Ciekawe rośliny (Strona 2 z 6)

Przechodząc dzisiaj skrajem parku i patrzę, a tu skromnie wsród starych liści wyłoniło się takie maleństwo.

Nie wiem jak się nazywa? Co prawada na kursie wymagano wiedzy na temat roslin górskich, ale ja takiego nie znam Po drugie to nie góry, tylko wyżyna.

Dlatego poddaje to ocenie rady fachowców.
A Admina przepraszam za OT.

^^
Bardzo Ci ślicznie dziekuję

Czworolist pospolity (Paris quadrifolia L.) rośnie w wilgotnych miejscach, najczęściej w leśnych kępach, łęgach, w lasach mieszanych lub liściastych, praktycznie na terenie całej Polski, w tym i na obszarze BM. Zakwita w maju lub czerwcu.

czworolist pospolity

foto: nena

Roślina ta jest ciekawa z dwóch powodów, a mianowicie jest rośliną jednoliścienną , która jak wiadomo powinna mieć równoległą nerwacją liści. Otóż u tej rośliny jest inaczej – stanowi wyjątek wśród jednoliściennych – jej liście mają nerwację siatkowatą . Czworolist pospolity zaliczano kiedyś do rodziny liliowatych, której charakterystyczną  cechą  są m.in. trójkrotne kwiaty  tj. mają słupek zbudowany z 3 owocolistków i 3 pręcików, natomiast  czworolist ma kwiat czterokrotny  z ośmioma bądź dziesięcioma listkami okwiatu, które są koloru zielonego (zewnętrzne) oraz żółtozielonego (wewnętrzne) i niezbyt rzucają się w oczy. Bardziej widoczny jest kulisty brązowy słupek przypominający wyglądem kawałek mięsa. Taki a nie inny wygląd kwiatu ma za zadanie zwabić muchówki, by go zapyliły. Po przekwitnięciu słupek zamienia się w jedną ciemnoniebieską bądź czarną jagodę.

czterokrotny kwiat z 8 listkami okwiatu

foto: nena

Roślina dorasta do 40 cm wysokości. Ma nagą łodygę na której wyrastają w górnej części w okółku 4 eliptyczno-lancetowate liście (rzadko , ale można spotkać 3 bądź 5). Wszystkie części rośliny są trujące, a najbardziej jagody i kłącza. Zawierają związki toksyczne parydynę i parystyfninę. Często ofiarami zatrucia tą rośliną są małe dzieci , które mylą jagody czworolistu z czarną jagodą (borówką). Zatrucie objawia się nudnościami, wymiotami, kolkami jelitowymi, biegunką , bólami  i zawrotami głowy, silnym zwężeniem  źrenic, porażeniem ośrodka oddechowego. Przy zjedzeniu większej ilości jagód bywały przypadki śmiertelne.Trujące jagody nie są szkodliwe dla ptaków, które biorą udział w rozsiewaniu rośliny.
Ze względu na takie a nie inne cechy  tej rośliny do końca nie jest ustalona jej systematyka .Dawniej była zaliczana do rodziny liliowatych, następnie do trójlistowatych a obecnie wraz z ciemiężycą , którą przedstawiłam w temacie „Rośliny chronione w BM”, została zaliczona do rodziny melantkowatych. Obie te rośliny są jedynymi jej przedstawicielami we  florze Polski.

miałam to szczęście,że trafiło mi się 5 listków

foto: nena

Może ktoś z Was zrobił zdjęcie owocującej roślinie ? Ja robiłam swoje wczesną wiosną , w maju, dlatego nie mam ich na fotkach

Sosna Limba (Pinus cembra L.) to gatunek drzewa z rodziny sosnowatych mogących dożyc nawet 500 lat Występuje ona w Polsce wyłącznie na obszarze Tatr Sztucznie nasadzoną możemy spotkac na wielu beskidzkich szlakach , m .in.na Leskowcu    --Drzewo podlega ścisłej ochronie gatunkowej Limba jest drzewem wolno rosnącym o regularnej gęstej koronie i konarach      -sięgających czasem do ziemi .Osiąga ona do 25 m wysokości a jej kora jest gładka szarozielona , z wiekiem ciemnieje i pęka   -Igły zebrane są w pęczki po pięc na krótkopędach i wymieniane są przez drzewo od trzech do sześciu lat . Szyszki osadzone  -są pionowo ,a dojrzewaja dwa lata i odpadają z drzewa w całości . W swoim naturalnym środowisku limba występuje w Tatrzańskim reglu górnym i piętrze kosodrzewiny ,nie mniej jednak aklimatyzuje się na żyznych glebach nizinnych i dobrze nasłonecznionych beskidzkich szczytach . Pod szczytem Leskowca znajdziemy trzy stanowiska Limby,na których rośnie łącznie kilkanaście drzew .Zostały one najprawdopodobniej posadzone w latach ,kiedy wybudowano schronisko na Polanie Barglowej ,pod obecnym Groniem Jana Pawła II.                                                      Tekst z tablicy umieszczonej na leśnej ścieżce przyrodniczej im.Kard.Karola Wojtyły

Ostatnio edytowany przez ferdynans (2010-05-02 14:49:43)

no właśnie , brakowało fotki, fajnie ,że ją wrzuciłeś

Zauważyłam, że baca i ferdynans pokazali nam tutaj http://www.beskidmaly.pl/pun/topic259.html jedno z ciekawszych drzew iglastych, żyjących w Beskidzie Małym i nie tylko. Nie jest to drzewo rodzimego pochodzenia. Mam dwa egzemplarze tego drzewa u siebie, w ogrodzie, których wiek sięga prawie 20 lat, więc mogę  cieszyć się jego obecnością i zapachem na co dzień , a zwłaszcza w okresie świątecznym .

fotki  po kliku

Jedlica zielona, jedlica Douglasa, daglezja zielona lub po prostu "daglezja" (Pseudotsuga menziesii). Niektórzy nazywają ją również pseudo jodłą . Jest to drzewo z rodziny sosnowatych. Jej naturalnym środowiskiem życia jest zachodnia części Ameryki Północnej. Drzewa te należą do najwyższych zimozielonych iglastych na świecie i osiągają wysokość w ich naturalnym środowisku ponad 100 m. (po sekwoi drugie co do osiąganych wysokości drzewo na świecie). Jedlica została wprowadzona w 1833 roku do uprawy w polskich lasach i jest uważana za jeden z najcenniejszych gatunków obcego pochodzenia. W Polsce nie osiąga aż tak imponujących rozmiarów i dorasta do 40 – 50 m wysokości.  To o którym pisze i pokazuje nam na fotkach baca z 4m średnicą pnia musi być rzeczywiście ładnym okazem w BM i miejmy nadzieję , że rosło będzie w zdrowiu dalej  .

Cechą charakterystyczną daglezji są wrzecionowate, ostro zakończone brązowe pąki, nie pokryte żywicą  i długie, trójzębne łuski okrywające szyszki ( Fot. 2) .

Ponadto w odróżnieniu od jodły pospolitej jej szyszki zwisają w dół (tak jak u świerka) oraz po dojrzeniu nie rozpadają się na drzewie , pozostawiając  oś , tylko spadają całe na ziemię i możemy je w całości zbierać . mają kolor brązowy. Szyszek jodły pospolitej nigdy nie znajdziemy całych pod drzewem.  Piękne są kwiaty , które pojawiają się w kwietniu lub maju na jednym osobniku ( jednopienność) . Męskie to małe pomarańczowo - żółte kotki, żeńskie są większe , zielono-różowe szyszeczki  ( Fot. 3 i 4).

szyszeczkowate różowe kwiaty żeńskie i mniejsze zwisające w dół, żółto pomarańczowe  kotki męskie

fot. nena

Najpierw kwiaty żeńskie  skierowane są ku górze , po zapłodnieniu , już jako młode szyszki  kierują się w dół i zwisają . Młoda kora jedlicy jest gładka, zielonkawo-szara z charakterystycznymi pęcherzykami , z których po przekłuciu wylewa się jasnożółta , przezroczysta , bardzo pachnąca (intensywny pomarańczowy zapach) żywica  (Fot. 5) . Przebywając blisko drzewa również wyczuwa się charakterystyczny zapach . Starsze drzewo ma korę grubą , brunatną i popękaną ( Fot.6) .
Igły jedlicy są miękkie , elastyczne i delikatne , pachnące . Miększe od jodły pospolitej . Nie kłują , tak jak igły świerka i mniej niż igły jodły . Podobnie jak igły jodły są płaskie, cienkie, żywozielone ,  na dolnej stronie są mają dwa jaśniejsze (sinawe) paski . Mogą wyrastać z różnych stron na gałązce. ( Fot. 7-9). Daglezje nie tworzą na starość typowego dla jodeł tzw. „bocianiego gniazda” (spłaszczonego  wierzchołka) . Jedlica ma ładny stożkowaty pokrój, podobny do świerka.
Daglezja zielona jest najważniejszym obcym gatunkiem drzewa w europejskim leśnictwie. Została wprowadzona do europejskich lasów m.in. ze względu  na cenne drewno, wykorzystywane głównie w budownictwie. Jest drzewem długowiecznym . Osiąga wiek 500-700 a nawet 1000 lat i rośnie stosunkowo szybko. Istnieje 5 gatunków daglezji. W Europie , w tym i w Polsce został wprowadzony tylko jeden daglezja zielona (Pseudotsuga menziesii). W naszych lasach do uprawy bardziej nadaje się odmiana sina daglezji zielonej, ponieważ jest bardziej odporna  na niskie temperatury oraz na suszę, a także jest mniej wrażliwa na zanieczyszczenia powietrza.

Nie , nie ma z nimi żadnych problemów natury hodowlanej ( choroby czy coś ), oprócz jednego , szybko rosną i są wielkie i jeśli o tym przed posadzeniem nie pomyślisz i nie znajdziesz im odpowiedniego miejsca to mogą być potem małe kłopoty

Do ciekawych roślin należą gatunki wpisane do "Polskiej Czerwonej Księgi Roślin" oraz na "Czerwonej liście roślin naczyniowych Polski". Wpis gatunku do wymienionych publikacji oznacza że jest on zagrożony wyginięciem w skali Polski. W opracowaniach tych znajdują się wyłącznie rośliny wyższe obejmujące paprotniki i rośliny nasienne. Z obszaru Beskidu Małego podaje się 29 gatunków zagrożonych w Polsce:
Zanokcica północna (Asplenium septentrionale) - Cz. L. kat. V
Nasięźrzał pospolity (Ophioglossum vulgatum) - Cz. L. kat. V
Podejźrzon księżycowy (Botrychium lunaria) - Cz. L. kat. V
Podejźrzon marunowy (Botrychium matricariifolium) - Cz. K. kat. CR - Cz. L. kat. E
Widlicz Zeillera (Diphasiastrum zeilleri) - Cz. L. kat. V
Gruszyczka średnia (Pyrola media) - Cz. L. kat. R
Lenek stoziarn (Radiola linoides) - Cz. L. kat. V
Rosiczka okrągłolistna (Drosera rotundifolia) - Cz. L. kat. V
Kruszczyk błotny (Epipactis palustris) - Cz. L. kat. V
Kruszczyk siny (Epipactis purpurata) - Cz. L. kat. R
Żłobik koralowy (Corallorhiza trifida) - Cz. L. kat. V
Ozorka zielona (Coelloglosum viride) - Cz. L. kat. V
Storczyk męski (Orchis mascula) - Cz. L. kat. V
Kukułka plamista (Dactylorhiza maculata) - Cz. L. kat. V
Kukułka Fuchsa (Dactylorhiza fuchsii) - Cz. L. kat. V
Buławnik mieczolistny (Cephalanthera longifolia) - Cz. L. kat. V
Kręczynka jesienna (Spiranthes spiralis) - Cz. K. kat. CR - Cz. L. kat. E
Lepnica francuska (Silene galica) - Cz. L. kat. V
Rdestnica alpejska (Potamogeton alpinus) - Cz. L. kat. V
Gnidosz błotny (Pedicularis palustris) - Cz. L. kat. V
Jastrzębiec wierzchotkowy (Hieracium cymosum) - Cz. L. kat. V
Zamętnica błotna (Zannichellia palustris) - Cz. L. kat. V
Goryczka wąskolistna (Gentiana pneumonanthe) - Cz. L. kat. V
Stokłosa żytnia (Bromus secalinus) - Cz. L. kat. V
Stokłosa groniasta (Bromus racemosus) - Cz. L. kat. V
Grzybieńczyk wodny (Nymphoides peltata) - Cz. K. kat. VU
Obrazki alpejskie (Arum alpinum) - Cz. L. kat. R
Nadwodnik naprzeciwlistny (Elatine hydropiper) - Cz. K. kat. VU - Cz. L. kat. V
Zaraza drobnokwiatowa (Orobanche minor) - Cz. L. kat. R

Objaśnienia symboli:
Cz. K. - Czerwona Księga
Cz. L. - Czerwona Lista
CR - krytycznie zagrożony
E - wymierający - krytycznie zagrożony
VU - narażony
V - narażony
R - rzadki

Oznacza to że z obszaru Beskidu Małego podaje się  z "Polskiej Czerwonej Księgi Roślin" 4 gatunki, a z "Czerwonej listy roślin naczyniowych Polski" 28 gatunków.

Ostatnio edytowany przez Dariusz Tlałka (2011-05-26 18:48:05)

Dłuuuuuuuuuuuuuuuga ta lista, długa   To może jakis forumowy albumik ?

Ostatnio edytowany przez jolanta (2011-01-24 22:22:28)

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

pomysł wart uwagi !!!

hehe jak taka sałatka do zjedzenia Mniam ;()

no domyślam się że raczej nie jest do spożycia