Opcje wyszukiwania (Strona 10 z 123)

Po sobocie byliśmy całkiem solidnie zmęczeni, więc na niedzielę konkretnych planów nie było. Ostatecznie, żeby nie marnować ładnej pogody pojechaliśmy na Jurę szukać kwiotków Zaczynamy w Szklarach przy cmentarzu.

Okolica znana, więc trzeba wymyślać bezszlakowe warianty, żeby było ciekawiej.

Trochę otwartych przesztrzeni.

Pierwsza świeża zieleń.

Ale ogólnie suchuteńko i brązowiutko.

Widok z ambonki.

Pierwszy kwiotek.

Idziemy w stronę znanego miejsca z przebiśniegami.

Krzyż nienarodzonych, to tutaj jest kwiatkowo najciekawiej.

Przebiśniegi już takie późne dorodne.

Miodunka.

Przylaszczki.

A nawet zawilce już są, czyli takie późniejsze kwietniowe kwiatki.

Skałka na powrocie.

Taka to była spokojna wycieczka

O piesa się bałaś... a o ludzia?

Przy sobocie miałem ochotę na wiosnę. Połączyłem to z wycieczkę na Janikową Skałę, której jeszcze z bliska nie widziałem, a Piotrek bardzo zachwalał. Parkuję na dole i daję nura w krzaki. Były tak imponujące, że nie mogłem się oprzeć.

Masakrycznie stromym stokiem podchodzę pod skałę - jest ogromna. Widzicie Tobiego dla porównania?

Skała całkiem płaska, można powiedzieć jak stół, tyle że niezbyt dobrze wypoziomowany. Tablica informuje, ze jest na nią wytyczonych 12 dróg wspinaczkowych przeważnie o trudnościach VI i wyżej. Z ciekawymi nazwami, np: "Pała Na Pedała", "Wymioty Cnoty", "Wnuczek Do Burdelu".

Czy na takie drogi wspinaczkowe można z pieskiem? Piotrek mówił, że nie da rady, zbyt stromo. I miał rację. Co nie znaczy, że nie można trochę popróbować

Oczywiście podjęliśmy próbę wyjścia na samą górę. W tym miejscu, wydawało się, że można bokiem, z lewej strony.

Atakujemy. Lufa w dół konkretna.

Miałem pomysł tym grzbiecikiem, ale każdy kamień ruchomy, więc pozostało spróbować żlebikiem.

Żlebik oprócz tego, że stromy, to jeszcze wypełniony liśćmi. Przegoniłem Tobka parę razy w górę i w dół, żeby nieco utorował.

Potem pozwoliłem mu sobie już hasać po ściance, a sam walczyłem w żlebiku. Raz mi prawie spadł na głowę, ale się wyratował skubaniec.

Jestem tak w 2/3 wysokości na długiej i szerokiej półce.

Nade mną takie coś.

Tobi nie daje rady, więc pozostaje szukać innej drogi.

Tu wygląda w miarę dobrze.

Tobi wchodzi.

Ja też wchodzę. Jestem w najwyższym punkcie. Janikowa Skała jest rewelacyjna. Muszę tu jeszcze kiedyś wrócić z obiektywem UWA, może udałoby się zrobić bardziej artystyczne zdjęcia

Dalej już prosto aby osiągnąć grzbiet.

Pora jeszcze się przespacerować w nieznanym terenie. Janikowa Grapa na wprost.

Widok w stronę pasma Jastrzębicy: Wolentarski Groń, Kiczora.

Jest gorąco, wręcz upalnie. Idziemy bezszlakowo na Bidaszkową Groń.

W lesie trochę zieleni i stado niezbyt strachliwych dzików.

Przejrzystość do bani, ale są widoki.

Madejów Groń, Janikowa Grapa.

Całkiem tu sympatycznie, sporo otwartych przestrzeni.

Ale są też odcinki dla koneserów, ścieżka którą szedłem zarosła. Prowadzi na wprost.

To są chyba ścieżki dla dzików, bo Tobi dołem spokojnie przechodzi. Ja ostatecznie trochę się musiałem przeczołgać.

A potem znowu fajne otwarte przestrzenie.

Barutka, Łyska.

Idziemy na Madejów Groń.

Na którym zaskakuje fajny widok na Babią.

Jeszcze jesienne kolorki dla Dobromiła na powrocie.

Na koniec nie mogłem sobie odmówić zejścia po stromym wprost do auta, które tam widać w dole pod słupem.

Bardzo fajna wycieczka, podobało mi się

Niedzielny spacer w okolicy Karniowic.

Tobiesław Wspaniały!

Łażenie polno-łąkowe.

Rezerwat Ostra Góra - nowe tablice, na których wypatrzyłem Martwicę Karniowicką w Jarach Dulowskich - stwierdziłem, że tam pójdę.

Pogoda siadła.

Kiedyś ten rezerwat wyglądał zupełnie inaczej, jakiś armagedon musiał przejść.

Pogoda siadła całkowicie, ale jak już postanowiłem szukać Martwicy Karniowickiej, to trzeba szukać.

W nagrodę zrobiło się bardzo przyjemnie.

A potem dla odmiany bardzo nieprzyjemnie.

Jest i martwica.

Okazało się, że to zwykłe skałki.

Pora na powrót - na przełaj.

Fajnie było się przejść

Sobotnią wycieczkę zaczynam w Kozach od Kaplicy Pod Panienką.

A potem ruszam w kamieniołom. Jest klimat.

Są skały.

Wychodzę na najwyższy oficjalnie dostępny poziom.

Tobi nieustraszony przechodzi tam gdzie jest już zakaz.

Staje na krawędzi i patrzy w dół.

Za plecami mamy jeszcze 2 poziomy. Mam plan wyjść na samą górę.

Na tym poziomie kiedyś już byłem. Nie ma barierek, więc od razu jakoś ciekawiej. Widać, że Tobi czuje respekt.

A nad nami taki cypel. Tam chcę być. Oczywiście podchodząc bokiem, a nie centralnie.

Musicie mi uwierzyć na słowo, że jestem na tym cyplu.

Myślałem, że wyżej już jest tylko las, ale myliłem się. Tam dalej są skały, tylko już nie takie pionowe. No to idziemy.

Pojawiają się kolejne poziomy. Tobi idzie przodem, wyszukuje najlepszą drogę.

No i wyszukał, najlepszą, ale dla siebie. On sobie wyszedł bez problemu, a mnie trochę czasu zeszło. Przyznam się, że w tym miejscu utknąłem. Cały ciężar ciała spoczywał na palcach stopy prawej, które miały dobre podparcie, prawą ręką trzymałem się korzenia na wysokości brzucha więc dość nisko, ale chodziło tylko o stabilizację, w lewej ręce aparat i lewa noga szukała oparcia na ten jeden krok, który dzielił mnie od sukcesu. Niestety nie znalazła. Na wycof nie miałem ochoty, bo aby chwycić się korzenia trzeba było się lekko wybić z rozpędu, więc nie szło tego ruchu odwrócić nie tracąc równowagi - tak mi się wydawało. Kombinowałem dłuższą chwilę na spokojnie próbując lewą nogą wykopać stopień, albo zahaczyć o coś dającego nadzieję przenieść ciężar ciała, ale w końcu uznałem, że to się nie uda. Na dodatek prawa noga zaczęła się męczyć, bo przecież nie da się w nieskończoność stać na samych palcach. Na szczęście Panienka z kapliczki czuwała i jakoś wylazłem, ale strachu trochę było.

Za to na górze nagroda. Słoneczko się pokazało.

Piękna zima! Można cieszyć się życiem

Wśród planów na ten dzień było jeszcze zejść zielonym szlakiem spacerowym do Zamku Wołek. Trzeba przyznać, że szlak poprowadzony jest w bardzo stromym terenie.

Żar.

Fajna kapliczka przy Chacie na Wołku.

Tobi sprawdza grubość lodu na Wilczym Stawie.

Taka to była wycieczka

Kolejny dziwny "zimowy" weekend. Podobno kwitną już kwiatki
Słońce trochę operuje, ale w nocy konkretny mróz.
Wybraliśmy się do Pogorzyc.

Stawy kaskadowe. Jest ich 5.

Nie mam pojęcia dlaczego, ale staw górny był bez lodu. Na kolejnym lód załamywał się pod butem. Natomiast dolny wyglądał jakby był zamarznięty do samego dna. A są to niewielkie stawiki jeden za drugim tuż obok siebie.

Całkiem tu górzyście - to najwyższe to Grodzisko Wielkie.

Szukamy stanowiska archeologicznego w pobliżu zamku Lipowiec.

Ukochana znajduje coś takiego i się nabija.

A ja myślę, że chodziło o to.

Jest i zamek.

Ścieżka edukacyjno-rekreacyjna w Babicach, a na niej zlokalizowany fitness-park. Najlepsze jest to, że całość widać na tym zdjęciu. Tak, to jest całość: te dwa pieńki. Ukochana demonstruje ćwiczenia. Tobi jakby nie rozumiał... Ciekawe jaki był budżet tego przedsięwzięcia?

A to inny przystanek i tablica edukacyjna. Całkiem fajna.

Jednak załamałem się jak zobaczyłem instrukcję. Naprawdę trzeba takie rzeczy pisać? Równie dobrze na każdym kamieniu można dać tabliczkę, żeby go nie jeść i nie uderzać się nim po głowie.

Pogoda w ciągu dnia robiła się coraz bardziej słoneczna.

Dziwna aura jak na początek lutego.

Jak zwykle fajnie się było przejść

A nie

Weekend z paskudną pogodą. Bywa i tak.
W sobotę mieliśmy interes w Alwerni. Przy okazji namówiłem Ukochaną na spacer po okolicy. Ukochana chaszczowała w płaszczyku i kozaczkach podejściowych.

Po 4 godzinach postanowiła łapać stopa na oblodzonej drodze... Kierowcy nie mieli szans.

Za to w niedzielę poszliśmy w góry. Z Porąbki bezszlakowo na Bukowski groń.

Był klimat.

Udane szczytowanie.

Nawet świeży śnieg.

Na Porębskim Groniu zasłużony odpoczynek.

Piękne widoki. W tle Kiczera, tam idziemy, choć mamy ją za plecami - taki paradoks.

Czy widać jak szybko maszerujemy?

Przeprawiamy się przez potok Wielka Puszcza. W 2015 roku podczas przeprawy przez ten sam potok, w ciepły majowy dzień, w dużo łatwiejszym miejscu, Ukochana groziła rozwodem. Teraz dla odmiany uważa, że to piękna przygoda. Pewnie z powodu tego muru po drugiej stronie na który trzeba było wyjść.

A to rozpogodzenie. Trwało krótko.

Przełęcz Isepnicka.

Kiczera.

Powrót przez Snozę.

Pogoda kiepska, ale fajnie było się przejść

A zauważyłaś jak poprzycinali drzewo przed schroniskiem? Wielka szkoda, bo to była taka wizytówka tego miejsca.

Oczywiście Ponikiew

264 - sprocket73
204 - kisiel
117,5 - nena
97,5 – Cyberniok
95,5 - Gustek
78,5 - jolanta
65 - Eugeniusz Kępiński
52 - MF
43,5 - baca
31,5 - Darek Tlałka
22 - darkheush
19,5 - MK, łysy z łysiny
19 - Tomrod, tomkos, Karo
17,5 - rufi, Bisqp, pbsk
12,5 - harnaś wołoski, mały pikuś
11,5 - 740715
10 - bcFan
8,5 - Staszek
7 - cwiartka11 , teksanski
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
5,5 - Skorpion
5 - Macieks
4,5 - marekk500
4 - Jiff
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner, kris_61,Janusz
2 - kanton

Wzięliśmy udział w wycieczce Zdobywców.
Zdobywać mieliśmy nowe schronisko pod Oźną.
Zaczęliśmy w Soli. Zdobywcy na nasz widok dosłownie padali nam do stóp, a to dlatego, że pod stacją było wszystko oblodzone, a oni nie mieli raczków! A potem było jeszcze gorzej. Wszyscy poszli tam gdzie jest ZAKAZ. A przypominam, że takie wykroczenie kosztuje teraz 2000 zł.

Jak widać grupa pięknie trzyma się razem. Doskonała organizacja i koordynacja.

Przystanek na Sobańskim Groniu. Słonko zaczęło operować.

Potem miały miejsce jakieś dziwne wydarzenia. Ktoś zadzwonił, że się zgubił. Potem okazało się, że wszyscy się zgubili. Jednak Prezes wydał interpretację, że to schronisko się zgubiło. Więc ostatecznie, nie zdobyliśmy tego schroniska. Godzinę staliśmy w lesie czekając aż wszyscy się odnajdą. Jak już pojawili się ci co się zgubili, to nie było osób, które poszły ich szukać. Tobi szczekał. Nie pomagało nawet rzucanie nim w śnieg. A na zdjęciu święta nalewka wiśniowa z Matką Boską.

Polany szczytowe na Oźnej.

Potem znowu połowa grupy się zgubiła w tym sam Prezes. Zdjęcie ocalałych.

Pojawiły się zabudowania Zwardonia. Wszyscy postanowili ratować życie udając się do najbliższej stacji PKP.

W planie Zdobywców było jeszcze zdobycie Rachowca, ale z ekipy zostało już tylko to co na zdjęciu.

Widoczki z Rachowca.

Najfajniejsza jak często bywa końcówka, na bezszlakowych otwartych pagórkach.

Taka to była wycieczka ze Zdobywcami