Opcje wyszukiwania (Strona 10 z 122)

Pojechaliśmy sobie pozadeptywać trochę Markowe tereny
Startujemy z Grzechynii.

Widok z Wątrobowej Góry na Maków Podhalański i górującą nad nim Bryndzówkę. Fajne nazwy, prawda?

Kaplica NMP Królowej Polski w Grzechyni.

Strasznie tutaj przyjemnie. Luźna zabudowa, widoczki i... kanie

Idziemy niebieskim szlakiem na Ostrą Górę.

Ogólnie jesieni tutaj mniej, ale są kolorki

Teraz idziemy na Magurkę widoczną w oddali.

Przysiółek Drwalówka z wypasionymi domkami do wynajęcia, a na zdjęciu Ośrodek Leczenia Uzależnień.

Magurka. Największe zaskoczenia dnia. Nie spodziewaliśmy się tak pięknej widokowej góry. Po lewej widać pasmo Malikowskiego Gronia, którym będziemy wracać bezszlakowo. Wydaje się dość odległe.

Przysiółek Przysłop. Tutaj to dopiero mają fantazję z domkami.

Widok wstecz na Magurkę.

Schodzimy czarnym szlakiem do Zawoji z pięknymi widokami na Pasmo Policy.

A potem bezszlakowo w górę ma Sitkową Grapę. Nawet na mapy.cz nie ma tu zaznaczonych ścieżek.

Teraz na Nad Dejówką, ależ tam jest strome podejście.

Na Malikowskim Groniu pora na doświadczenia duchowe. Podziwiamy kolekcję Archaniołów i odkrywamy prawdziwą flagę Unii Europejskiej.

Na koniec już po zachodzie idziemy na Kudyjówkę i schodzimy do Grzechynii.
Cały dzień w nieznanych terenach. Całkiem ładnych, przyjemnych do chodzenia i widokowych

W niedzielę pogoda gorsza. Poranek mglisty, rozjaśniło się tylko na chwilę, a potem przyszły chmury i opady. Jadnak pod sam koniec dnia wyszło słońce, to poszedłem na spacer. Widok na zachód, gdzie wciąż ciemno. Elektrownia Siersza w Trzebini, a po prawej najwyższe wzniesienie Jaworzna - Góra Przygoń z przeciwpożarową wieżą obserwacyjną.

A u mnie wypasione kolorki.

Podszedłem jeszcze pod las. Można powiedzieć, że zmienia barwę.

Elektrownia Nowe Jaworzno.

Wtorek - okno pogodowe. Jakoś mnie rzuciło w Beskid Wyspowy. Zaczynam w Półrzeczkach o poranku. Akurat słońce wyszło zza gór.

Pierwszy etap wędrówki trochę na siłę wytyczony po niskim grzbiecie Kiczorki, pomiędzy Półrzeczkami a Wilczycami. Wszystko po to, żeby zrobić sensowne kółko. Na papierze wygląda to nieatrakcyjnie, cieszy więc początek ze słoneczkiem i łączkami.

Szybko okazało się jak bardzo się myliłem. Na tym odcinku praktycznie nie było w ogóle lasu. Cały czas łączki mniejsze, większe i ogromne. Szło się rewelacyjnie.

Były też fajne widoki, np. na Mogielicę.

Jedyna wada - kanie, które opóźniały wędrówkę i znowu mnie dociążyły...

Były też niedźwiedzie, ale już takie obżarte przed zimą, leżące w swoich gawrach, ale jeszcze nie spały.

Łopień i Mogielica, z miejsca dłuższego postoju, na trawie, którą już wysuszyło słoneczko. Dzień bardzo ciepły i przyjemny.

Widoki na drugą stronę: Szczebel, Ostra z Ogorzałą, Lubogoszcz, Lubomir z Kamiennikiem, kawałek Ćwilina.
Uwielbiam panoramki w Beskidzie Wyspowym

Wchodzę na szlak Na Kiczorę. Nabieram wysokości, widoków ciąg dalszy: Luboń Wielki, Szczebel.

Dołącza Babia Góra, Polica.

Zbliżenie na Królową i pasmo Policy, a pod nimi niskie, ale bardzo przyjemne pagórki: Grzebień, Potaczkowa, Witów.

Wejście na 1000 metrów - Polana Łąki. Zmieniają się kolory na bardziej jesienne.

Mam teraz widoki z kolorystyce jesiennej.

W lesie zaczyna się polska złota jesień, czyli kolorki, które Dobromił lubi najbardziej

Dobromile, widzisz to?

Bacówka na Jasieniu, zamknięta na kłódki, z informacją, że jest zabytkiem.

Kiczora Kamienicka i Lubań z wieżą widokową.

Widoki z Kutrzycy na południe.

Polana Skalne.

Potem nieciekawy odcinek lasem, gdzie próbowałem nadrobić czas, bo okazało się, że mogę nie zdążyć na zachód na Mogielicy. Osiągnąłem dobre tempo i czasu wystarczyło. To już widoki z Polany Stumorgowej.

Kiczora Kamienicka, Gorc i Tatry.

To samo z dołożonym Lubaniem z lewej.

Modyń.

Ćwilin, Śnieżnica.

Szeroki widok na południe, od Modyni po Lubań, a pośrodku Pasmo Radziejowej.

Domek postawiony pod Mogielicą, wzbudzający różne kontrowersje. Piękne miejsce, piękne widoki z niego, ale czy nie lepiej pozostawić to miejsce bez zabudowań?

Polana Stumorgowa.

Krzyż na Mogielicy.

Widoki z nowej wieży. Byłem na niej pierwszy raz. Jednak wlałem starszą, na którą wyjście było bardziej emocjonujące.

Ostatnie widoki z polany po północnej stronie Mogielicy. Zachód słońca jednak za chmurami, idzie pogorszenie pogody.

Potem już tylko powrót do auta niebieskim szlakiem, z bezszlakowym odbiciem pod koniec po ciemku do Półrzeczek.
Wycieczka jak dla mnie rewelacyjna ze względu na warunki. Beskid Wyspowy jest świetny!

Część VI - Cyrlowa Skała (816 m), Mały Cisowiec (662 m)

Kolejnym zupełnie naturalnym celem jest znajdująca się zaledwie 100 metrów od Gumienka Cyrlowa Skała. Najpierw trzeba stromo zejść, potem stromo wyjść, ale ze względu na minimalną odległość nie jest to żaden problem.

Ktoś, pewnie PPN, powycinał krzaki na Cyrlowej.

Widok na przystań w Sromowcach.

Nowa Góra przez gałęzie.

Ponownie Nowa Góra. Fajnie piramidalnie tu wygląda. To dzięki niej odkryłem te tereny pół roku temu. No i oczywiście dzieki Dobomiłowi

Zachodnia, najbardziej kamienista strona Cyrlowej Skały.

Następnie przez las przemieszczam się do czerwonego szlaku, który szybko porzucam i wchodzę na rozległe łąki pod Pieninami, choć ciągle w PPN.

Mijam tabliczki ostrzegające o psach pasterskich. Są owieczki, są psy pasterskie, które zaprzyjaźniają się z Tobim.

Idziemy dalej, z prawej Rabsztyn, gdzie ostatnio byłem, z lewej Flaki, gdzie nie byłem i nie planuję być, bo nie wyglądają jakoś wybitnie zachęcająco.

Skałki na Rabsztynie.

Piękne widoczki, Macelowa Góra z lewej.

Bardzo piramidalna. A z prawej w dole Biała Skała.

Przechodzę obok Zamczyska od tyłu, ale postanawiam nie szczytować, aby nie powtarzać punktów z poprzedniej wycieczki. W planach mam pobliski Duży i Mały Cisowiec. Okazuje się, że Duży jest ogrodzony płotem upraw leśnych. Trudno, to idę na Mały. Pojawiają się chmurki, myślę sobie fajnie, będzie ciekawsze niebo.

Widok z Małego Cisowca. To ostatnie chwile słońca. Po chwili całe niebo chowa się za chmurami, które nie wiadomo skąd się wzięły. Całkowite zachmurzenie miało się pojawić, ale dopiero po zachodzie słońca. Specjalnie po to jechałem jak najdalej na wschód, żeby mieć dobrą pogodę. Jestem rozczarowany. Czekam jakiś czas na rozwój sytuacji, ale wygląda, że to koniec słońca na dzisiaj.

Miałem iść w stronę Jeziora Czorsztyńskiego, ale bez słońca nie ma sensu. Zresztą czasowo również nie ma sensu, bo jest 16:30 a dzień już krótki. W obliczu takiej sytuacji stwierdzam, że trzeba iść na Flaki. Flaki są pewnie nudne jak flaki z olejem, akurat pasuje. Zaczynam solidne chaszczowanie. Ciężko się przedrzeć, a im wyżej tym gorzej. Jestem trochę zdziwiony, bo nagle robi się jakiś przebłysk słońca, które teraz mi nie jest do niczego potrzebne.

Byle do góry, w te krzaki... a potem jakoś w stronę auta. Nic fajnego mnie już chyba dzisiaj nie spotka...

C.D.N.

Po wypadku Tobiego Sebastian napisał "To chyba koniec harców".
Wygląda na to, że zostały nam już tylko spokojne jurajskie spacery w pobliżu domu
Spacer z ostatniej niedzieli. Jedziemy do Domaniewic.

Na początek Grodzisko Pańskie. Znane i lubiane miejsce. Religia i patriotzm
Widzicie ten mały skalny cypul na skraju po prawej?

Tak to wygląda od góry. Czy Tobi nie będzie miał zawrotów głowy?

Nie miał. Jest z nim wszystko OK. Gotowy do działania

Grodzisko Pańskie jest efektowne, szlak prowadzi przesmykiem w skałach.

A górą nad tym przesmykiem skały połączone są lekko próchniejącym mostkiem. Raj dla dzieci pod warunkiem, że mają nieodpowiedzialnych rodziców

Nieopodal nieco obok szlaku znajduje się Grodzisko Chłopskie. Byłem prawie pewny, że już tam kiedyś byłem. Jednak nic mi się nie kojarzyło. Od strony szlaku podchodzi się dość stromo w górę, nieliczne skałki, ogólnie nic ciekawego.

Sam szczyt mało skałkowy i dość płaski, bez widoków. Natomiast po drugiej stronie na zejściu pojawia się więcej skał. Postanawiamy z Tobim trochę pozdobywać.

I tu lekki szok, bo przez szczelinę widać ogromną przepaść, której zupełnie się nie spodziewałem.

No to schodzimy ładnie bokiem.

Grodzisko Chłopskie robi się coraz bardziej atrakcyjne od tej strony.

Jesteśmy na dole, na wprost ta szczelina, gdzie byliśmy u góry. Jest to wszystko ogromne. Tobi czuje parcie na wspinanie.

Wyszedł całkiem wysoko szczeliną zawaloną liśćmi. Ja nie dałbym rady wyjść tam gdzie on jest. No ale wyżej już się nie da.

A to już inna szczelina, którą eksplorujemy. Tutaj ja wyszedłem wyżej, bo aż na te skałki, co było ciężkie do zaakceptowania dla Tobiego - rywalizujemy

Ogólnie było bardzo fajnie i Tobi był bardzo zadowolony.

Zastanawiałem się, czy tu można by coś wyjść. Ten pierwszy próg można obejść bokiem z lewej strony, a potem widać drzewo w szczelinie. Dalej nie wiadomo, ale może warto spróbować?

Zachodzimy więc z boku. To drzewo na wprost Tobi ominął przy skale, a ja się nie zmieściłem, musiałem od drugiej strony, obejmując je kurczowo w lekkiej panice przed odpadnięciem. Tego drzewa w szczelinie, o którym wspominałem wcześniej tu prawie nie widać, jest zasłonięte przez to, które trzeba minąć. Trochę wystaje dokładnie nad Tobim.

Tu jestem już przy tym drzewie. Trzymam się go stojąc na wystających korzeniach. Tobi nie jest w stanie tu wyjść - próbował. Teraz jest niżej i wyraża swoje niezadowolenie. Przede mną kolejny próg, a zaraz dalej jeszcze jeden, ale już bardzo wysoki. Po zrobieniu zdjęcia podsadzam Tobiego, a potem sam wchodzę na ten próg.

Sytuacja robi się poważna. Czy jest sens pakować się wyżej? Uznałem, że jest jakiś cień szansy, że da się tędy wyjść na samą górę. Trzeba tylko pokonać ten wysoki próg. Podsadzam Tobiego najwyżej jak można. Ma jeszcze sporo do pokonania samodzielnie, ale musi już być zdany tylko na siebie. Nie idzie mu łatwo. wszystko się sypie, ale skoro nie mogę mu pomóc, to chociaż udokumentuję jak walczy.

Jakoś udało mu się pokonać najbardziej stromy i obsypujący się odcinek, ale wciąż dużo zostało. Widzę, że ma wątpliwości i kryzys celu. Jak teraz zawróci to spadnie mi na głowę. Tłumaczę mu, że trzeba w górę i na szczęście posłuchał, próbuje, kombinuje i osiąga sukces. A widzicie to drzewo z prawej powyżej? Za nim jakby była szczelina i światło - tam planuję wyjść na szczyt. Chowam aparat do plecaka i próbuję dołączyć do Tobiego, jednak mój plan wyjścia po skałach się nie udaje. Tobi na górze szaleje, ale mówię mu, żeby czekał. Próbuję szczeliną, tam gdzie go wypychałem. Wszystko się sypie jeszcze bardziej, ale w końcu wychodzę!

Widok z góry na to straszne miejsce. Jesteśmy na 4 poziomie, poziom 3 widać bezpośrednio pod nami. Poziom 2 jest poniżej tego cienkiego drzewa w dole, a poziom 1 to podstawa od której zaczęliśmy. W dół nie ma drogi powrotu. Tędy nie zejdę, nie ma szans. I w tym miejscu pojawia się pewien problem...

W górę są jeszcze 2 poziomy. Ten nad drzewem, który na zdjęciu wydaje się bardzo prosty, jednak wcale nie jest, bo z prawej jest gdzie polecieć (widać to 2 zdjęcia wyżej). A potem głaz niespodzianka blokujący szczelinę. No kto by przewidział, że tak to może wyglądać? Pierwszą myślą było poszukać innego zejścia. Półka na której stoję była szeroka i długa, można się było cofnąć, ale jak się okazało kończyła się wielką przepaścią. Pomyślałem na serio o wezwaniu GOPR, ale tylko pomyślałem. Trzeba ponosić samemu konsekwencje swoich głupich pomysłów. Aparat ponownie do plecaka. Najpierw dojście do drzewa, powoli, bo nie chciałbym zjechać. Potem jak już trzymałem się drzewa przekonanie Tobiego, że też da radę. Kiedy zaatakował musiałem mu trochę pomóc żeby dostał się na ostatni próg. Potem ja się jakoś wygramoliłem i stanęliśmy pod kamieniem, który wydawał się wielki i nie do przejścia, szczególnie dla pieska. Na szczęście była w nim taka mini półeczka, na zdjęciu jest zasłonięta skałą z lewej strony. Na nią jakimś cudem wypchałem Tobiego. Była bardzo wąska, nie miał się tam nawet jak obrócić, a musiał czekać spokojnie na mnie. Miałem wątpliwości, czy to się uda, ale o dziwo Tobi jakby zrozumiał powagę chwili i wytrzymał tam kilka minut, zanim wymyśliłem jak do niego dojść. Szczelina była tu już tak wąska, że można było oporować o ściany boczne. Potem ostatnie podsadzenie Tobiego już na samą górę. No i na koniec ja. Prościzna Czas wyjścia szczeliną 50 minut. Emocje jedne z większych jakie miałem z życiu. Muszę tu kiedyś znajomych przyprowadzić. A może forumowa wycieczka?

OK, jesteśmy na górze. Grodzisko Chłopskie uważam już za najfajniejszą formację skalną na Jurze Obchodzimy je dookoła od drugiej strony.

Jest naprawdę rozległe. A punktem kulminacyjnym jest taka przewieszona ściana wspinaczkowa.

W dolnej części ściany jest mały lej krasowy. Tobi teraz stoi w wejściu do tego leja.

Zaglądamy do leja.

Ja jestem w leju, a Tobi na górze.

A teraz ja na górze, a Tobi w leju - fajna zabawa
Koniec eksplorowania Grodziska Chłopskiego. Cały czas byłem tu sam, żadnych turystów, żadnych wspinaczy. Dzikość i rozmach tego miejsca urzekły mnie.

Idziemy na Biśnik. To bardziej znane miejsce, przy szlaku.

Również bardzo ciekawe. Stwierdziłem, że wyjdę na górę po tej linie. Ja wyszedłem, a Tobi nie

Na koniec jeszcze idziemy na Skały Zegarowe.

Na zachód słońca, które już jest dość nisko.

Skały Zegarowe są znane i popularne, spotykamy w końcu innych ludzi, od razu jakoś raźniej.

Wyłazimy ścieżką na najwyższy punkt, a tam jakaś dziewczyna zdziwiona, że piesek tak sobie dobrze radzi. Jakby nas widziała parę godzin wcześniej  to by dopiero była zdziwiona

Zachodzik taki z chmurami.

Nie czekałem już na całkowity zachód, bo do auta kawałek. To był najdalszy punkt wycieczki, ale jeżeli chodzi o przebyty dystans to była jedna z najkrótszych wycieczek

Jaskinia Jasna na koniec.

I powrót bezszlakowy.

Długa relacja, ale emocji było sporo
Uznaję, że Tobi wrócił do poprzedniej sprawności, co chyba widać doskonale

W ramach powrotu do normalności po wypadku czas wrócić w jurajskie skały. Jedziemy do Nielepic i zaczynamy od Skały z Krzyżem.

Pod nią rozbili swój obóz podstarzali rowerowcy, którzy spali w namiotach.

Tobi zachowuje się normalnie, jest skałka - szczytuje

Idziemy szukać nowych dla nas skał w okolicy.

Znajdujemy mniejsze i większe. Najfajniejsza jest Kubincowa Baszta. Tablica pod nią informuje, że występują tu osobliwe formacje skalne.

Faktycznie takie są. Trafiamy na bardzo ciekawe przejście.

Próbujemy coraz wyżej i wciąż się udaje, choć trudności rosną.

Kończy się czołganiem pod górę.

A tu ja się czołgam z aparatem, a Tobiemu jednak się pogorszyło coś na umyśle. Szczekał o wiele więcej niż dawniej.

Widok ze Skały na Dębowej Górze.

Próbujemy kawałek iść zielonym szlakiem Dookoła Nielepic, ale się poddajemy. W okolicy dużo dróg i ścieżek, a szlak znakowany prowadzi przez największe chaszcze. Chciałbym poznać osobę, która go wytyczyła

Dość krzaków, teraz otwarte przestrzenie.

Ktoś tu ma "kawałek pola"

Nowoczesny dom, niewiele pomaga obicie deskami. Jak może to się komuś podobać?

Ależ kolorki! Dzisiaj pierwszy dzień jesieni

Idziemy szukać jeszcze innych skałek.

Znajdujemy.

Szczytujemy.

Wracamy do Nielepic. Mała miejscowość, a mają fajny park, w którym było kupę ludzi.

Taka to była wycieczka

Równo 2 tyg. po wypadku wybraliśmy się w góry. Małe spokojne góreczki. Zaczęliśmy w Zwardoniu, ale szybko przeszliśmy na słowacką stronę. Jak widać Słowacy umocnili pas graniczny bunkrami.

A potem łączkami wzdłuż wyciągu w kierunku Skalanki.

I wtedy pojawił się psiak. Brzydki, czarny. Szedł po naszych śladach i wyglądało, że jest miejscowy.

Szybko zakolegował się z Tobkiem. Zastanawiałem się czy go odpędzić, ale wyglądało, że gdzieś podąża swoimi drogami, przeważnie był z przodu, czasem znikał na chwilę i myślałem, że się od nas odłączył, ale potem znowu się pojawiał.

Dzień piękny, słoneczny, ciepły ale nie upalny. Idealne warunki. Szliśmy najpierw wzdłuż granicy na południe.

Następnie na Przełęczy Graniczne odbiliśmy na Słowację, a tam trochę bezszlakowo, żeby nie iść asfaltem. Psiak wciąż z nami, stwierdziłem, że jak bardzo chce to mogę go zabrać na wycieczkę, przecież wracamy w to samo miejsce.

Doszliśmy do zielonego szlaku i dalej przez Starý košiar do Oščadnica-Svancari.
Tutaj też wykaszają hale.

Pod Lieskovą mały problem. Wielkie stado owiec, pewnie jakieś psy pasterskie, a ja idę z obcym psem, po którym nie wiadomo czego się spodziewać. Najpierw stwierdziłem, że wezmę go na smycz, udało mu się ja założyć, ale wpadł w szał, pewnie nigdy smyczy nie miał zapiętej. Uznałem więc, że to nie ma sensu i idziemy na luzaka.

Psiak czuł przed owcami respekt, ale nie panikował. Trzymał się blisko i naśladował zachowanie Tobiego. Zaimponował mi swoją inteligencją. Był też baca i psy pasterskie, ale bardzo dobrze wychowane.

Liesková i typowe dla tych okolic rozległe łąki.

Następnie czerwonym szlakiem schodzimy do centrum Skalité. Znowu miałem obawy jak zachowa się psiak, ale znowu dał radę. W ogóle podobał mi się coraz bardziej. Młodziutki, miał na oko 1 rok życia za sobą. Nie narzucający się, zdystansowany. Interesował się głównie Tobim, chociaż w miarę wycieczki coraz bardziej zwracał na mnie uwagę i zaczynał orientować się, jak go wołałem. Nie wyglądał na bezdomnego, zabiedzonego. Dobrze odżywiony, pełen energii, wesoły.

Po drugiej stronie jeszcze więcej łąk. Przysiadłem aby odpocząć. Psiak położył się obok mnie, jakby tworzył już część stada. Zdrzemnąłem się nawet chwilę, a jak się obudziłem, to go nie było. Zagwizdałem, zawołałem, ale przepadł. Może poszedł do swojego domu? Miałem jednak wyrzuty, że wyprowadziłem go tak daleko i straciłem.

Chwilę jeszcze poczekałem i ponawoływałem, a potem ruszyłem w swoją stronę oglądając się wstecz, ale psa nie było.

Trzeba przyznać, że autostrada ładnie się tutaj wkomponowała w otoczenie.

Pagórki po przeciwnej stronie Skalitego - tam jeszcze nie byłem, dzisiaj szliśmy tym grzbietem bardziej z tyłu.

Grúň i charakterystyczne krzyże.

Całkiem fajne i fotogeniczne.
I w tym miejscu cyk - wrócił do nas psiak, dogonił po śladach, spryciarz

Widok na cały grzbiet z Kikuli.

Znana ławeczka, jedna z pierwszych jakie się pojawiły. Tobi wstąpił na nią na własne niebezpieczeństwo. Dzisiaj w jego zachowaniu nie było już żadnych śladów po wypadku, aż ciężko uwierzyć.

Bardzo malownicze miejsce o zachodzie słońca.

Pozostał jeszcze problem co zrobić z psiakiem. Zapuściłem się na Słowację w okolice, gdzie się przyłączył, z nadziei że rozpozna okolicę i wróci do domu, ale nic takiego się nie stało. Miałem jeszcze nadzieję, że jest ze Zwardonia i że stamtąd poszedł za nami rano.

Okazało się, że własnie tak było. W Zwardoniu zachowywał się jakby był u siebie. Dodatkowo spotkałem parkę z dwoma psami husky i oni powiedzieli, ze to psiak miejscowy, kręci się po okolicy, często spaceruje z nimi jak wychodzą ze swoimi psami. Kamień spadł mi z serca, bo już się obawiałem momentu rozstania. Jednak to co było dalej kompletnie mnie rozwaliło. Jak Tobi wsiadł do auta, to psiak chciał wejść za nim.  A jak ja wsiadłem na miejsce kierowcy, to on wyszedł mi błagalnie na kolana, choć przez cały dzień nie szukał kontaktu fizycznego z człowiekiem. Oczywiście go wysadziłem. A na koniec patrzyłem w lusterku jak biegnie ile sił za samochodem. Masakra

Wrzesień, ale wciąż lato na całego. Postanowiłem odwiedzić Góry Opawskie. Trasa podobna do mojej pierwszej wizyty w tych rejonach - kółeczko z Pokrzywnej. Tym razem zaczynam od jeziorek: Morskie Oko i Żabie Oczko.

To sztuczne zbiorniki w wyrobiskach dawnych kamieniołomów.

Trzeba przyznać, że jest tam bardzo urokliwie.

Następnie wędrujemy dalej i jestem zaskoczony jesiennymi kolorkami. Nie przymrozki, a susza jest tu przyczyną.

Ciekawe jaka będzie jesień w tym roku?

Skały Karolinki.

Kręcimy się po nich sporo i eksplorujemy różne zakamarki.

Tobi oczywiście zdobywa!

Na południowych zboczach Karolinek panowały "chorwackie" upały. Na szczęście niżej była rzeczka, Tobi mógł się porządnie schłodzić.

Przechodzimy przez Jarnołtówek i wychodzimy obrzydliwie nudnym odcinkiem GSB na Biskupią Kopę. Długa, nużąca ścieżka przez krzaki. Dopiero pod koniec pojawiają się jakieś widoki i urozmaicenie.

Jestem trzeci raz na Biskupiej Kopie. Za każdym razem coraz mniej mi się tu podoba. Koło wieży powstały budki nie pasujące do niczego, a ruiny schroniska w niekończącej się budowie są coraz bardziej obleśne.

Pora na odcinek, na który czekałem najbardziej. Okolice Srebrnej Kopy. Niestety początkowo rozczarowanie, zapamiętałem otwarte przestrzenie, a idzie się wśród krzaków zasłaniających wszelkie widoki.

Kamienny schron na Srebrnej Kopie zapamiętałem jako stojący na otwartej przestrzeni. Teraz praktycznie go nie widać ze szlaku. Przez 4 lata wszystko zarosło brzozami i jarzębinami.

Na szczęście dalej robi się nieco ładniej.

Tego lasku po prawej stronie w ogóle nie było 4 lata temu. Być może były niewidoczne na zdjęciach kilkunastocentymetrowe młode drzewka.

Ale są widoki, są żółte trawy,

Coraz bardziej mi się podoba!

Biskupia Kopa i Srebrna Kopa są znacznie wyższe niż inne góry tego pasma i górują nad okolicą.

Następnie wymyśliłem długie pozaszlaki, którymi był plan dojść nad Gwarkową Perć.
Najpierw było pięknie.

Potem tajemniczo, a droga zamieniła się w podmokłą łąkę.

A na koniec, jak już było za daleko, żeby myśleć o powrocie, wszystko zarosło. Między drzewkami setki pajęczyn, wszystkie zbierałem na klatę.

Ale plan dojścia nad Gwarkową Perć został zrealizowany.

Ciekawie tu jest.

Trzeba przyznać, że Góry Opawskie są bardzo urozmaicone i atrakcyjne.

Jako ostatnią atrakcję przewidziałem wyjście stokiem na którym kiedyś była skocznia narciarska. Tobi lubi takie strome podejścia.

Na koniec spokojny powrót do auta.

Wszystko byłoby idealnie, gdyby nie ostatnie metry. Na pustej drodze, na której nie spodziewałbym się żadnego niebezpieczeństwa Tobi wpadł pod rower. Nie wyglądało to bardzo groźnie. Odbił się, zaskuczał, ale nie stracił równowagi. Rowerzysta nawet się nie zatrzymał. Przeprosiłem go za psa, ale odparł tylko, że wszystko w porządku. Zauważyłem, że Tobi ma krew na pysku, ale normalnie sobie biegał. Był już zmrok, więc mało co było widać. Przyjechaliśmy do domu i w dobrym świetle rana wyglądała bardzo poważnie. Pojechaliśmy do całodobowej kliniki weterynaryjnej, gdzie Tobi już został do rana. Opis tego co mu dolega jest dość przerażający.

Mam nadzieję, że nie była to ostatnia wycieczka Tobiego.

Część IV - Pecný i Ztracené kameny

Postanowiłem pociągnąć jeszcze trochę dalej. Na ostatni niezalesiony szczyt grzbietu - Pecný (1330 m), widoczny z prawej.

Opuszczam Břidličną horę.

Wracam na szlak.

Na skałkach szczytowych na Pecným osiągam najdalszy punkt wycieczki, postanawiam zjeść i odpocząć. Obserwuję odległego o prawie 10 km w linii prostej Pradziada.

Kiedy odpocząłem, zmieniłem zdanie. Dlaczego nie podejść jeszcze kawałek do formacji skalnej Ztracené kameny?
Obawiałem się głównie straty wysokości, ale po odpoczynku jakoś już mnie to nie martwiło, bardziej brak czasu, ale stwierdziłem optymistycznie, że nadrobię.

Ztracené kameny okazały się warte odwiedzenia.

Naprawdę konkretna formacja skalna, odcina płaskowyż od ostro opadającego terenu.

Teraz można już z czystym sumieniem wracać. Kolorki się polepszyły późnym popołudniem.

A może by tak jeszcze raz złamać przepisy prawa i bezszlakowo odwiedzić Jelení hřbet (1367 m) ?

Zawsze to jakieś ładniejsze, bo zakazane kolorki i urozmaicenie trasy

Pradziad się zbliża.

Zasuwamy już zupełnie opustoszałym szlakiem. Jest chłodniej, za to lekko pod górę.

Ta przestrzeń!

Coś chyba źle poszedłem, ścieżka prowadzi prosto na Petrovy kameny.

Ojej, znowu złamałem przepisy prawa, ale fajne te kamienie.

Niech Tobi ma coś z życia.

Do Ovčárnej schodzę zakazaną dla pieszych drogą, z ostatnimi widokami na Pradziada.

Podziwiając chronione mchy,

Na koniec naprawdę szybkie zejście niebieskim szlakiem, idącym nad Doliną Białej Opawy.

Zdążyłem po jasnemu, choć dzień już wyraźnie krótszy. Wycieczka 14 godzin, 40 km w pięknych terenach. Bardzo udany dzień

W drodze powrotnej, już w Jaworznie, zostałem upokorzony przez Skodę Octavię RS, z którą 2x próbowałem się ustawić do startu na światłach, ale zielone pojawiało się zanim dojechaliśmy do skrzyżowania i koleś jakoś szybciej reagował. Ewidentnie zaspany byłem.

THE END

Część II - oczywiście Pradziad

Planując warianty trasy byłem skłonny odpuścić Pradziada. Miałem z niego nienajlepsze wspomnienia. Wielka betonowa budowla i asfaltowa droga na sam szczyt. Jednak będąc na miejscu, widząc piękne okoliczności przyrody, Pradziad stał się oczywistym celem. Jak można byłoby nie wyjść na najwyższy szczyt pasma?

Na górę można wyjść tylko asfaltową drogą o długości 3 km. No chyba, że ma się w dupie przepisy prawa, to można pójść przepiękną dziką ścieżką o umiarkowanym nachyleniu i długości zaledwie 1 km.

Przejście przez kosówki prawie jak na tatrzańskich pozaszlakach. Dawniej była tu szeroka droga, bo widać zbudowane ręką ludzką kamienne wzmocnienia skarp.

Ostatnia prosta.

Nawet ładnie prezentuje się wieża telewizyjna.

Widok ze szczytu Pradziada (1491 m). Przejrzystość słaba. Ostatni szczyt - Pecný (1330 m) jest w odległości ok. 12 km (szlakiem). Stwierdziłem, że tam pójdę. Brałem też pod uwagę wariant, że schodzę w dół na zachodnią stronę, ale temperatury zdecydowanie nie sprzyjały schodzeniu w dół, już w górze było wystarczająco upalnie mimo wciąż wczesnej pory.

Fota z Pradziadem na Pradziadzie.

A potem postanawiam prawilnie zejść jedyną dostępną opcją, czyli asfaltową drogą. Do góry idą tłumy. Są też rowerzyści, jakieś elektryczne ryksze, od czasu do czasu samochody osobowe i większe dostawczaki. Moim zdaniem kompletny bezsens.

Tym bardziej, że szczyt Pradziada przecina szlak zimowy, który jednak jest wyraźnie opisany jako niedostępny dla turysty pieszego. Za pierwszym razem wychodziliśmy i schodziliśmy właśnie tym zimowym, choć śniegu praktycznie już nie było. Po drugiej stronie prowadzi wzdłuż wyciągu. Co by szkodziło umożliwić ludziom podejście tędy? Wiem - ochrona przyrody. Ale skoro można było wylać asfalt, zbudować ten kolos na szczycie, zrobić wyciąg i trasy narciarskie, to czy nie zalatuje hipokryzją?

3 km bezsensownego asfaltu. Co chwile wielkie tablice dla rowerzystów, żeby zachowali ostrożność i nie przekraczali 30 km/h. Większość się stosuje. Ale wielu jedzie szybciej, np. liczna grupa rowerzystów przemknęła długim sznurem gęsiego jadąc z 50 km/h. Ale najgorsi są pojedynczy wyczynowcy, na szybkich kolarkach szosowych, skuleni w areodynamicznej pozycji, mijali ludzi pędząc z 70 km/h. A w taki dzień chodzą tu tłumy, biegają dzieci, psy na smyczy czasami rozciągają tą smycz na całą szerokość drogi, wózki inwalidzkie, nawet bicykl bez hamulców (facet hamuje butem o tylne koło).

Z drogi praktycznie nie ma widoków. Choć zawsze jakiś się znajdzie

W dole na przełęczy (Ovčárna, ok 1300 m) jest wielki parking i 4 duże hotele/chaty oraz kilka mniejszych budynków. Parking kosztuje 150 zł za samochód osobowy i był praktycznie pełny. W Karlovej Studánce są 3 duże parkingi z ceną 25 zł i możliwością dojazdu autobusem za 15 zł do Ovčárnej. Wygląda na to, że zdecydowana większość turystów dociera najwyżej jak się da samochodem lub autobusem, a potem podchodzą te 3 km (3,5 km z parkingu) i na tym polega zdobycie Pradziada. Naprawdę nie ogarniam.
Nie ogarniam też tego, że z Ovčárni jest droga na Vysoką holę i nie wolno po niej chodzić pieszym (patrz zdjęcie).

Można iść tylko szlakiem. Tablic z zakazami jest pełno, różne wzory i warianty. Są też specjalne dla właścicieli psów, przypominające o smyczy.

To jest piękne, że tak chronią przyrodę, ale na Vysoką holę jest 5 wyciągów narciarskich i to takich konkretnych. Chodzi mi o to, że jeszcze nigdzie nie widziałem tak dobrej ochrony przyrody, z wyłączeniem rzeczy, na których można zarobić. Zakopane mogłoby się czegoś nauczyć od Czechów

Miałem nadzieję, że cały ten cyrk skończy się jak odejdę trochę dalej od Ovčárnej...

C.D.N.

We wtorek byłem na piwie z kolegami z pracy. Jeden cały czas zagadywał, żebym zabrał go na wycieczkę, najlepiej w czwartek by mu pasowało, bo weekendy ma już pozajmowane. Chciał, żeby to była porządna wycieczka, minimum 40 km, w ramach treningu. W środę zaplanowałem trasę, wziąłem urlop, a on mi pod koniec dnia pisze, że jednak nie da rady. Tak to jest umawiać się na wyjazdy
Pojechałem więc sam, w Beskid Żywiecki do Juszczyna. Celem turystycznym było pierwsze przejście dwoma długimi szlakami (niebieskim i żółtym) łączącymi tą okolicę z GSB. Najpierw małe pozaszlaki, żeby dostać się z Juszczyna do niebieskiego szlaku.

Poranek bardzo przyjemny, widoczki również.

Niebieski szlak nie jest zbyt fajny. Rozjeżdżone beskidzkie drogi, słabe oznaczenie. Troszkę gubię się na podejściu, bo nie byłem czujny. Wyżej, gdzie już nikt szlakiem nie chodzi i prawie nie ma dróg, gubię się ponownie, choć już byłem czujny. W zasadzie to ja poszedłem dobrze, tylko szlak się zgubił

Ale żeby nie było samego narzekania, taka piękna łupkowa droga była przez kilkadziesiąt metrów.

Dołączam do GSB. Doganiam dziewczynę z wielkim plecakiem. Zagadałem, czy jest w trakcie przejścia GSB. Oczywiście. Dzień 16, jeszcze 4 zostały. Dziwnie mówi po Polsku, więc jakoś domyślnie przyjąłem, że Ukrainka, a tu wcale nie - Czeszka. Miłośniczka szlaków długodystansowych. Podobno w Czechach mają taki co ma 2 tys. km.

Odcinek GSB w kierunku Hali Krupowej dłuży się, ale jest całkiem przyjemny.

Piękne wrzosy, lepsze niż te na Pradziadzie.

Widoczki również były.

Dochodzę do Okrąglicy, odbijam do kapliczki.

Następnie odbijam na Halę Krupową. To tu zachwycaliśmy się kiedyś cudnym widokiem na Tatry na forumowym wyjeździe. Teraz Tatr nie widać, nawet gołym okiem.

Ale kolorki są

Wielka purchawa.

Schodzę aż do bacówki, w której nocowałem na kursie przewodnickim - sam. Bo wszyscy inni kursanci poszli do schroniska. Od tamtej pory mam do niej wielki sentyment.

Wracam na szlaki i idę na Halę Kucałową. Tutaj to dopiero są kolorki
Oczywiście każdy wie, że "Schronisko na Hali Krupowej", znajduje się właśnie na Hali Kucałowej, logiczne, prawda?

Idę dalej. Na obokszlakową Kocią Łapę.

Takie piękne z niej widoczki na Okrąglicę.

Następnie udaję się na Policę.

Uschnięty las na Policy ma swój urok.

Tobi ćwiczy.

Aby trasa miała 40 km, należałoby iść dalej aż do Mosornego Gronia, ale nie mam aż takich ambicji. Stwierdziłem, że wystarczy mi podejść na Halę Śmietanową, a w zaoszczędzonym czasie poleżę sobie chwilę na trawce. Leży się bardzo przyjemnie W pewnym momencie słyszę rozmowę o mądrym psie, który pilnuje swojego pańcia jak ten śpi. Tak sobie myślę, że to chyba o mnie chodzi, choć przecież wcale nie śpię. Zerkam, na czas, okazało się, że zaległem i usnąłem na półtorej godziny
A na zdjęciu widok z Policy na Czyrniec.

Wobec tego od razu rozpocząłem powrót. Wracam na Halę Kucałową.

A potem wstępuję na szlak żółty do Juszczyna. W górnym odcinku jest całkiem fajny. Czy tu już widać jesienne liście?

Widok wstecz na Policę.

Potem już mniej ciekawe rozjeżdżone drogi.

Niżej przechodzi się przez bardzo malownicze przysiółki.

Następnie trzeba przejść przez niewysokie pasmo górskie (szczyt Jawor), z którego istnienia wcześniej nie zdawałem sobie sprawy. Łatwo tam zgubić szlak. Gubiłem i znajdowałem ze 3x.

Na koniec, aby nie iść asfaltem przez cały Juszczyn, zdobywam sobie pozaszlakowe Chabówki.

Gdzie mam zachodzik.

A potem już tylko szybkie zejście do auta. Całkiem fajna wycieczka, solidna, ale luzacka

Ostatnio bardzo podoba mi się późne lato w Beskidach. Piątek miał być pogodny, choć rekordowo upalny. W związku z tym jedziemy z Ukochaną na zagraniczną wycieczkę na Wielką Raczę. Parkujemy w Oščadnica-Švancárovci i ruszamy zielonym szlakiem w kierunku szczytu Liesková. Jak to na Słowacji, szlak ledwie widoczny, dużo otwartych przestrzeni. Jest 7:30 rano a już upalnie.

Żółte trawy świecą w słońcu. W oddali Javorské - tam idziemy.

Górskie Przysiółki na Słowacji robią się wypasione. Szczególnie podobał mi się ten niski domek po prawej wcale nie był mały, bo dość długi.

Idziemy dalej. Jest przyjemnie.

Docieramy na Javorské.

Jest tu mała chatka, ogólnodostępna dla turystów. Ciekawie udekorowana drewnianymi fotografiami.

Schodzimy do centrum Oščadnicy zółtym szlakiem, z fajnym skrótem mojego autorstwa, zamiast asfaltu taka ścieżka.

Na dole małe szaleństwo: lody, piwo, kofola. A potem kontynuujemy żółtym szlakiem wzdłuż wyciągu.

Mała ale ciekawa wieża widokowa na Surovinie.

Widok z niej.

Wchodzimy na grzbiet prowadzący na Wielką Raczę. Rzeźba przedstawiająca zbója-pijaka.

Dużo łagodnych podejść, dużo widoków.

Kolejna ciekawa wieża widokowa na Dedovce.

Dość wąska, ze stromymi schodkami, które Tobi pokonywał bardzo sprawnie.

Widok z góry na ten zoopark. Dociera tu kolejka, więc ludzi jest sporo. Wszystko płatne i to nie mało, np basen dla dzieci kosztuje 1 euro - za minutę. A kofola 3 euraski za kufel, ale tak nam zasmakowała w te upały, że nie żałujemy grosza Sama wieża co ciekawe bezpłatna.

Jest też taka śliczna kapliczka.

No nic, nie jesteśmy tu dla przyjemności... znowu pod wyciągiem do góry. Mają tu tych wyciągów kilka. Dobre miejsce na narty.

Jeszcze wyżej pojawiają się kolorki.

A jeszcze wyżej fajny las karłowatych buków.

W końcu Wielka Racza.

Z dziwną wieżą, a właściwie tylko podestem widokowym.

Dalej idziemy szlakiem czerwonym, który jest jakiś inny niż go zapamiętałem z dawnych czasów. W wielu miejscach to wąska ścieżka przez ciemne młodniki. Zimą jak zasypie to musi tu być niezły hardkor.

Są też ładniejsze miejsca.

Docieramy na Kikulę skąd Wielka Racza prezentuje się tak.

Ostatni etap to zejście szlakiem zielonym w kierunku auta. Upał już nie doskwiera, kolory coraz ładniejsze pod koniec dnia.

Taka ławeczka na sam koniec. Tobi sam wyszedł po wąskiej metalowej drabince.

Schodzimy do Švancárovci.

Bardzo fajne tereny ten Beskid Żywiecko-Kisucki. Tyle razy przejeżdżałem przez Oščadnicę i wydawało mi się, że nic tam nie ma, a jest tam gdzie pochodzić. Jako ciekawostkę podam, że wypiliśmy z Ukochaną 8 litrów płynów podczas wycieczki (2l herbaty z cytryną, 4l wody z sokiem, 3 kofole i 1 piwo). Dla Tobiego nie mieliśmy wody