Nie ważne gdzie... ważne z kim :) (Strona 41 z 41)

Zrobiłem Ukochanej niespodziankę i zabrałem ją do Paryża.
Rozpoczęliśmy w Psarach.

Wiosna.

Idziemy sobie w kierunku Wieży Ajfla.

Chciałoby się już zieleni na drzewach.

Na przedmieściach Paryża okopy. Mają pewnie chronić przed imigrantami z Afryki.

Jesteśmy w Paryżu - oto dowód.

Ale ta Wieża Ajfla ogromna.

Idziemy dalej. Ukochana dramatyzuje, że zimno. Ma na sobie koszulke z długim rękawem, cienki polar z kapturem, gruby polar, softshell i jeszcze pożyczyła ode mnie rękawiczki, które stacjonarnie noszę w plecaku. Twierdzi, że jej zimno, Tobi twierdzi, że jest ciepło.

Wawrzynek wilczełyko.

Bukowy las.

Otwarte przestrzenie.

Sanktuarium w Płokach.

Pora wracać.

Zieloną drogą.

Przylaszczka na koniec.

Pozdrawiam wszystkich, których nie stać, żeby w weekend wyskoczyć do Paryża oraz Cepra

Piękne przylaszczki i to Wasze odkrywanie wiosny sprocket73  A ja jak spojrzę przez okno to mi się płakać chce, na 470 m n.p.m śniegu ok. 20 cm, wyżej pewnie więcej, mgła, mokro, zimno. Mokry śnieg zniszczył zwiastuny wiosny w ogrodzie, przygniótł krzewy, nie wiem czy się jeszcze podniosą  .

Wiosna w natarciu. Jednodniowe ocieplenie na Jurze - Sokole góry.

Marek martwił się o przylaszczki...

Widok na zamek.

Wciąż są miejsca bez grama zieleni...

Ale pojawia się, powoli.

Jaskinie.

Skałki.

Skok na główkę.

Idziemy ba Biakło.

Wszędzie zakazy.

Drzewa zakwitły.

Trochę bezleśnych przestrzeni i skał.

Na koniec jeszcze raz Biakło, zwane Giewontem.

Dzień naprawdę ciepły, opalałem klatę.

Dzisiaj tylko spacer. Z tego miejsca było widać Tatry. Na zdjęciu na ostatnim planie Polica, Tatry wystawały za nią.

Szukaliśmy Sasanek w zlikwidowanym rezerwacie Sasanek. Rezerwat zlikwidowano w 2019 roku, gdyż od wielu lat nie znaleziono w nim żadnej sasanki. Ja ostatnią widziałem w 1995 roku podczas pierwszej podróży poślubnej. Po zlikwidowaniu rezerwatu zostały podjęte próby reintrodukcji sasanki. Wczoraj widziałem na FB, że ktoś się chwalił, że się udało. Postanowiłem sprawdzić. Faktycznie są

Ogólnie kwiatów coraz więcej.

Zieleni coraz więcej.

A przy domach wystartowały forsycje.

Wietrznie dzisiaj i trochę chłodno... coś ta wiosna nie może się rozkręcić na dobre.

W słoneczną sobotę wybrałem się w Beskid Wyspowy.
Zaparkowałem w Mszanie Dolnej i udałem się na wzgórze Grunwald.

Widok na Witów, Potaczkową, Adamczykową - moje ulubione niewysokie łąkowe wzgórza.

Lubogoszcz w pełnej okazałości.

Dochodzę do żółtego szlaku, na którym spodziewam się spotkać moich przyjaciół z klubu Zdobywcy.

Tobi dostrzega ich pierwszy. A w tle widok na Luboń Wielki i Szczebel.

Cóż za optymistyczny widok. Młodzi uśmiechnięci ludzie, pełni energii, idą widać rozpoczynający się sezon turystyczny.

Ruszyliśmy przyjemnym szlakiem na Ćwilin.

Tym razem nie było żadnych zagubień, ani rozdzielania się grupy. Wzorowa organizacja i przewodnictwo.

Z prawej wyłania się Ćwilin.

Strome podejście szczytowe nie stanowi dla doświadczonych turystów żadnej trudności.

Jesteśmy już blisko.

Ćwilin z rozległą polaną szczytową.

Zaczyna się ognisko.

Tym razem bez grama alkoholu. Widoczne piwko to 0%. Pogodne twarze mówią wszystko, nikt tu nie potrzebuje % aby się dobrze bawić.

Przystojni faceci i piękne kobiety. Miłość wisi w powietrzu.

Oczywiście kiełbaski muszą być

Spokojna drzemka po posiłku na łonie natury.

Zabawa trwa w najlepsze, ale wszystko co dobre kiedyś się kończy.

Zdobywcy schodzą na przełęcz Gruszowiec. Odprowadzam ich kawałek. Po prawej Śnieżnica.

Wracam do Mszany, ciesząc się ciepłym wiosennym dniem.

Widoki przednie - Gorc i Kudłoń.

Zejście z Wysowej.

Niżej wiosny jeszcze więcej.

Ależ to była piękna wycieczka

Pod koniec wtorkowego dnia pracy wpadła mi do głowy myśl, że może warto zobaczyć jak pojawiają się na drzewach liście. To naprawdę krótki moment i łatwo go przegapić. Szybki urlop i następnego dnia pojechałem na Jurę do Trzebniowa. Zaparkowałem pod formacją skalną Skały na Wzgórzu. Wielkiego wrażenia nie zrobiły, słońce operowało od tyłu, wszystko skrywało się w cieniu.

Zaszedłem je od tyłu i okazało się, że ktoś porobił utrudnienia dla piesków, żeby nie mogły wyjść na górę. Tobi musiał kombinować.

Następnie skierowałem się w las szukać tych liści na drzewach. Były

Skałka z dziurami - ser szwajcarski.

Byłem naprawdę zdziwiony ile dziur zaliczył Tobi. Doszedł tam od tyłu, przemieszczając się w labiryncie wąskich korytarzy, człowiek nie dałby rady.

Skała Mechata i zielone widoki z niej.

Potem szedłem sobie zarośnietym lasem i delektowałem się zielenią.

Kierowałem się na azymut w kierunku kolejnej formacji - Bukowie.

Pod koniec wyborne chaszczowanie.

Bukowie.

Ładne skalniaczki tu są.

Dalsze łażenie bezścieżkowe, przez kolejne skałki.

I inne atrakcje.

Nawet się trochę zgubiłem w drodze do kolejnych skałek i już chciałem je odpuścić, ale okazało się, że się nie zgubiłem, wyszedłem prosto na nie. Okazały się niewielkie.

Prawie już miałem nie podchodzić na kolejne nieciekawe skałki, ale coś mnie tam jednak przyciągnęło i okazało się, że tym razem natrafiłem na coś spektakularnego.

To Kopciówki i Rygiel. Kawał skały. Od razu wpadłem na pomysł, żeby zejść szczeliną widoczną tu na zdjęciu na wprost, miedzy skałami na dół.

Schodzimy w szczelinę. Tobi zadowolony.

Bardzo fajne malownicze miejsce. Można nawet zwiedzać po parę metrów na boki.

Pomysł nie okazał się łatwy w realizacji. Udało się dotrzeć do drzewa (tego niższego) dokładnie na wprost przed Tobim. Potem było już blisko, ale Tobi się nie zdecydował, ja tym bardziej.

Próbujemy innymi drogami obchodząc skały wokół.

Udało się, jesteśmy na dole. Straszne Bydlaki.

A tu próbowaliśmy schodzić, Tą szczeliną na wprost.

Teraz atakujemy od dołu. Tobi najdzielniejszy ma parcie i wychodzi to tego drzewa, gdzie zeszliśmy od góry. Czyli on ma zaliczone. Ja się nie odważyłem. Nie było tam się czego chwycić.

Po Kopciówkach spojrzałem pierwszy raz tego dnia na zegarek, bo miałem takie poczucie, że powinna być 13-15, a słońce wydawało mi się jakoś za nisko. Była 17:22 - ale ten czas w skałkach leci. Wpadłem w lekką panikę, bo byłem w najdalszym punkcie wycieczki i pognałem na przełaj w drogę powrotną.

Bezproblemowo dotarłem w miejsce startu. Skały na Wzgórzu wyglądały całkiem inaczej niż rano.

Fajna ta maczuga.

Tobi znowu był męczony na utrudnieniach dla piesków.

Fajna wycieczka po nieznanych terenach. Z tych wszystkich miejsc tylko na Bukowiu byłem kiedyś z Ukochaną. Szlaki omijają te atrakcje, jak coś tu jest to idzie dołem, wygodnymi leśnymi drogami, albo asfaltowanymi drogami rowerowymi. Morał z tego taki, że warto się zapuścić w krzaki

Pięknie zielono się robi.