Opcje wyszukiwania (Strona 11 z 19)

Postanowiłem dzisiaj odwiedzic Rafała na Potrójnej na forum zapowiadał się Darkheush ze bedzie tam nocował miał byc też Lowell z Czarownica .Wyruszylismy z Praciaków ok 8.00 ,jak zwykle wybralismy chaszczing poczatkowo było ok po ok pół godziny gdy wyszlismy na otwartą przestrzeń szybko okazało się ze na dzisiejsze warunki był to błąd ,nawiane zaspy zakopalismy sie ze trzy razy prawie po szyje .Szybko rezygnujemy postanawiamy poszukac czarnego szlaku z osrodka Czarny Groń przebijamy sie przez zaspy po 30 min dochodzimy do szlaku tu znacznie lepiej choc nie łatwo widoczny stary slad samochodu po 40 min dochodzimy do kaplicy na Czarnym Groniu tutaj odsniezona droga jak autostrada.Tak do ostatnich domów i znów zaspy troszke mniejsze Rafał przejechał jakims lekkim pługiem ,wchodzimy do chatki w drzwiach wita nas Darkheush siadamy jak zwykle złoty napój pogaduchy Darek chwali sie nocnymi fotkami a ma czym piekne jest sms od Lowella po 10  wraz z Czarownicą wychodza z osrodka Czarny Groń . Ja niestety na 14 muszę byc w domu nie licze wiec na spotkanie. Ok 12.30 wychodzimy z chatki pies zaczyna szczekac widac Lowella z Czarownicą zamieniam z nimi kilka słow ,Czarownica tak z bliska to wygląda raczej na Aniołka W dół smigamy ta scieżka którą miejscowi schodza doskonale przetarta po ok 35 min jestesmy przy samochodzie i powrót ,warunki po nieprzetartych szlakach oceniam jako bardzo trudne snieg z wiatrem tworzy głębokie zaspy bardzo trudne do przejscia.                  --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------                 http://picasaweb.google.com/11223448508 … jnaChatka?

Arka nigdy nie uniosła się na wodzie nie figuruje nawet w żadnym oficjalnym spisie jednostek pływających. Nie ma też na zadnej mapie zaznaczonej Jaśkowej drogi,prowadzącej wzdłuż szlaku turystycznego od Królewizny do schroniska pod Leskowcem . I tylko ludzka pamięc pielęgnuje wspomnienia o samotniku mieszkającym niegdyś pod szczytem Królewizny w Beskidzie Małym . Turyści zmierzający niebieskim bądz zielonym szlakiem do schroniska pod Leskowcem ostatnie kilkaset metrów wędróją ,,Jaśkową Drogą''. I niewielu wie że idzie śladem jednego z najbardziej tajemniczych ,a zarazem znanych mieszkańców Beskidu Małego.Mija trzydzieści lat od czasu gdy na północnych stokach Beskidu Małego pojawił się nikomu nieznany wędrowiec . Na położonej wysoko nad Jaszczurową polanie zwanej przez miejscowych Beskid ,przybysz sklecił z desek niszczejących szop prowizoryczny dach .Mijały tygodnie miesiące ,lata. Na polanie powstał blaszany budynek w kształcie łodzi ,mający unieśc sie na falach ,gdy nadejdzie potop.-Był przekonany że Bóg niebawem ukarze ludzi potopem ,takim samym o jaki czytał w Bibli- wspomina mieszkająca Na Polanie , w niewielkim przysiółku położonym wysoko nad Jaszczurową Małgorzata Targosz- Byłam wówczas małą dziewczynką ,więc początkowo bałam się nieznajomego. Lody jednak szybko stopniały,bowiem Jan Sasor-a tak się ów samotnik nazywał -był człowiekiem niezwykle przyjacielsko nastawiony do całego świata            .                                                                                                                                                                                            --JAN ANIOŁEM ZWANY    Sklecona z różnorodnych kawałków blach budowla mieściła cały majątek Jana Sasora niegdyś górnika pracującego w kopalni Janina . Nie wiadomo co spowodowało ,że wyjechał w góry i tylko sporadycznie zaglądał do Chrzanowa gdzie mieszkała jego matka. Do Arki ,jak najczęściej nazywano domek na polanie ,wchodziło się przez okno .W rogu stała prycza zbita z kilku desek ,a przeciwległą ścianę zajmował niewielki piec wykonany z kawałka rury-Na blasze piekł placki do czego używał mąki wody i cukru -opowiada Małgorzata Targosz -Zawsze mnie nimi częstował ,gdy zanosiłam mu smakołyki na swięta Bożego Narodzenia ,Wielkanocne ,czy też bez okazji.Był bowiem niezwykle gościnny ,spragniony rozmowy z ludzmi i bardzo religijny.Godzinami potrafił modlic się na głos obok swojej sadyby.Był przy tym pracowity.Chętnie pomagał mieszkańcom okolicznych wiosek w róznych zajęciach, biorąc za wynagrodzenie najczęściej tylko mąkę ,cukier,papierosy oraz kawałki nikomu niepotrzebnych blach z których budował swoje miejsce na ziemi.Takim też zapamiętali Jana Sasora wędrujący po górach.Często bowiem bywał w schronisku pod Leskowcem.Z biegiem czasu turyści uczynnego samotnika ochrzcili Janem Aniołem -Bo to był niezwykły człowiek-wspomina Halina Lizak ,gospodarująca wraz z rodziną w schronisku pod Leskowcem-Utkwił mi w pamięci deszczowy dzień ,niedługo po tym jak zamieszkaliśmy w schronisku Mąż powrócił ze spaceru z wieścią że mamy sąsiada.Kilkanaście dni pużniej poszliśmy z wizytą do samotni pod szczytem Królewizna nieopodal Leskowca.Tak poznaliśmy człowieka,który jak się niebawem przekonaliśmy-był dobrym duchem okolicy,osobą kochającą cały świat,radującą się szczęściem innych.Wrecz promieniował dobrocią i każdego tą swoją życzliwością obdzielał,a w podzięce wystarczyło mu dobre słowo.Samotnik ze zbocza Królewizny zmarł w 1999 roku,w swojej arce po dziewiętnastu latach od dnia gdy po raz pierwszy wszedł na Polanę Beskid -Zaniepokoiliśmy się gdy przez kilka dni nieodwiedził schroniska-wspomina Halina Lizak-Mąż poszedł sprawdzic czy aby niezdarzyło się coś złego,wrócił niestety z hiobową wieścią                                                                   --                                                                                                                                                                                       --TAJEMNICZY WĘDROWIEC  Zawieszoną na drzewie tabliczkę  informująca iż jest to ,, Jaśkowa Droga ''wykonał Andrychowianin Stanisław Toma -Ojciec zrobił także kapliczkę upamiętniającą zmarłego ,która wisi w pobliżu arki-informuje Piotr Toma zapalony turysta pasjonat gór. W ten sposób tata postanowił uczcic człowieka niezwykle pięknie wpisanego w historię naszych Beskidów .Arka nadal stoi na polanie .Niekiedy zaglądnie tu wędrowiec,zwabiony zasłyszaną w schronisku opowieścią o samotniku oczekującym potopu. O Janie,co go Aniołem nazwali,nie zapominają turyści znający mieszkańca górskiej samotni. Na wypielęgnowanym grobie na wadowickim cmentarzu komunalnym (o co regularnie dba Andrychowianin Antoni Mizera)często można zobaczyć swieże kwiaty i płonące znicze .I nie brakuje takich co twierdzą że Jan Anioł nie opuścił ukochanych gór,że nadal jak niegdyś opiekuje się turystami przemierzającymi beskidzkie szlaki.Ponoć wielokrotnie widziano o zmroku charakterystyczną sylwetkę wędrójącą górskimi ścieżkami odpowiadająca na pozdrowienie machaniem dłoni A od górskich łazików siedzących przy cherbacie w schronisku można usłyszeć opowieści jak to turyści błąkający się we mgle czy śnieżnej zawiei bezpiecznie dotarli do celu prowadzeni przez milczącego nieznajomego                                             --------------KRONIKA BESKIDZKA 2 Grudnia 2010   tekst Bogdan    Szpila                            fotki po kliknieciu w link                                                                           ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------                          http://picasaweb.google.com/11223448508 … askowaArka