Opcje wyszukiwania (Strona 164 z 210)

Dzieki fajnemu zbliżeniu to ja teraz wiem jakie jeż ma uszy   

To musi być Marku niesamowite miejsce skoro miewasz tam takich gości

Trud Twojej pracy - zamiana ugoru w ogród - las dała pewnie ogromną satysfakcję 

Gratuluję tak pięknego miejsca

Fajnie sobie zrobić taką przerwę w pracy 

Co dwa spojrzenia to nie jedno 

Fajnie napisane Piotrze  i fotki super

Ciekawie opisana wycieczka 

W razie czego wołaj głośno , abym usłyszała  spróbować wędrówki na rakietach bym chciała, chciałabym, chciała 

No nic trzeba to będzie naprawić przy najbliższej okazji 

Ser na Kiczerze był.... hmmm.... smażony? 

Dziękuję wszystkim za miłe słowa 

Teraz kusi mnie nie tyle przejście szlaku w odwrotnym kierunku lub w skróconym czasie - nie lubię się śpieszyć     - ale trzydniowa odsłona zimowa - chętnych już zapraszam 

I ja go wcześniej obejrzałam     

Mimo wszystko widać, że wycieczka udana a Ania chyba zadowolona

Bardzo się cieszę W takim razie jest nas dziesięcioro

Potwierdziłam dzisiaj naszą wizytę dokoptuja nam parę osób, któr też chciały zwiedzać  indywidualnie - pamiętajcie proszę o dowodach osobistych lub numerach PESEL w przypadku dzieci

Do zobaczenia jutro o 9.30 

Sobota – 25 czerwca
Ranek przywitał mnie deszczem i mgłą. Pobudka przed siódmą, ale nie spieszy mi się do wyjścia 

Piję kawkę, robię grzanki z serem na Staszkowym piecu - tak jak nauczyłam się od Lisicy i Djinna i zwlekam, zwlekam z wyjściem....   

W między czasie wstaje brygada Wilka Ufoka, zaczynamy pogaduchy i takie tam....
Koło dziesiątej zrywa się silny wiatr – jest szansa, że przegoni chmurną zasłonę.

Wyruszam...
W przelotnym deszczu i mgle zdobywam Wielki Gibasów Groń, prowadzą mnie tyczki – dziewczyny

Niebawem jestem na Przełęczy pod Mladą Horą
Jakież jest moje zdziwienie kiedy Na Anuli widzę rozbity namiot i dwie witające ranek turystki   

Pod Smrekawicą jestem nieomal pewna, że pogoda lada moment zdecyduje się być bardziej przychylną

W rejonie Czarnej Góry jednak zaczyna siec gradem – na szczęście krótko.

Ile razy wkładałam i zdejmowałam pelerynę? Hmmm… wiele razy… 
W końcu w przysiółku Baryłówka schowałam ją na dobre i podziwiałam piękne widoczki.

Od Targoszowa do Krzeszowa szlak wiedzie mnie od kapliczki do kapliczki 

Kris pisał, że można się w tym rejonie zgubić – zapewne tak było nim zielony szlak został odnowiony – teraz oznaczenia prowadzą do celu   

Szczególne wrażenie zrobiły na mnie dwie kapliczki górnicze – a ta na Groniku powaliła mnie również kolorystyką.
I jak na złość jej fotka nie wyszła -  a tam gdzie jest wszystko -  w Internecie    też jej nie ma –  no nic tylko trzeba się tam wybrać jeszcze raz.
Tym bardziej, że na Groniku podobno są jeszcze sztolnie, gdzie w XIX wieku wydobywano darniowe rudy żelaza  – to stąd chyba te górnicze kapliczki 

W dobrym tempie schodzę do Krzeszowa, żeby po raz trzeci w tej wędrówce doświadczyć asfaltingu – dobrze, że pogoda niezbyt upalna 

Podziwiam piękny kościół w Krzeszowie

Podchodzę na stok Żurawnicy, gdzie z Neną podziwiałyśmy piękne widoczki

Na Przełęczy pod Żurawnicą odpoczywam i cieszę oczy niesamowitym widokiem, ech...

Po drodze jeszcze Kozie Skałki 

Przełęcz Carchel

Dalsze przyjemności dla oczu to widoki z Gałuszkowej Góry oraz Przełęczy Lipie

Schodząc z Gałuszkowej Góry natknęłam się na jaszczurczą mamę 

Podejście na Lipską Górę nie jest męczące, idzie się lasem, jest chłodno...byłoby przyjemnie, gdyby nie poranione drzewa o których pisał po swojej wędrówce MK – ” szlakiem stają się rany na drzewach”      

Zadawaliśmy sobie wtedy pytanie – dlaczego?   

Myślę, że resztki kory ze śladami farby  wyraźnie wskazują na to, że chodziło o zniszczenie oznaczenia. Jednak pojedyncze oznaczenia zostały (2-3), a od szczytu w dół szlak nietknięty – dla mnie wytłumaczenie jest jedno – głupi bezmyślny wandalizm   

Samo zejście do Suchej Beskidzkiej lasem, momentami dość stromo...

Sucha Beskidzka – P.K.P. – koniec wędrówki   

Więcej fotek po kliku w jaszczurkę   

Małe podsumowanie:
- szlak ma długość 56km – na całej długości jest bardzo dobrze oznaczony, często są umieszczone tablice przelotowe dzięki, którym wiadomo dokładnie dokąd zmierzamy i ile czasu należy przeznaczyć na wędrówkę,
- nie jest moim zdaniem zbyt trudny do przejścia, warto trasę rozplanować jednak na trzy dni z dwoma noclegami,
- niektóre jego fragmenty biegną odludnymi terenami i dlatego należy mieć ze sobą zapasy jedzenia,
- w trzech miejscach idziemy nudnym asfaltingiem – na to nie ma rady, najgorszy ten do Porąbki,

W albumikach znajdują się fotki tablic przelotowych, które mogą ułatwić odczytanie „czasówek”   

Burek  - trzymam kciuki

Na ziemi czy w zaświatach   

Albumik pierwsza klasa