Na Wyspie Słońca

DZIEŃ 3 - Palermo cz. 1 - mniej popularne, ale prawdziwe oblicze miasta.

Na trzeci dzień przewidziano dla nas tylko dopołudniowe szkolenie, dlatego zaraz po jego zakończeniu wyruszyliśmy sami poznawać Palermo. Takie wałęsanie się po mieście i zaglądanie w różne miejsca jest najbardziej fascynujące .

Miasto jest kulturalną, gospodarczą i turystyczną stolicą Sycylii. Jego historia sięga VIII w p.n.e. Założyli je Fenicjanie jako port do wymiany handlowej z Grekami. Przez następne stulecia służyło Rzymianom, aż do najazdu Wandalów i Ostrogotów. W IX w. zostało podbite przez Arabów. Za ich panowania stało się licznie odwiedzanym śródziemnomorskim bazarem. Palermo, zwłaszcza stare miasto, mocno ucierpiało w czasie II wojny światowej podczas bombardowania w 1943 r.  w słynnej operacji „Husky”. Brały w niej również udział jednostki polskiej floty wojennej.

Samo miasto leży nad zatoką, na równinie, która przybrała kształt muszli. Ze względu na bardzo dobre położenie i urodzajną ziemię od zawsze uprawiano tu „złoto” czyli cytrusy – stąd wzięła się poetycka nazwa Palermo - Conca d’Oro Złota Koncha (koncha = muszla). Wokół Palermo rozciągają się Góry Palermitańskie (Monti di Palermo). Wśród nich najbardziej znaną i rozpoznawalną jest Monte Pellegrino (606 m n.p.m.), o której jeszcze wspomnę na końcu tej części relacji.

Palermo tętni życiem, zarówno w dzień, jak i po zmierzchu. Wszyscy się gdzieś spieszą. Na ulicach panuje zgiełk i chaos. Aby uniknąć stania w korkach, większość mieszkańców na co dzień porusza się skuterami, motorynkami albo rowerami. Jest więc tych pojazdów wszędzie pełno.

Już małe dzieci uczy się jazdy na skuterze.

Spacerując po mieście rzuca się w oczy wielokulturowość. Mieszka tu wielu imigrantów z Afryki, Indii, Turcji i krajów arabskich. Orientalną atmosferę czuć i widać tu szczególnie po zmierzchu, w ciasnych uliczkach, na bazarach, przy straganach ze street food’em.

Pod względem zabytków Palermo jest bardzo ciekawe i różnorodne. W architekturze mieszają się różne style i kultury: fenicka, rzymska, bizantyjska, arabska a także normańska, francuska czy hiszpańska.
Miasto bez problemu zwiedza się na piechotę, ponieważ wszystkie najważniejsze i najciekawsze miejsca znajdują się bezpośrednio przy lub w okolicy dwóch krzyżujących się ulic - deptaków: Via Vittorio Emanuele oraz Via Maqueda. Dzielą one Palermo na cztery dzielnice. To przy nich znajduje się najwięcej sklepów z pamiątkami, drogich butików, sklepów z winem, barów, restauracji i hoteli.

Rzemiosło ma we Włoszech długą tradycję i jest postrzegane jako element dziedzictw kulturowego. Na wyspie niemal w każdym mieście można znaleźć sklepiki z tradycyjną ceramiką. Jej charakterystyczną cechą są mocne barwy, najczęściej niebieskie i żółte.

Jeśli jednak zboczymy nieco z głównego turystycznego traktu i zajrzymy w jakieś bardziej oddalone od centrum miejsca, zobaczymy mocno zapuszczone i zaniedbane miasto. Wszędzie walające się śmieci i odpadki, i to w ogromnych ilościach, jakoś na nikim nie robią większego wrażenia i nikt się nimi nie przejmuje. Palermo jest bardzo brudne - to problem, który zauważyliśmy i poruszyliśmy na naszym szkoleniu.

Dlaczego tak jest ? Ponoć jedną z przyczyn są wysokie opłaty za wywóz śmieci, a cały śmieciowy biznes kontroluje mafia. Jak się łatwo domyślić do takiej ogromnej ilości śmieci, zwłaszcza latem, lgną szczury i robactwo, że już nie wspomnę o smrodzie. Nie jest to jednak tylko problem Palermo, ale wielu innych włoskich miast.

Najgorzej jest na osiedlach, zwłaszcza tam, gdzie mieszka biedota i imigranci, miedzy kamienicami, w wąskich uliczkach, na małych osiedlowych bazarach. Oprócz śmieci i brudu rażą oczy mocno zniszczone bloki i kamienice z których sypie się tynk, zamalowane, mającym mało wspólnego z twórczością artystyczną graffiti. Nikt ich nie remontuje, ani nie odnawia. Balkony obwieszone są praniem, które bardziej przypomina jakieś stare szmaty niż ubrania, w których się chodzi. Czasami strach tam było zaglądać, ale ciekawość człowieka zżerała.

Kolejnym problemem są bezpańskie psy. Można je spotkać niemal wszędzie, w centrum miasta, np. na ruchliwej ulicy, przystankach, obrzeżach, osiedlach, przy przystaniach. Nie są agresywne, nie wszystkie też wyglądają na mocno zapuszczone. Zazwyczaj są przyjaźnie nastawione i jak to psy proszą o jedzenie. Mieszkańcy zwykle je dokarmiają i dają im wodę.

Ale nie wszędzie tak jest. Z problemem dużej ilości bezpańskich zwierząt władze Sycylii zmagają się od dawna, niestety bezskutecznie. Brakuje schronisk dla psów, pieniędzy na opiekę i pomysłów na rozwiązanie tego zjawiska. Bywa, że są mordowane, albo trute.

Spotyka się również takie sceny. Widać, że Sycylijczycy bardzo lubią psy. Niewątpliwie psów było tu więcej niż kotów. Kota spotkałam tylko jednego .

Nieodłącznym elementem sycylijskich miast są małe osiedlowe targowiska i bazary. Sprzedaje się tu dosłownie wszystko w budkach, na prowizorycznie zbudowanych straganach lub bezpośrednio na stołach. Na taki bazar najlepiej przyjść wcześnie rano, gdy wszystkiego jest dużo i jest świeże. Najstarszym bazarem z artykułami spożywczymi, warzywami i owocami w Palermo jest Targ Ballaro'. To nie tylko miejsce na zakupy, ale też spotkań i pogawędek Sycylijczyków, ponieważ w jego pobliżu znajduje się dużo knajp budek z fastfood’em oraz kawiarni.

Warzywa i owoce, trzeba przyznać, mają bardzo dorodne, no i ta różnorodność i feeria kolorów .

Stoiska rybne. Można sobie wyobrazić charakterystyczny zapach i wygląd takich targowisk podczas letnich upałów, zwłaszcza mięsnych straganów. Mięso nie zawsze jest tu w chłodniach. Ryby i owoce morza trafiają tu najczęściej prosto z kutrów. Okłada się lodem, który w sycylijskim upale szybko znika.

Moją uwagę przykuły ugotowane w łupinie, jeszcze parujące ziemniaki w garnkach lub wiadrach, które też można kupić na bazarze. Podobnie karczochy. Wracający z pracy Sycylijczycy kupują je sobie na obiad. W ten sposób oszczędzają czas.

Orzechy, ziarna i suszone owoce oraz ogromna różnorodność i bogactwo zapachów orientalnych przypraw.

Produktami, które najczęściej przywozi się z Sycylii są suszone pomidory, sery oliwki, także marcepan, dlatego straganów z nimi jest od groma.

Wielokulturowość widać najbardziej na bazarach i targowiskach. Wśród sycylijskich rolników, plantatorów i rybaków sprzedających swoje produkty są też stoiska imigrantów z turecką i indyjską odzieżą, tkaninami, dywanami, a także chińszczyzną. Swoje kramy stawiają najczęściej w ciasnych uliczkach, na samym końcu targowisk.

O tej porze roku owocują na Sycylii drzewa cytrusowe. Rosną nie tylko na plantacjach, ale także w samym środku miast, przy ulicach. Są to jednak ponoć gatunki niejadalne … .

Bardzo słodkie czerwona sycylijskie pomarańcze. Przechodnie kupują często sok wyciskany bezpośrednio z nich lub z równie popularnych tu granatów.

Pragnąc spotkania z morzem, nieco spokoju, odpoczynku od zgiełku Palermo oraz nieco przyjemniejszych dla oka obrazów , postanowiliśmy na koniec tego dnia pojechać jeszcze autobusem do Mondello. Mondello to nadmorski kurort z piaszczystą plażą, która uważana jest za jedną z piękniejszych na Sycylii. Większość plaż na wyspie jest kamienista. Od Palermo dzieli je ok.10 km. Góry sąsiadują tu z morzem. Mondello było kiedyś wioską rybacką, dziś jest oddaloną od Palermo dzielnicą, w której dominuje willowa zabudowa. Tu swoje domy i mieszkania mają bogaci Sycylijczycy.

Jest i kot.

Typowy widok - rybacy grający w karty w przerwie lub po pracy.

Plażę otaczają dwie monumentalne skały: Monte Pellegrino i Monte Gallo.

Owoce opuncji.

Monte Pellegrino uważana jest za „świętą górę” Co roku odbywają się na nią pielgrzymki, których celem jest odwiedzić „Małą Świętą”. Mała Święta to św. Rozalia, patronka miasta Palermo. Urodziła się w XII w. w bogatej rodzinie szlacheckiej. Kiedy w XVII w. wybuchła w Palermo dżuma wg legendy św. Rozalia  miała pojawić się we śnie jednej z chorych i myśliwemu. Wyjawiła im wtedy gdzie znajdują się jej szczątki i nakazała przenieś je do miasta w procesji. Ówczesny kardynał Doria udał się z wiernymi właśnie na Monte Pellegrino, odnalazł kości świętej i wrócił z nimi do miasta. Niedługo po tym wydarzeniu epidemia ustała. Dziś na pamiątkę w miejscu, gdzie odnaleziono kości znajduje się grota świętej, zaś w dniach 13-15 lipca odbywa się w Palermo głównymi ulicami ogromna procesja. Wielka machina ciągnie przez miasto przystrojoną łódź z figurą św. Rozalii. Mieszkańcy śpiewają podczas pochodu pieśni związane z życiem świętej. Natomiast 3 i 4 września wierni na bosaka, a niektórzy ponoć nawet na kolanach, wchodzą na szczyt Monte Pellegrino, gdzie odprawiana jest uroczysta msza święta.

Św. Rozalia, Antoon van Dyck

Źródło: Wikipedia

O tej porze roku plaża nie była zatłoczona. Spotkaliśmy tu przeważnie spacerujących mieszkańców. A że było tu pięknie zostaliśmy aż do zachodu słońca.

XIX w. secesyjna łaźnia w stylu Liberty zbudowana w morzu na palach.

Podsumowując, Palermo ma swoisty klimat, którym można się prawdziwie zachwycić, ale jednocześnie może nas też życie w tym mieście mocno przerazić. Nie skończyliśmy oczywiście poznawania miasta na tym jednym dniu. Najczęściej odwiedzane miejsca zostawiliśmy sobie na przedostatni dzień naszego pobytu na wyspie. Wrócę do nich w dalszych częściach relacji.

                                                                                                                                                        c.d.n.

Ostatnio edytowany przez nena (2026-02-25 20:39:58)

DZIEŃ 5 - Mount Etna & Taormina

Wybuch wulkanu Etna w 2021 r - południowo-wschodni krater.

Piątego dnia odwiedziliśmy wschodnią część wyspy. Naszym celem był najwyższy i największy powierzchniowo (ok. 1250 km²) czynny wulkan w Europie - Etna. Jego wysokość wynosi ok. 3357 m n.p.m., ale ostatnio, ze względu na wzmożoną aktywność, ciągle się zmienia. Zaczął powstawać około 500 tysięcy lat temu. Pierwszą erupcję opisano dopiero ok.1500 roku. Od tamtej pory na Sycylii zanotowano około 200 wybuchów. Najsilniejszy wybuch był 1669 r. Doprowadził wówczas do zniszczenia 15 wiosek i całej wschodniej część Katanii. Brzeg morza przesunął się wtedy o kilometr.
Etna jest jednym z wielu na świecie stratowulkanów, czyli wulkanów mieszanych. Obecnie ma 4 kratery główne i ponad 270 kraterów bocznych. Od 1987 roku część obszarów Etny chroniona jest przez Park Regionalny Etna. W 2013 roku wulkan został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Czym różni się stratowulkan od np. wulkanu tarczowego inaczej lawowego, którym jest np. Mauna Kea na Hawajach lub wulkanu piroklastycznego czyli eksplozywnego ?

Otóż w przypadku stratowulkanów stożki wulkaniczne tworzy wylewająca się z krateru na przemian gęsta, kwaśna lawa i materiał piroklastyczny. Jej odczyn kwaśny spowodowany jest dużą zawartością krzemionki. Ponieważ lawa jest gęsta nie rozlewa się szeroko ani szybko, w związku z tym prędko zastyga tworząc charakterystyczny stromy stożek. Stratowulkanom towarzyszą często gwałtowne erupcje.

Lawa wulkanów tarczowych jest rzadka i ma najczęściej odczyn zasadowy. Rozlewa się stosunkowo szybko zalewając duże powierzchnie. Stożki takich wulkanów są szerokie i spłaszczone. Takie wulkany nie wyrzucają materiału piroklastycznego. Ich erupcje nie są spektakularne.

Natomiast wulkany eksplozywne charakteryzują silne i gwałtowne erupcje, którym towarzyszy bardzo duża ilość sypkiego materiału piroklastycznego lub gazów wyrzucanych z krateru. Nie następuje tu wylewanie się lawy. Mają kształt wysokiego stożka z głębokim i szerokim kraterem. Tego typu wulkanów jest stosunkowo niewiele na świecie.

Fot: pre-epodreczniki.open.agh.edu.pl

Z kolei pod względem aktywności, dzielimy wulkany na: czynne, drzemiące i wygasłe.

Etna to potężny masyw, którego widać na długo przed wjazdem do Katanii, dużego miasta-portu leżącego u jego podnóża.

W lutym 2018 r. Etna zaczynała się ponownie wybudzać. Z kraterów wydobywał się brązowy dym i para wodna, wulkan wyrzucał trujące gazy i popiół, często słychać było groźne pomruki. Wylewu lawy wówczas jeszcze nie było. Nie można było oczywiście zajrzeć w tym czasie do kraterów głównych, ale spokojnie można było się do nich na bezpieczną odległość zbliżyć.

24 grudnia 2018 r. nastąpiła znacznie większa erupcja Etny, której towarzyszyło trzęsienie ziemi o magnitudzie ok. 4.9. Wówczas wycieczka, którą odbyliśmy w lutym, byłaby niemożliwa. Można więc powiedzieć, że mieliśmy szczęście, udało nam się pospacerować po najwyższym wulkanie w Europie.

Na Etnę można sobie po prostu wyjść, albo, tak jak my to zrobiliśmy, wyjechać. Najpierw minibusem wyjechaliśmy na wysokość 1910 m n.p.m. Tu znajduje się parking, schronisko Sapienza, restauracja i mnóstwo kramów z pamiątkami. Podeszliśmy na piechotę do jednego z kraterów - I Crateri Sivestri. To stożek dwukraterowy zbudowany z materiału piroklastycznego z erupcji w roku 1892. Swoją nazwę zawdzięcza znanemu wulkanologowi Orazio Sivestri. Jest najbardziej znanym i najczęściej oglądanym stożkiem Etny, ponieważ znajduje się w pobliżu jednego z najpopularniejszych obszarów turystycznych wulkanu, schroniska Sapienza i kolejki linowej.

Trekking po skałach wulkanicznych, tu głównie po bazaltach i jego różnorodnych odmianach oraz po materiale piroklastycznym, np. zastygłymi bombami wulkanicznymi, nie należy do przyjemnych. Są one bardzo twarde, ostre i wystające. Trzeba cały czas uważać, patrzyć pod nogi. Upadek grozi skręceniem, a nawet złamaniem nogi, a w najlepszym przypadku skaleczeniem.

Stoki Etny usiane są różnorodnymi formami powulkanicznymi: kraterami, lejami, tunelami, grotami lawowymi, ogromnymi blokami wulkanicznymi, zastygłymi bombami, pumeksem, lapillami i popiołem. Dominuje tu kolor czerwony i grafitowy, a krajobraz, zwłaszcza w wyższych partiach wulkanu, przypomina księżycowy. Z kolei kolor zastygłej lawy, jej różne odcienie czerni, informują o jej wieku. Im czerń jest bardziej intensywna, tym skały są młodsze.
Nic tu praktycznie nie rośnie. Na skałach gdzieniegdzie można zobaczyć porosty lub żółtozielone naloty. To oczywiście siarka.

Kolejką linową wyjechaliśmy do Stazione d’arrivo Funivia, która znajduje się na wysokości 2500 m. n.p.m.

Stąd na piechotę podeszliśmy nieco wyżej. Do dymiącego krateru z powodu zakazu, podejść się nie dało.

Można było natomiast, za dodatkową opłatą, specjalnymi pojazdami na gąsienicach z górnej stacji kolejki z przewodnikiem podjechać nieco wyżej do Torre del Filosofo – 2920 m n.p.m.

W partiach szczytowych i północnych stokach wulkanu w lutym leży oczywiście śnieg, z którego cieszą się dzieci i narciarze. Działa tu ośrodek narciarski Piano Provenzana. Śnieg na Etnie utrzymuje się nieraz nawet do maja.

W dniu, w którym byliśmy, mocno grzało słońce. Kurtki, czapki czy szaliki nie były nam zupłnie potrzebne . Jak na zimową porę roku i sporą wysokość, było niesamowicie ciepło i przyjemnie. Można było się opalać. .

Roślinność pojawia się dopiero na dole. Są to przeważnie niewysokie sosny, zarośla i mchy. To oczywiście normalne zjawisko. W końcu Etna to góra, trzytysięcznik i mamy tu do czynienia z piętrowością roślinną, a także ze zmiennością pogody, typową dla gór wysokich. Tyle, że jeśli chodzi o typ roślinności, to ze względu na inne podłoże, będzie ona również inna gatunkowo.

Ze stoków wulkanu, przy lepszej widoczności niż była w tym dniu, rozciąga się widok na Zatokę Katańską i Morze Jońskie oraz miejscowości leżące u jego podnóża m.in. Katanię.

Tutejsi mieszkańcy wykorzystują darmową skałę bazaltową w budownictwie i drogownictwie. Bazalt ma ciemne zabarwienie, jest bardzo twardy i trwały. Wykonują z niego np. podmurówki domów, ogrodzenia, brukują place, ścieżki i drogi.

Gleby wulkaniczne należą do bardzo urodzajnych. Są bogate w składniki odżywcze m.in. wapń, magnez, potas i siarkę, mają wysoką porowatość i duże zdolności sorpcyjne. Miąższość w nich próchnicy jest bardzo wysoka. Mimo tego, że bliskość Etny stanowiła i nadal stanowi niebezpieczeństwo dla mieszkających u jej podnóży ludzi, od lat się tu osiedlali i zajmowali rolnictwem. U stóp Etny i w jej najbliższym rejonie, są ogromne plantacje drzew cytrusowych, oliwnych, winorośli, pistacji, również warzyw.

Nie da się ukryć, że Sycylijczycy na Etnie zarabiają. Jest to jedna z głównych atrakcji turystycznych tej wyspy. Kiedy wulkan nie przejawia wzmożonej aktywności można wyjść na sam wierzchołek. Bez względu na porę roku organizowane są wycieczki z przewodnikiem. Widzieliśmy dużo rodzin z dziećmi, które na Etnie spędzają niedzielne popołudnia. Widać, że oswoili ten wulkan i go pokochali .

Tak wyglądała erupcja Etny w maju bieżącego roku.

Etna jest ponoć jednym z najlepiej poznanych i monitorowanych wulkanów na świecie. Jej aktywność jest nieustannie badana. Można przewidzieć zarówno słabsze, jak i silniejsze erupcje. Mało tego, dzisiaj są już metody na to, aby np. zmienić bieg płynącej lawy. Lawa z Etny wydobywa się powoli, dlatego jest to możliwe.
             
                                                                                 *****

"Kiedy słyszę słowo Taormina, oczami wyobraźni widzę wysokie wzgórze, nisko rozłożone jedwabiste morze, w blasku słońca roztapiającą się jak kryształ Etnę, i w końcu całą czarodziejską scenerię grecko-rzymskiego teatru. Jest to jedyna taka scenografia na świecie".
                                                                                                                        /Jarosław Iwaszkiewicz/

W godzinach popołudniowych pojechaliśmy jeszcze do Taorminy, niezwykle urokliwego antycznego miasteczka, nazywanego perłą Sycylii. Każdy odwiedzający Sycylię powinien obligatoryjnie tu zajrzeć. Taormina znajduje się na północno-wschodnim wybrzeżu tej wyspy. Położona jest na szczycie wzgórza o wysokości 250 m n.p.m. i zwrócona w stronę Morza Jońskiego. W VIII w. p.n.e. założono tutaj kolonię grecką. Na przestrzeni wieków Taormina związana była z Cesarstwem Rzymskim, Francją, aż wreszcie weszła w skład zjednoczenie Włoch.

Przy dobrej widoczności, ze wzgórza na którym leży miasto, rozpościera się piękny widok na morze i Etnę.

Taormina odwiedzana jest przez rzesze turystów. Ponoć jej piękno i szczególną atmosferę rozsławili w XVIII w. niemieccy arystokraci, pisarze, poeci i malarze, którzy traktowali ją jako kurort. Z tutejszej przyrody i architektury czerpali inspiracje do swoich dzieł. Miasteczko odwiedziło wiele znanych ludzi m.in. cesarz Wilchelm II, Marlena Dietrich, Greta Garbo, Gustav Klimt, Salvador Dalí, Johan Wolfgang von Gotehe, Oscar Wilde, Aleksander Dumas.

Taormina słynie przede wszystkim z teatru greckiego, którego nam, z racji późnej już godziny, nie udało się zobaczyć. Pędziliśmy, żeby zdążyć, ale niestety, zamknęli nam wejście praktycznie przed nosem.

Cóż, pozostał nam spacer głównym deptakiem, zaglądanie do kościołów, okien, wąskich uliczek, sklepików z sycylijską ceramiką i słodyczami.

W przeciwieństwie do Palermo, Taormina jest czysta, zadbana, wręcz wygłaskana.

Słodkości, m.in. marcepanowe cudeńka.

Na koniec dnia załapaliśmy się w Taorminie na paradę karnawałową. Biorą w niej udział zarówno dzieci, jak i dorośli. Taniec, śpiew i zabawa. Korowody przebierańców ciągnęły deptakiem miasta. Przyozdobione platformy, samochody z głośną muzyką, ogromne ilości konfetti i cukierki, którymi rzuca się w przechodniów . Ulica po takim przejeździe wygląda jakby była pokryta śniegiem. Siłą rzeczy trzeba było choć na chwilę przyłączyć się do zabawy.

To był naprawdę obfitujący w mega atrakcje dzień .
                                                                                                                                                         c.d.n.

Ostatnio edytowany przez nena (2025-01-28 21:10:33)

Jaka szkolno - pijacka ? Win było 5, degustuje się po łyczku, to raptem 5 niewinnych łyczków …
Gdyby nie zdjęcia to bym już nic nie pamiętała, ale i tak wiele szczegółów po czasie umknęło.

Ostatnio edytowany przez nena (2022-07-11 16:20:25)

Sery to fajny temat... niby z tego samego surowca, a różne wychodzą w zależności od regionu, klimatu, tradycji. Wspólna cecha - przeważnie wszystkie dobre

DZIEŃ 8 - Palermo cz 2. - port.

Poniedziałek był szkoleniowy, więc po zajęciach postanowiłyśmy na własną rękę poszwendać się jeszcze po dzielnicach Palermo. Padło na port. Jeszcze w nim nie byłyśmy. Poza tym ciągnęło nas do morza.

Spacerując główną ulicą Via Vittorio Emanuele dotarłyśmy do dzielnicy Castellammare, a stąd monumentalną bramą miejską Porta Felice, zbudowaną na przełomie XVI i XVII wieku, trafiłyśmy na wybrzeże.

Słodkie daktyle

Palmy to element tutejszego krajobrazu, można je spotkać w wielu miejscach w mieście, w parkach, na skwerach, rosną przy ulicach. Są piękne, nadają miastu swoistego uroku.

Niektóre upodobały sobie papugi.

Port i nabrzeże.

Na pogawędkach, wsłuchując się w szum morza, spędziłyśmy tu całe popołudnie .

DZIEŃ 9 - Palermo cz. 3

W tym dniu już oficjalnie z przewodnikiem zwiedzałyśmy miasto, które od początku naszego pobytu zdążyłyśmy już nieco poznać . Do niektórych miejsc można było jednak wejść tylko z przewodnikiem.
Najpiękniejsze i najciekawsze obiekty zabytkowe znajdują się wzdłuż dwóch przecinających się głównych ulic miasta: Via Vittorio Emanuele i Via Maqueda.

Niemal na samym końcu Via Vittorio Emanuele stoi monumentalny budynek katedry. Świątynia ta to mieszanka różnorodnych stylów architektonicznych: normańskiego, barokowego, gotyckiego, renesansowego i mauretańskiego. Jej zewnętrzna fasada naprawdę robi wrażenie, chociaż ze względu na pomieszanie stylów budzi kontrowersje wśród niektórych znawców architektury. Katedra w Palermo została wpisana na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO jako część dziedzictwa arabsko-normańskiego w zachodniej Sycylii.

Wnętrze katedry jest nieco skromniejsze, niestety było zmieniane podczas prac na przełomie XVIII i XIX wieku.

Godna uwagi jest srebrna kaplica z relikwiami patronki miasta - św. Rozalii.

Grób Bł. Józefa Puglisi "Pino Puglisi", ofiary walki z mafią, o którym pisałam w części poświęconej mafii sycylijskiej.

Osobiście byłam oszołomiona pięknem i artyzmem Kaplicy Palatyńskiej w Pałacu Normanów. To prawdziwy majstersztyk.

Pałac Normanów

Pałac był siedzibą królów Sycylii.

Kaplica Palatyńska to przykład architektury arabsko - normańsko - bizantyjskiej. W roku 2015 została wpisana na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Przy okazji wizyty w pałacu, obejrzałyśmy wystawę akwareli współczesnego francuskiego malarza Fabrice Moireau.

Wokół pałacu rośnie dużo drzew puchowca pięciopręcikowego, potocznie zwanego drzewem kapokowym. Jego owoce przypominają awokado, a pień uzbrojony jest po zęby w ostre, grube kolce.

Z innych drzew, które można często spotkać w mieście, to oczywiście sosny śródziemnomorskie - pinie, mające charakterystyczne parasolowate korony i ogromne drzewa fikusowe.

Porta Nuova to kolejna zabytkowa brama miejska Palermo. Znajduje się obok Pałacu Normanów. Została zbudowana dla uczczenia podboju Tunisu przez Karola V w XVI w. i jego wizyty w stolicy Królestwa Sycylii.

Teatr Massimo Vittorio Emanuele to największy teatr operowy we Włoszech, a zarazem trzeci co do wielkości w Europie. Niektóre z nas wybrały się do niego obejrzeć próby baletu. .

Teatr Politeama Garibaldi na Piazza Ruggero Settimo to drugi najważniejszy teatr w mieście po Teatrze Massimo.

Kościół San Domenico, drugi po katedrze najważniejszy kościół w Palermo.

Quattro Canti czyli Piazza Vigiliena to miejsce w środku miasta, gdzie krzyżują się dwie główne ulice. Uwagę przykuwają tu pięknie zdobione fasady 4 pałaców z XVII w. Symbolizują i przedstawiają 4 pory roku, a rzeźby na nich m.in. królów hiszpańskich i cztery dziewice sprawujące opiekę nad 4 dzielnicami Palermo: św. Krystyna, św. Rozalia, Nimfa i Oliwia. Jest to również najbardziej ruchliwa część miasta.

Zaraz za Quattro Canti znajduje się Plazza Pretoria. Na samym środku placu stoi duża fontanna zwana „fontanną wstydu”. Figury, które je zdobią są nagie, co dziś nikogo jakoś nie dziwi , a kiedyś ponoć bardzo krępowały mieszkańców miasta. Po prawej stronie fontanny wznosi się gmach ratusza (Palazzo Pretorio), a za nią kościół św. Katarzyny.

Spacerując po Palermo natkniemy się często na sycylijskie marionetki (pupi). Przedstawienia teatralne z udziałem lalkarzy są na stałe związane z Sycylią i stały się jednym z jej wielu symboli.

Na koniec dnia zostawiłyśmy sobie baaaardzo oryginalną atrakcję … - katakumby pod klasztorem Kapucynów. Jedna z koleżanek ciężko zniosła odwiedziny tego miejsca, ale wejście było na zasadzie dobrowolności . Z drugiej strony trzeba przyznać, że z tematem śmierci, widokiem trupów jesteśmy już tak mocno zżyci, że stały się dla nas z czasem zupełnie obojętne. Trochę miałam stracha, że wyniosę stamtąd raczej jakieś zarazki chorób . Wchodzi się bowiem bez żadnych zabezpieczeń. Zdjęć nie robiłam, ponieważ był zakaz fotografowania. W sumie to bałabym się fotografować martwych ludzi … . Wrzucę tylko kilka linków dla ciekawych tego miejsca. W sieci można znaleźć dużo informacji i zdjęć.

Budynek, jak widać nieco obskurny, gdzieś w środku osiedla, pomiędzy blokami mieszkalnymi.

Samo miejsce również przerażające. Przyciemnione piwnice sprawiają wrażenie ogromnego zbiorowego grobowca. Są tu mumie zmarłych duchownych, ale też osób świeckich (jest ich ponoć ok. 8000 tysięcy). Nie jestem w stanie powiedzieć czy aż tyle ich było. Wiszą na ścianach, leżą w trumnach, na półkach, za kratami. Mają na sobie ubrania. Ciała są zupełnie wyschnięte. Z ubrań wystają tylko czaszki, u niektórych resztki szkieletu. Można zobaczyć też mumie dzieci i całych rodzin.
Katakumby kapucynów w Palermo
Katakumby w Palermo

Najbardziej znaną mumią jest "bambina". Jest to mumia dwuletniej dziewczynki, Rosalii Lombardo, zwanej „La Bella Addormentata”. Została pochowana w katakumbach jako ostatnia w 1920 r.  Rosalia wygląda jak mała woskowa laleczka.

Śpiąca Królewna z Palermo

Ludzi zaczęto mumifikować i składać w katakumbach już w XVI w. Jednym ze sposobów preparacji ciał było moczenie zwłok w roztworze arszeniku i wysuszanie tkanek. Metoda ta została w XIX w. zakazana przez rząd włoski.

W katakumbach panuje specyficzny mikroklimat, chroniący ciała przed rozkładem. Ciężko się po nich chodziło i oglądało nieboszczyków, ale wszystkie dzielnie dotrwałyśmy do końca.

W Palermo jest jeszcze mnóstwo ciekawych miejsc do odwiedzenia i trzeba by było zostać tu znacznie dłużej, żeby je wszystkie zobaczyć. A nam się niestety już kończył czas ...
                                                                                                                                                      c.d.n.

DZIEŃ 11 - Cefalu

W ostatnim dniu pobytu nasi kierowcy i zarazem przewodnicy Giorgio i Maurizio zabrali nas po południu do malowniczej nadmorskiej miejscowości Cefalu.

Miasteczko to jeden z najlepszych nadmorskich kurortów na Sycylii. Leży nad Morzem Tyrreńskim. Sycylijczycy odwiedzają ją ze względu na ładne plaże. Pociągiem z Palermo podróż zajmuje ok. godziny. Troszkę w tym dniu nam padało.
Zaraz po wyjściu z pociągu w oczy rzuciła nam się ogromna skała La Rocca. Można się na nią wspiąć. Nam jednak zabrakło na to czasu, a szkoda. Na szczycie góry znajdują się ruiny zamku z XII w, świątynia Diany i resztki fortyfikacji. Roztaczają stąd przepiękne widoki na zatokę, plażę, okoliczne wzgórza i całe miasteczko.

Na Placu Garibaldiego zwiedziłyśmy Katedrę Santissimo Salvatore z XII w. Leży tuż pod skałą. Została wzniesiona przez Rogera II jako wotum wdzięczności za szczęśliwe dobicie do brzegu w Cefalu podczas sztormu. Katedra to mieszanka stylów: normańskiego, arabskiego i bizantyjskiego.

Ciekawostką są dwie wieże katedry, które nie są równej wielkości, a na dodatek sprawiają wrażenie jakby się do siebie zbiegały. Jest to jednak tylko złudzenie optyczne.

Wnętrze jest dosyć surowe, prezbiterium zdobią złocenia i XII - wieczne mozaiki. W późniejszych czasach dodano marmurowe stiuki. Po wejściu do katedry rzuca się w oczy na sklepieniu duża postać Chrystusa Pantokratora.

Spacerowałyśmy główną ulicą miasta Corso Ruggero.

Zaglądałyśmy też w różne zakamarki, bo tam przecież najciekawiej.

Przy zachodzie słońca zeszłyśmy na plażę.

Czekając na pociąg spróbowałyśmy sycylijskiego piwa. Całkiem dobre !

Po zmroku wróciłyśmy do Palermo.

DZIEŃ 12 - Wyjazd

Koniec ! Wspaniały wyjazd, szkoda było opuszczać wyspę wiedząc, że nie udało się zobaczyć jeszcze tylu pięknych miejsc. No ale 11 dni, a właściwie to w większości popołudni to niestety za mało. Chętnie wróciłabym jeszcze na Sycylię. Brakuje do całości na pewno południa, ale tam gdzie byliśmy też zostawiliśmy kilka bardzo ciekawych miejsc.

Po wyspie w większości poruszaliśmy się wygodnym minibusem, raz pociągiem i komunikacją miejską. Po Palermo głównie na piechotę.

Sycylia żegnała nas podobnie jak witała, deszczem i chłodem.

Lotnisko w Palermo jest tuż nad samym morzem. Ciekawe jest odczucie podczas startu samolotu … Wydaje się, że odrywając się od lądu „wpada” do morza … .  .

Dziękuję wszystkim, którzy dotrwali do końca.

                                                                                                                                                      KONIEC

Źródła informacji:
1) Internet
2) Agnieszka Fundowicz, Sycylia. Travelbook wyd.2, Bezdroża 2016

Ostatnio edytowany przez nena (2025-01-28 21:34:59)