Nie ważne gdzie... ważne z kim :) (Strona 35 z 42)

W końcu warunki prawdziwie zimowe
Jedziemy na Matyskę.

A potem niebieskim na Halę Radziechowską.
Oczywiście wciąż ćwiczenia, żeby nie wyjść z formy.

Śniegu przybywa, szlak przetarty.

W pewnym momencie dogonili mnie quadziarze, ale po chwili zrobili odwrót - nie da się przejechać, za dużo śniegu, tak mówili.

Ale da się przejść.

Ścieżka prowadzi na Cebulę. Z jakiś powodów szlak niebieski nieprzetarty pod koniec.
Tak, Tobi wyszedł na ambonkę i sam zszedł, tzn. zeskoczył i zniknął całkowicie pod śniegiem.

Hala Radziechowska. Okazała się celem wycieczki i to naprawdę ledwie zdobytym. Ostatnie metry bardzo trudne do przejścia, nie miałem rakiet.

Na szczycie Tobi wygrzebał sobie jamkę, aby komfortowo odpocząć.

Stwierdziłem, że robię odwrót, ale idę niebieskim szlakiem. Przecieranie było całkiem spoko.

No to powrót bezszlakowo przez Wytrzyszczoną, aby w pełni nacieszyć się zimą.

Nawet widoki były!

Ilość śniegu w pełni satysfakcjonująca, oczywiście Tobi torował.

Trochę się dłużyło. Zaczęło się ściemniać, kiedy jeszcze byliśmy wysoko.

Oczywiście wszystko dobrze się skończyło.

Na koniec pozostał powrót na letnich oponach, ale okazało się, że niepotrzebnie się martwię, bo był dużo łatwiejszy niż poranny dojazd. Rano ciężarówki ślizgały się i blokowały lekkie podjazdy w okolicy Żywca.
Taka to była pozytywna niedziela

W końcu mamy połączenie zimy i błękitu
Jedziemy do Tenczyna i idziemy na Szczebel.
Zaczynamy równo ze słoneczkiem

W oddali kibicuje nam Babia.

Nad Tatrami latają balony.

Widoki ze Szczebla. Lubogoszcz, Śnieżnica.

Kasinka Mała. Pasmo Cietnia.

A to my i debiut nowych polarków, co je ktoś podrzucił pod choinkę.

Kolejny w planie jest Luboń Wielki.

I już na górze, choć podejście to ściana płaczu.

Mogielica.

Polana surówki z wypasionymi widokami na Tatry.

Góra z krzyżem - Kiecka w Krzeczowie. Nie było mnie tam jeszcze.

Powrót bezszlakowy, choć jakiś szlak spacerowy plątał nam się pod nogami. Widok na Zębalową.

Bardzo fajna wycieczka, choć w górach wszystko się topi. Coś te zimy ostatnio ciepławe.

Nena, ale jak w ciągu tygodnia - to z soboty, czyli weekend

No ale ta wcześniejsza wyrypa z Tobim to chyba poniedziałek  ...

A ta niedzielna mega ! Piękna zima i piękne widoki.

Wzięliśmy udział w wycieczce Zdobywców.
Zdobywać mieliśmy nowe schronisko pod Oźną.
Zaczęliśmy w Soli. Zdobywcy na nasz widok dosłownie padali nam do stóp, a to dlatego, że pod stacją było wszystko oblodzone, a oni nie mieli raczków! A potem było jeszcze gorzej. Wszyscy poszli tam gdzie jest ZAKAZ. A przypominam, że takie wykroczenie kosztuje teraz 2000 zł.

Jak widać grupa pięknie trzyma się razem. Doskonała organizacja i koordynacja.

Przystanek na Sobańskim Groniu. Słonko zaczęło operować.

Potem miały miejsce jakieś dziwne wydarzenia. Ktoś zadzwonił, że się zgubił. Potem okazało się, że wszyscy się zgubili. Jednak Prezes wydał interpretację, że to schronisko się zgubiło. Więc ostatecznie, nie zdobyliśmy tego schroniska. Godzinę staliśmy w lesie czekając aż wszyscy się odnajdą. Jak już pojawili się ci co się zgubili, to nie było osób, które poszły ich szukać. Tobi szczekał. Nie pomagało nawet rzucanie nim w śnieg. A na zdjęciu święta nalewka wiśniowa z Matką Boską.

Polany szczytowe na Oźnej.

Potem znowu połowa grupy się zgubiła w tym sam Prezes. Zdjęcie ocalałych.

Pojawiły się zabudowania Zwardonia. Wszyscy postanowili ratować życie udając się do najbliższej stacji PKP.

W planie Zdobywców było jeszcze zdobycie Rachowca, ale z ekipy zostało już tylko to co na zdjęciu.

Widoczki z Rachowca.

Najfajniejsza jak często bywa końcówka, na bezszlakowych otwartych pagórkach.

Taka to była wycieczka ze Zdobywcami

Weekend z paskudną pogodą. Bywa i tak.
W sobotę mieliśmy interes w Alwerni. Przy okazji namówiłem Ukochaną na spacer po okolicy. Ukochana chaszczowała w płaszczyku i kozaczkach podejściowych.

Po 4 godzinach postanowiła łapać stopa na oblodzonej drodze... Kierowcy nie mieli szans.

Za to w niedzielę poszliśmy w góry. Z Porąbki bezszlakowo na Bukowski groń.

Był klimat.

Udane szczytowanie.

Nawet świeży śnieg.

Na Porębskim Groniu zasłużony odpoczynek.

Piękne widoki. W tle Kiczera, tam idziemy, choć mamy ją za plecami - taki paradoks.

Czy widać jak szybko maszerujemy?

Przeprawiamy się przez potok Wielka Puszcza. W 2015 roku podczas przeprawy przez ten sam potok, w ciepły majowy dzień, w dużo łatwiejszym miejscu, Ukochana groziła rozwodem. Teraz dla odmiany uważa, że to piękna przygoda. Pewnie z powodu tego muru po drugiej stronie na który trzeba było wyjść.

A to rozpogodzenie. Trwało krótko.

Przełęcz Isepnicka.

Kiczera.

Powrót przez Snozę.

Pogoda kiepska, ale fajnie było się przejść

W niedzielę wybrałem się w Beskid Śląski w częściowo nieznane tereny.
Z rana pogoda słoneczna!

Ale widać chmury na horyzoncie.

Celem nr 1 było przejście całego pasa skałkowego na Małym Żarze. Do tej pory byłem tylko na szczycie, a plotki były, że skał jest więcej.

Ilość skał jest imponująca jak na Beskidy.

Trochę z Tobim pozdobywaliśmy...

Następnie znalazłem fantastyczne chaszczowanie - trawers Czerwieńskiej Grapy. Tutaj wyjście, a na zejściu było jeszcze gorzej.

Cel nr 2 - Mała Barania.
Fantastyczne łąki, otwarte przestrzenie. Obiecałem sobie, ze tu wrócę przy lepszej pogodzie i w lepszą porę roku.

Wiem, że gdzieś wyżej jest śnieg... ale co to za śnieg, w odwrocie

Sobotnią wycieczkę zaczynam w Kozach od Kaplicy Pod Panienką.

A potem ruszam w kamieniołom. Jest klimat.

Są skały.

Wychodzę na najwyższy oficjalnie dostępny poziom.

Tobi nieustraszony przechodzi tam gdzie jest już zakaz.

Staje na krawędzi i patrzy w dół.

Za plecami mamy jeszcze 2 poziomy. Mam plan wyjść na samą górę.

Na tym poziomie kiedyś już byłem. Nie ma barierek, więc od razu jakoś ciekawiej. Widać, że Tobi czuje respekt.

A nad nami taki cypel. Tam chcę być. Oczywiście podchodząc bokiem, a nie centralnie.

Musicie mi uwierzyć na słowo, że jestem na tym cyplu.

Myślałem, że wyżej już jest tylko las, ale myliłem się. Tam dalej są skały, tylko już nie takie pionowe. No to idziemy.

Pojawiają się kolejne poziomy. Tobi idzie przodem, wyszukuje najlepszą drogę.

No i wyszukał, najlepszą, ale dla siebie. On sobie wyszedł bez problemu, a mnie trochę czasu zeszło. Przyznam się, że w tym miejscu utknąłem. Cały ciężar ciała spoczywał na palcach stopy prawej, które miały dobre podparcie, prawą ręką trzymałem się korzenia na wysokości brzucha więc dość nisko, ale chodziło tylko o stabilizację, w lewej ręce aparat i lewa noga szukała oparcia na ten jeden krok, który dzielił mnie od sukcesu. Niestety nie znalazła. Na wycof nie miałem ochoty, bo aby chwycić się korzenia trzeba było się lekko wybić z rozpędu, więc nie szło tego ruchu odwrócić nie tracąc równowagi - tak mi się wydawało. Kombinowałem dłuższą chwilę na spokojnie próbując lewą nogą wykopać stopień, albo zahaczyć o coś dającego nadzieję przenieść ciężar ciała, ale w końcu uznałem, że to się nie uda. Na dodatek prawa noga zaczęła się męczyć, bo przecież nie da się w nieskończoność stać na samych palcach. Na szczęście Panienka z kapliczki czuwała i jakoś wylazłem, ale strachu trochę było.

Za to na górze nagroda. Słoneczko się pokazało.

Piękna zima! Można cieszyć się życiem

Wśród planów na ten dzień było jeszcze zejść zielonym szlakiem spacerowym do Zamku Wołek. Trzeba przyznać, że szlak poprowadzony jest w bardzo stromym terenie.

Żar.

Fajna kapliczka przy Chacie na Wołku.

Tobi sprawdza grubość lodu na Wilczym Stawie.

Taka to była wycieczka

Zobaczyłem ją na mapie i stwierdziłem, że trzeba zobaczyć co to takiego. Kiedy powstała - nie wiem.

Chociaż chyba nie taka nowa...

Ostatnio edytowany przez sprocket73 (2025-02-17 23:08:43)

Niedzielny spacer w okolicy Karniowic.

Tobiesław Wspaniały!

Łażenie polno-łąkowe.

Rezerwat Ostra Góra - nowe tablice, na których wypatrzyłem Martwicę Karniowicką w Jarach Dulowskich - stwierdziłem, że tam pójdę.

Pogoda siadła.

Kiedyś ten rezerwat wyglądał zupełnie inaczej, jakiś armagedon musiał przejść.

Pogoda siadła całkowicie, ale jak już postanowiłem szukać Martwicy Karniowickiej, to trzeba szukać.

W nagrodę zrobiło się bardzo przyjemnie.

A potem dla odmiany bardzo nieprzyjemnie.

Jest i martwica.

Okazało się, że to zwykłe skałki.

Pora na powrót - na przełaj.

Fajnie było się przejść

Przy sobocie miałem ochotę na wiosnę. Połączyłem to z wycieczkę na Janikową Skałę, której jeszcze z bliska nie widziałem, a Piotrek bardzo zachwalał. Parkuję na dole i daję nura w krzaki. Były tak imponujące, że nie mogłem się oprzeć.

Masakrycznie stromym stokiem podchodzę pod skałę - jest ogromna. Widzicie Tobiego dla porównania?

Skała całkiem płaska, można powiedzieć jak stół, tyle że niezbyt dobrze wypoziomowany. Tablica informuje, ze jest na nią wytyczonych 12 dróg wspinaczkowych przeważnie o trudnościach VI i wyżej. Z ciekawymi nazwami, np: "Pała Na Pedała", "Wymioty Cnoty", "Wnuczek Do Burdelu".

Czy na takie drogi wspinaczkowe można z pieskiem? Piotrek mówił, że nie da rady, zbyt stromo. I miał rację. Co nie znaczy, że nie można trochę popróbować

Oczywiście podjęliśmy próbę wyjścia na samą górę. W tym miejscu, wydawało się, że można bokiem, z lewej strony.

Atakujemy. Lufa w dół konkretna.

Miałem pomysł tym grzbiecikiem, ale każdy kamień ruchomy, więc pozostało spróbować żlebikiem.

Żlebik oprócz tego, że stromy, to jeszcze wypełniony liśćmi. Przegoniłem Tobka parę razy w górę i w dół, żeby nieco utorował.

Potem pozwoliłem mu sobie już hasać po ściance, a sam walczyłem w żlebiku. Raz mi prawie spadł na głowę, ale się wyratował skubaniec.

Jestem tak w 2/3 wysokości na długiej i szerokiej półce.

Nade mną takie coś.

Tobi nie daje rady, więc pozostaje szukać innej drogi.

Tu wygląda w miarę dobrze.

Tobi wchodzi.

Ja też wchodzę. Jestem w najwyższym punkcie. Janikowa Skała jest rewelacyjna. Muszę tu jeszcze kiedyś wrócić z obiektywem UWA, może udałoby się zrobić bardziej artystyczne zdjęcia

Dalej już prosto aby osiągnąć grzbiet.

Pora jeszcze się przespacerować w nieznanym terenie. Janikowa Grapa na wprost.

Widok w stronę pasma Jastrzębicy: Wolentarski Groń, Kiczora.

Jest gorąco, wręcz upalnie. Idziemy bezszlakowo na Bidaszkową Groń.

W lesie trochę zieleni i stado niezbyt strachliwych dzików.

Przejrzystość do bani, ale są widoki.

Madejów Groń, Janikowa Grapa.

Całkiem tu sympatycznie, sporo otwartych przestrzeni.

Ale są też odcinki dla koneserów, ścieżka którą szedłem zarosła. Prowadzi na wprost.

To są chyba ścieżki dla dzików, bo Tobi dołem spokojnie przechodzi. Ja ostatecznie trochę się musiałem przeczołgać.

A potem znowu fajne otwarte przestrzenie.

Barutka, Łyska.

Idziemy na Madejów Groń.

Na którym zaskakuje fajny widok na Babią.

Jeszcze jesienne kolorki dla Dobromiła na powrocie.

Na koniec nie mogłem sobie odmówić zejścia po stromym wprost do auta, które tam widać w dole pod słupem.

Bardzo fajna wycieczka, podobało mi się

O piesa się bałaś... a o ludzia?