Nie ważne gdzie... ważne z kim :) (Strona 39 z 41)

Trzeba było w końcu zobaczyć jesień w górach. Z powodu niepewnej pogody wybrałem dziwny cel. Wolentarski Groń, cokolwiek to znaczy.
Zaczynam w Świnnej przy cmentarzu. Po drodze padało, więc cieszę się, że nie pada

Jesień jest. Są już nawet drzewa bez liści.

Trochę przyświeciło na Wolentarski Groń. Ładnie tam. On ma być na koniec.

Idę sobie przez jesienny las.

Widoki z Kiczory.

Schodzę długim bezszlakowym grzbietem do Jeleśni. Zaczyna się przejaśniać.

No i pyk, apogeum kolorków.

Widok w stronę Babiej. Tam już biało.

Na dole w Jeleśni trochę inny świat.

Zachodzę Wolentarski Groń od tylca i atakuję przez rezerwat Gawroniec. Ale ciemna dzicz!

Zbliżamy się do szczytu. Na miejscu okazało się, że wg tabliczki ten szczyt to Gawroniec (tak samo jak rezerwat) a nie Wolentarski Groń.

Mniejsza o to. Ważne, że są kolorki.

Słońce kończy mi się w trakcie zejścia.

Ale do samochodu trafiam jeszcze "po jasnemu"

To był dobry pomysł, żeby jechać w góry

Poniedziałek z pogodową żyletą. Wraz z Ukochaną postanawiamy zwolnić się z pracy Beskid Makowski: Łysina i Kamiennik z Poręby.
Zaczynamy i od razu jest piękna jesień.

Go grzbietu dochodzimy bezszlakowo przez Parwkę.

W cieniu utrzymują się resztki porannego przymrozka.

Idziemy czerwonym w stronę Kudłaczy. W lesie już bardzo jesiennie.

Widoki w stronę Babiej.

Kolorki

Las na Łysinie.

Przełęcz Sucha.

Apogeum kolorków.

Las na Kamienniku.

W zasadzie im dalej, tym lepiej pod względem kolorków

Schodzimy do Poręby.

A na koniec jeszcze odwiedziny u Strzępka. To już 11 lat.

Wyglądało, że mogą być nici z tegorocznej kolorowej jesieni. Ale jak widać nie są

Ostatnio edytowany przez sprocket73 (2025-10-21 10:11:18)

Takiego dnia nam było trzeba

MEGA ! 

To już chyba ostatnie chwile, żeby nacieszyć oko. Dziś już jest brzydko, zimno, pada. Wiatr ogołaca coraz bardziej drzewa.
Dobrze, że się jeszcze wczoraj wyrwałeś.

W tym roku jesień kapie pojedynczymi dniami. Polska Złota już się kończy, ale kolorki łapać trzeba
Pojechałem do Rycerki i wybrałem się na Praszywkę Wielką.

Poranek mroźny. Na trawie szron, ale słońce naparza na całego. Fajne warunki.

Wyżej już całkiem ciepło i kolorowo.

Oraz widokowo: Romanka, Pilsko i inne znane.

Na druga stronę Będoszka i Rycerzowe.

W górze większość liści już leży, ale nikt nie marudzi, bo też jest zajebiście.

Są jeszcze kolorkowe momenty.

Widoki z wielkiej polany szczytowej na Praszywce.

Najbardziej podobało mi się zejście z Praszywki. Grzbietowa ścieżka w kierunku zachodnim. Cały czas widoki.

Kolorki też.

Ambonka z prawie pionową drabiną. Myślałem, że Tobi nie wejdzie. Jednak myliłem się.

Widok z ambony na Praszywkę.

Jesteśmy już nisko. Dalszy plan przewiduje podejście tymi łączkami widocznymi na wprost na Jaworzynę.

Jestem na tych łączkach.

Kolorki znowu atakują.

Jaworzyna przypomina mi Suchą Górę, bo też ma duże polany.

Natomiast szczyt całkowicie zarośnięty.

Kolejna góra Skrzadnica. Tu jest polana szczytowa.

Nawet widać Tatry pomiędzy Rycerzowymi.

Dalej idę granicą. Kikula.

Pełno tu krzyży. Droga śmierci. Jeden koleś rocznik '73, zmarł nagle w 2007.

Oźna.

Pod koniec pogoda siada. Zamiast pięknego zachodu pojawiły się coraz bardziej gęstniejące chmurki. No trudno.

Stado łani. A gdzie faceci???

Wycieczka bardzo podobała mnie się
Całkiem sporo tej jesieni w tym roku, tylko trzeba dobrze celować

1 listopada. Z rana odwiedzamy cmentarz, a potem jedziemy na małe co nieco.
Beskid Mały, Rzyki. Zaczynamy od łąkowego grzbietu pod Czarnym Groniem.

Skąd są fajne widoki na Gancarz.

Potem solidne podejście na Czarny Groń.

Następnie Potrójna.

Sporo ludzi rozrzuconych na polanach szczytowych łapie ostatnie ciepłe dni tego roku.

Idziemy szlakiem grzbietowym przez Łamaną Skałę.

Wychodnie skalne w okolicach Anului, które pamiętam jako zupełnie odsłonięte, zarosły młodym lasem.

Idziemy dalej ciesząc się resztkami jesieni.

Schodzimy długim grzbietem Turonia. Fajnie prezentował się w końcówce krótkiego dnia.

W dolnej części słońce już się schowało za czarnym Groniem.

A w drodze powrotnej ponownie odwiedziliśmy cmentarz.

Mogliśmy sobie spotkanie forumowe zrobić

Jestem w nastroju do odwiedzania nieznanych byle jakich terenów. Przykładowo Kamesznica.

Idziemy na Solisko.

Następnie Kiczora (popularna nazwa góry), Wojtasowa Grapa, Motykowa, Palenica. Niezbyt ciekawy grzbiet, ale tu jeszcze są kolorki

Zmiana klimatów na łączki. Na wprost Mała Barania - tam idę.

Fajna spokojna okolica.

Dzikie bestie pod Małą Baranią.

Bardzo mi się tu podoba. Jestem trzeci raz w tym roku, jednocześnie trzeci raz w życiu. Widoki na Baranią.

Przechodzę przez Małą Baranią.

Przede mną nieznany grzbiet - Szare.

Przeprawa przez rzekę Bystrą mostem nieudana. Musiałem pokonać wpław.

Grzbiet Szarego jest dla koneserów.

W drugiej części jest lepiej.

Jestem tu trochę za późno. Resztki słońca.

Zostało tylko zejść do Kamesznicy.

Kolejne nowe tereny poznane

Kurczę, ale widoczki na Taterki, mega pięknie ! 

Czas na zimową wycieczkę ze słońcem i błękitem nieba. Odwiedziłem Wielką Rycerzową z Soblówki. Parkuję przy cmentarzu, na który udało się podjechać dopiero za drugim podejściem. Łyse letnie opony sprawują się coraz gorzej. Początkowo ruszam na przełaj przez łąki.

Po tej stronie też wybudowali bardzo dużo domków na wynajem. Soblówka pod tym względem mocno się wyróżnia w okolicy. Skąd tu tyle kapitału?

Smereków Wielki, pozaszlakowa góra na której byłem.

A potem zwyczajnie, czarnym szlakiem, bez kombinowania. Piękna zima.

Tobi się nudzi...

Im wyżej tym więcej zimy.

Na halach śniegu w sam raz na rakiety, no ale nie zabrałem.

Bacówka na Rycerzowej.

Zdjęcie w dybach.

Napis nieco wybrakowany.

Wielka Rycerzowa. Torujemy. Dzisiaj jeszcze nikt tu nie szedł.

Trzeba przyznać, ze pięknie położona jest ta bacówka.

Sporo widoków.

Tatry bardzo ładnie się prezentują.

Szczytujemy.

Teraz idziemy na Małą Rycerzową. Beskid Śląski: Stożek, Czantoria.

Jeszcze raz Tatry.

Postanawiam poszukać szczytu Małej Rycerzowej (szlak omija). Miejscami śniegu po pas. Ja sie zapadam, Tobi mniej.

Rozsutec w drzewach.

Hala Rycerzowa.

Rozsutec w pełnej krasie.

Chatka na hali.

Tobi z ostrożnoscią zbliża się do krawędzi. Mądry piesek.

Bardzo przyjemna hala.

Pożegnanie ze słońcem.

Zejście bezszlakowe wprost do auta, bez problemów.

Ostatnie promienie słońca na Boraczym i Lipowskim.

Bardzo udana wycieczka.

W niedzielę po południu mieliśmy teatr. Postanowiłem jednak wyskoczyć rano w góry. Blisko, na Żar w Beskidzie Małym. Może jakiś wschodzik słońca zobaczyć? Nie do końca wyszło, bo nad ranem wszystko w gęstej mgle. Liczyłem, że jak podejdę na wysokość lotniska, to może będę ponad, ale nic z tych rzeczy.

Już się bałem, że te mgły nigdy się nie skończą, ale nie było aż tak źle.

Nabierałem wysokości.

Widoki się wyostrzały

Jest pięknie Chociaż zima już inna niż 2 dni wcześniej. Nie ma drzew oblepionych śniegiem.

Na Żarze nie ma nikogo.

Cisza, spokój, dobra przejrzystość.

Idę na Kiczorę.

Grzbiet zejściowy z Żaru w kierunku Porąbki pięknie oszroniały. Mam tam zamiar iść.

Widok z Kiczery na wschód.

Wracam w kierunku Żaru.

Zbiornik obchodzę od północnej strony. Tu w cieniu jest całkiem zimowo.

Jestem na oszronionym grzbiecie.

Następnie coś dla miłośników przygód ekstremalnych. Chcę zejść do kapliczki nad jeziorem. Najpierw wygodną stokówką.

W odpowiednim miejscu kieruję się prosto w dół coraz stromiej opadającym grzbietem bocznym.

Wciąż jest coraz stromiej i stromiej. Zastanawiam się jak daleko mam jeszcze do jeziora i nagle widzę je tuż pod sobą. Jakbym się poślizgnął to bym wpadł do wody. Aby zrobić to zdjęcie zaparłem się butem o drzewo.

Przede mną woda, po bokach głębokie jary. Jest problem z zejściem.
Własnie tak zapamiętałem tą okolicę, jako hardkor. Poprowadziłem tu dużą grupę znajomych w 2015, obiecałem na koniec wycieczki powrót romantyczną ścieżką nad jeziorem, z Porąbki do Międzybrodzia. Walczyliśmy dzielnie, ale było coraz gorzej. Jedna znajoma wpadła własnie do tego jaru i trochę się porysowała. Ukochana zażądała rozwodu. Fajne wspomnienia.

Z Tobim nie było problemu, on zszedł, ja jakoś też. Jesteśmy nad jeziorem.

A to kapliczka, którą zapamiętałem. Wtedy kiedy tu doszliśmy sytuacja wyglądała beznadziejnie. Zapadał zmrok, Iść w poprzek stoku przez te jary się nie dało.

Jednak od tej kapliczki była ścieżka. Teraz wiedząc o jej istnieniu był już luzik, ale wtedy nie było tak wesoło. Ścieżka wygląda tak.

Ale zmienia się w coś takiego przy pokonywaniu jarów. Fanjnie prawda? Porównując zdjęcia, ktoś zrobił solidny remont, 10 lat temu takiego wypasu nie było.

Mgły nad jeziorem utrzymywały się cały dzień.

Z tendencją do przejaśnień.

Wycieczka krótka, ale z dużą ilością wrażeń