wędrówkę czekałam najbardziej. Zresztą, chyba każdy z nas . Fagradalsfjall to wulkaniczny masyw górski w południowo-zachodniej Islandii. Najwyższy szczyt w obrębie tego masywu to Langhóll (385 m n.p.m.). System wulkaniczny Fagradalsfjall obejmuje obszar erupcyjnych szczelin, stożki i pola lawy. Pierwsza erupcja wulkaniczna datowana była na tym terenie w XII w, trwała prawie 30 lat. Kolejna rozpoczęła się w piątek 19 marca 2021 roku wieczorem. Erupcję na półwyspie Reykjanes poprzedziła seria trzęsień ziemi. Początkowo lawa wydobywała się aż z 6 szczelin. Wypływały z nich rzeki lawy. Do dziś aktywna jest tylko piąta szczelina.

Wulkan Fagradalsfjall to przykład erupcji szczelinowej, polegającej na powolnym wydostawaniu się magmy z głębokich warstw Ziemi podłużnymi szczelinami, która tworzy ogniste korytarze i rozległe pokrywy wulkaniczne, zwane trapami. Ma ona zazwyczaj spokojny przebieg i nie jest tak widowiskowa jak erupcja centralna, w wyniku której powstaje stożek wulkaniczny np. stratowulkanu. Erupcja cały czas trwa, z krateru wydobywa się gęsta lawa spływając wielkimi czarnymi jęzorami do pobliskich dolin. Szczególnie spektakularnie wygląda to nocą. Ponieważ wulkan znajduje się blisko lotniska jak i samej stolicy stał się od razu atrakcją turystyczną. Każdy chciał zobaczyć potęgę natury i wcale się temu nie dziwię. Szybko zaczęły w tej okolicy powstawać parkingi i punkty widokowe. Ze względów bezpieczeństwa wszystko jest monitorowane przez Islandzką Służbę Cywilną. Jeśli robi się niebezpiecznie dla odwiedzających, zamykane są szlaki, albo cała okolica. Lawa z wulkanu nie wylewa się cały czas i codziennie. Trzeba mieć szczęście, żeby trafić na właściwy moment, kiedy wulkan jest fazie wzmożonej aktywności. Można to sobie sprawdzić na specjalnych stronach, albo oglądając go wcześniej na żywo z kamery, tak jak to zrobiliśmy.

Erupcja wulkanu w dolinie Geldingadalir na żywo, w czasie rzeczywistym

Trochę nam było żal, że właśnie tego dnia, w którym tam mieliśmy być, nie dane nam będzie zobaczyć ognistej lawy i pióropuszy ognia wydostających się z krateru, ale mieliśmy świadomość, że to się może w każdej chwili zmienić, dlatego nadzieja pozostała do samego końca.

Ruszyliśmy dosyć szybkim tempem żółtym szlakiem z dolnego parkingu położonego na  wysokości 39 m n. p. m. Trasa biegnie grzbietem wzgórza Langihryggur (284 m n.p.m.). Jej długość wynosi ok. 6 km. Początkowo prowadzi po równym terenie, ale od jakiś 100 m zaczyna się ostre podejście pod górę i tak aż do samego szczytu. Niby to tylko 245 m przewyższenia, ale momentami dawało się odczuć w nogach. Wędrówki nie ułatwiało luźne skaliste podłoże. Dobrze, że nie padało, ale na niebie zbierały się ciemne chmury.

Na samym dole ścieżki można było z bezpiecznej odległości oglądać z bliska lawę. Nie wolno na nią wchodzić. Jest ona w środku cały czas gorąca, miejscami tworzą się puste przestrzenie. Można w nie wpaść i zostać pochłoniętym na zawsze. Nie wszyscy jednak czytają tablice, albo przestrzegają znaków czy zabezpieczeń.

Im wyżej, tym bardziej niesamowite widoki mieliśmy przed oczami, wiał też silniejszy wiatr. Trzeba było znowu wyciągnąć kurtkę, czapkę i rękawiczki.

Widać było masyw Fagradalsfjall oraz zalane lawą Doliny Nátthagi i Geldingadalir. Miejscami gorąca lawa dymiła, albo się lekko tliła.

W ciemności ładnie by się świeciła. Z krateru też wydostawał się dym, nic więcej nie chciał nam dzisiaj wulkan pokazać. Szkoda. W ogóle najlepiej byłoby oglądać erupcję po zmroku. Niestety trzeba by było tu być dłużej i mieć więcej czasu.

Poniżej rewelacyjne ujęcia erupcji wulkanu Fagradalsfjall znakomitego francuskiego reżysera i fotografa Stéphan’a Ridarda:)

Przed samym szczytem zeszła na chwile gęsta mgła i zasłoniła nam praktycznie wszystko. Na szczęście szybko zniknęła. Przestał wiać wiatr, nawet na moment zrobiło się okno pogodowe. Można było zrobić wtedy jakieś zdjęcia. Z punktu widokowego na szczycie widać przód krateru i zalana lawą rozległą Dolinę Syðri Meradalir. Stoi tu wieża pomiarowa oraz kamery, z których nadawana jest relacja na żywo.

Po drugiej stronie wzgórza Langihryggur widać Dolinę Meradalir. Obecnie lawa wdarła się i płynie częściowo i tą doliną. Przypuszcza się, że wulkan Fagradalsfjall będzie typu tarczowego, czyli o szerokim i spłaszczonym stożku, bez gwałtownych erupcji. Z jego wnętrza wydobywać się będzie długo rzadka i bardzo gorąca lawa. Mając więcej czasu można wyjść jeszcze na kolejne wzgórze Stórihrútur o wysokości 353 m n.p.m.

Przy schodzeniu zerwał się silny wiatr, zrobiło się wyraźnie zimniej, zaczął padać deszcz a potem deszcz ze śniegiem. Na szczęście do busa, w którym można się było ogrzać i wysuszyć ubrania, było niedaleko. To była niesamowita górska wycieczka.

W drodze do hotelu zatrzymaliśmy się jeszcze przy Jeziorze Kleifarvatn. Leży ono w centralnej części  Rezerwtu Przyrody Reykjanesfólkvangur. Rezerwat chroni ciekawe formacje lawowe utworzone na granicy tektonicznej płyt w strefie uskoku Grzbietu Śródatlantyckiego, a także klify i piaszczyste czarne plaże, których oryginalne piękno nie da się opisać słowami.

Jezioro Kleifarvatn jest jeziorem tektonicznym, czyli takim, które powstało w wyniku wypełniania wodą głębokiego rowu tektonicznego (szczeliny) ukształtowanego w wyniku ruchów płyt tektonicznych. Takie jeziora są zazwyczaj głębokie. Stało się inspiracją dla pisarza Arnaldur Indridasona do napisania mroczej powieści kryminalnej „Jezioro”.

                                                                                                                                            c.d.n.

Ostatnio edytowany przez nena (2022-07-08 23:33:04)

Ale niesamowite cuda stworzyła tam natura aż zazdroszczę tej wyprawy. W Islandii mam też znajomego polskiego botanika który na stałe tam przebywa

Tak, dokładnie są i w Polsce np. Małe Organy Myśliborskie, czy Organy Wielisławskie Może nie tak imponujące jak te na Islandii, w Armenii, czy nawet te w Czechach, ale mamy i polskie organy bazaltowe .

PS. Jolu wspomniałaś o Armenii ? A gdzie jest relacja ? Nie mogę się doczekać. !