Opcje wyszukiwania (Strona 182 z 222)

Dokładnie, to co nakarmimy, to w Nas będzie żyło ...  Nie dajmy więc by jakieś chwilowe nieporozumienia, rozterki czy zwykły stres i przepracowanie powodowały u nas wybuchy gniewu, często z błahego powodu ... . Lepiej hodujmy i pielęgnujmy w sobie te dobre uczucia: Miłość, Przyjaźń, Koleżeństwo, Wyrozumiałość i Zrozumienie . Niewiele kosztują, a korzyści z nich są o stokroć większe od tych „wilczych” ...

Zebrała się tu wspaniała grupa osób. Stałam się jedną z Was i cieszę się ogromnie, że dane mi było tu zawitać i zostać. Moim zdaniem zbudowaliśmy razem jedno z lepszych forum i jest to zasługa nas wszystkich. Mamy różne charaktery, różne poglądy, różne zainteresowania i to jest super, bo możemy się uzupełniać i wiele od siebie nawzajem uczyć. Taka ciekawa mozaika chcący niechcący będzie czasami rodzić różne nieporozumienia. Jednak to konstruktywny dialog, spokojna rozmowa, nieraz wystarczy w cztery oczy , powinna je likwidować już w zarodku. Nie wydaje mi się, że konieczne jest wywlekać niektóre rzeczy na publicznym. Dla mnie większą odwagę ma ten, kto potrafi porozmawiać z drugą osobą właśnie w cztery oczy, przyznać się do ew. błędu, pomóc drugiej osobie, czasami wystarczy tylko z nią być, chcieć ją zrozumieć, wczuć się w jej sytuację i co najważniejsze, nieraz po prostu wystarczy powiedzieć zwykłe słowo – przepraszam, które dzisiaj jakoś bardzo szybko się dewaluuje, a my tak bardzo się go boimy . Przecież nie żyjemy na tym świecie wiecznie i nikt z nas nie jest ideałem. Życie na co dzień i tak nam dostarcza wystarczającą ilość różnych problemów, więc po co sobie jeszcze je tutaj mamy dokładać ? To forum powinno być naszym azylem od codzienności, a góry miejscem powrotu do normalności, a niekiedy i „zdrowia”  i niech tak będzie !!! ...

"Chodząc po górach odkrywamy głębię zbratania ze skałą i wysokością, ze szczytem i przepaścią, ze śniegiem i gwiazdami, z wiatrem, z przestrzenią. Odkrywamy wartość ludzkiej przyjaźni i wierności, solidarności i poświęcenia. Poznajemy szczęście ludzkiego uśmiechu i słony smak ludzkich łez. Przekonujemy się doświadczalnie o słuszności słów G.Rebuffata "Jak prawdziwa jest przyjaźń, która zazna tak czystych radości i tak ciężkich doświadczeń !".
Inteligencja i możliwości fizyczne mają cierpki smak i nie wystarczają, jeżeli serce masz oschłe !.

To tak dla uzupełnienia mojego posta.

rewelacyjna fotorelacja !

no cudności , a te kolana to jakaś zmora ostatnich dni

Bardzo ciekawa wycieczka teksanski . Skałki rewelacyjne ! Szkoda tylko , że niektórzy ludzie nie potrafią nic uszanować .

wczoraj z ferdynans'em wracając z Gibasów widzieliśmy wielkie łapy jakiegoś drapieżnika, może to były rysia ?

Miał być Leskowiec, to prawda , ale w głowie ciągle miałam Gibasy i zastanawiałam się tylko jak to zrobić, żeby w ten weekend tam dotrzeć. Zaczęłam nawet nieśmiało darkheusha podpytywać, czy jeśli się uda wyjść na Leskowiec, czy pójdziemy dalej ...  ? .  Bardzo chciałam być przy kapliczce i zobaczyć znajome pyszczki, za którymi już się bardzo stęskniłam . Droga na Groń JP II minęła głównie na rozmowach, za to na Polanie Beskid napstrykaliśmy trochę fotek, ponieważ oprócz pięknych tego dnia widoków natknęliśmy się na białą naparstnicę i fioletowy modrzyk górski. Przy schronisku, jak pisał darkheush, mogłam w końcu osobiście poznać i uścisnąć dłoń ferdynansowi, z którym do tej pory wymieniałam jedynie maile i posty na forum. Mało tego, okazało się, że chętny jest z nami udać się na Gibasy ! . Po małym odpoczynku, ruszamy w kierunku Leskowca. Na szczycie od razu przyciągnęła mnie piękna róża, a panów całkiem niezła tego dnia panorama .

W drodze na Anulę dowiadujemy się od ferdynansa wiele nowych rzeczy na temat szlaków, okolicznych szczytów i historii okolicy . W pewnym momencie, tylko jemu znaną ścieżką, zbaczamy w lewo i pięknym chaszczingiem po paru minutach trafiamy do źródełka Zimna Woda (niestety krzyżyka nadal brak ). Tu robimy małe oględziny kapliczek, ja zachwycam się na podmokłej nieopodal łące żółtymi kwiatami starca górskiego i utrwalam nad źródełkiem niepozorne kwiaty trędownika bulwiastego. Przy okazji przepytuję darkheusha ze znajomości niebieskich kwiatuszków . Tym razem nie poległ . I tak drepcząc dalej, „po jednej z dziewczyn z Albatrosa” MK poznaję , że jesteśmy blisko celu .

Pozostały kawałek drogi na Gibasy, przez który panowie raczyli mnie poprowadzić, to był istny tor przeszkód w postaci wysokiej trawy, połamanych i pościnanych świerków, których to niestety nikt tu nie chce sprzątać. Niemniej jednak tą niedogodność rekompensuje mi wkrótce widok naszej kochanej kapliczki i chaty Stacha . Miałam okazję podotykać i pooglądać dotychczasowe dzieło naszych forumowiczów. Kawał dobrej roboty Panowie i  Panie ! . Należą się Wam wszystkim prawdziwe słowa uznania !  . Mieliśmy nadzieję, że uda nam się jeszcze tego dnia z Wami spotkać, niestety nie udało się, a brakowało niewiele . W chatce za to, czekał na nas Stach i przesympatyczny Keraj . A u Stacha , jak to u Stacha , zawsze ciepło, miło i z przepyszną ziołową herbatą . Wracać się nie chciało . Ok. godz. 15.00 musimy się jednak pożegnać i udać z powrotem w dolinę rzycką . Pogoda chwilowo się psuje. Zaczyna padać drobny deszczyk. Niebawem jednak znowu słońce zechce nam towarzyszyć . Kolejne pożegnanie z darkheush’em na Anuli, który odbija na Praciaki, notabene jeszcze go czekało tego dnia, jak się dowiemy później z sms-a, nieprzewidziane spotkanie z dzikiem .  Ja z ferdynans'em udaję się przez Klimaskę do Rzyk Jagódek . To moja pierwsza wędrówka tym szlakiem, dlatego staram się zapamiętać wszystko z opowiadań i wskazówek mojego towarzysza wędrówki .

Na Klimasce, na polanie z ciekawą amboną myśliwską robimy mały odpoczynek. Sprawdzam, czy mam jeszcze kolano .  Jeszcze jest na swoim miejscu, więc spokojnie, w blasku zachodzącego powoli słońca, schodzimy do Rzyk Jagódek, podziwiając po drodze pięknie rozrośnięte paprocie. Ok. godz. 18.00 żegnam się z ferdynansem, który pędzi jeszcze na os. Mydlarze po swój motor .

Panowie, bardzo Wam dziękuję za miłe towarzystwo i ciekawie spędzoną niedzielę . Może tego dnia, nie należałam do najszybszych turystek, ale wierzcie mi , że się bardzo starałam . Wędrować z Wami to przyjemność  .

po kliku na zdjęcie mój mały albumik z niedzielnej wycieczki

Osobiście do boćków mam również szczególny sentyment . Po pierwsze przynoszą nam wiosnę, a po drugie podziwiam ich mądre i ciepłe „partnerskie i rodzinne relacje”.  Wielu z nas mogłoby od tego ptaka czerpać nauki na temat jak żyć w rodzinie i wychowywać dzieci  . Nie na darmo uważa się go za symbol szczęścia domowego i miłości dzieci do rodziców. .

Niestety u siebie mogę obserwować jedynie bociana białego (choć zdarza się również nieraz czarny ) w przelocie lub jakiegoś samotnika spacerującego po łące. Brakuje bowiem u mnie odpowiednich miejsc do żerowania, szkoda ... .  stary szczęściarz z Ciebie !

piękne zdjęcie bocianiej rodzinki stary

No proszę jaki miły niedzielny spacerek . Jak widać nie zawsze można liczyć na schronisko ...   Fotki zachodu z kłosami zboża – rewelacyjne !

ooo widzę, że rozpoczął się na dobre sezon grzybowy ! 

Jolu, lato będzie, a jakżeby inaczej ! i grzyby też  będą.

śliczne ! , a ta nazwa pierwszego   

Piękne Darku. To są te rzadziej spotykane jastrzębce pomarańczowe (Hieracium aurantiacum L.). Ja ich jeszcze nigdy osobiście nie spotkałam .