Opcje wyszukiwania (Strona 199 z 223)

Piotr piękna przedświąteczna wycieczka i nieziemskie widoki zimowe . Super  fotka widma Brockenu !. I nawet coś o tej porze z roślinek znalazłeś .  Rewelacyjny album !

dzięki , sama miałam niezły ubaw, jak ją pisałam
A pogoda rzeczywiście - wymarzona

śliczne Marku ! . Starsze tj. kilkuletnie okazy mogą mieć na pędzie więcej niż jeden kwiat. W Beskidzie Małym spotkałam zimowity, ale w ogródkach . W naturze też ich nigdzie jeszcze nie widziałam.

Przy okazji przeglądania albumu ferdynansa z jesiennej wycieczki po Małej Fatrze natknęłam się na piękne zimowity jesienne (Colchicum autumnale), rośliny, które często są mylone z krokusami, ponieważ na pierwszy rzut oka bardzo są do nich podobne. Jak sama nazwa wskazuje zimowit „wita zimę”, a krokus wita wiosnę . W Beskidzie Małym z zimowitami spotkałam się jedynie w przydomowych ogródkach, ponieważ często ich hodowlane odmiany np. zimowit bizantyjski czy pstry są sadzone ze względu na ich okazałe kwiaty, których jak wiadomo jesienią ubywa. Bywa również, że są hodowane i ścinane jako kwiat cięty i można je kupić w kwiaciarni.

foto: ferdynans

Od krokusów różni je jeszcze m.in. wielkość (są od nich większe), nieco inny odcień kwiatów (bardziej wpadają w odcienie różu niż fioletu, ale bywają też białe), pora kwitnienia, oraz to, że roślina jest silnie trująca. Podobnie jak krokusy podlegają ochronie gatunkowej. 
W naturze zimowity jesienne można spotkać głównie w niższych partiach Karpat i Sudetów. Preferują wilgotne i widne miejsca. Kielichowate kwiaty pojawiają się bez liści wczesną jesienią (sierpień – wrzesień ). Wyrastają prosto z bulwy. Liście pojawiają się dopiero na wiosnę. Są szersze i dłuższe od liści krokusów. Mają szerokość ok. 4-6 cm i długość 15-25 cm. Pozostają na roślinie do czerwca, potem żółkną i roślina przechodzi w stan spoczynku. W ziemi pozostaje duża mięsista bulwa.

foto: ferdynans

Nasiona i bulwy (cebulki) zimowitów od dawien dawna były i są do dzisiaj wykorzystywane w lecznictwie. Zawierają bardzo trujące związki chemiczne, alkaloidy, z których największe znaczenie dla medycyny ma kolchicyna. Wykorzystuje się ten związek m.in. przy leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, dny moczanowej albo w leczeniu gorączki śródziemnomorskiej. Niestety stopień toksyczności kolchicyny jest tak wielki, że nawet małe lecznicze dawki nie są obojętne dla organizmu. Dawka śmiertelna  kolchicyny to ok. 1 mg/kg masy ciała. Samemu więc leczenie zimowitem odradzam . Lepiej poprzestać na ich podziwianiu . Zimowity uznawane były za rośliny magiczne, które miały chronić przed chorobami i bólami, zwłaszcza zębów, dlatego często noszono ich wysuszone bulwy w kieszeni. Roślina ta, ze względu na swoją toksyczność instynktownie jest omijana przez zwierzęta pasące się na łące np. bydło domowe czy konie. Nie szkodzi za to owcom ani kozom, ale trującą kolchicynę może zawierać ich mleko.

Moje podsumowanie 2010r  .
Wiem, że przy całej reszcie Forumowiczów wypadam marnie , ale obiecuję się poprawić .

Beskid Mały: Leskowiec  3x, Groń Jana Pawła II 3x, Jawornica, Potrójna 3x, Łamana Skała 2x, Grota Komonieckiego (prawie dwa razy , Jolanta wie o co chodzi ), Wielki Gibasów Groń, Magurka Ponikiewska, Żar, Kamień.

Beskid Mały/ Makowski (jak kto woli ) - Żurawnica

Beskid Wyspowy: Luboń Wielki

Beskid Żywiecki: Babia Góra

Beskid Niski: tylko doliny – okolice Zdyni i Gładyszowa

Taterki Zachodnie: Dolina Chochołowska

Poza tym, w tym roku było mi niezmiernie miło poznać tak wielu ciepłych i dobrych ludzi, prawdziwych miłośników gór  - naszych Forumowiczów  , z którymi wspólne wędrówki to prawdziwa przyjemność i niezapomniana przygoda . Przy okazji dziękuję jeszcze raz wszystkim tym, którzy znosili moje towarzystwo podczas wspólnych wędrówek. Poznałam z Wami wiele nowych pięknych miejsc w Beskidzie Małym i nie tylko, które wcześniej znałam jedynie z map, książek, bądź opowiadań .

marekk500 powaliłeś nas na kolana tymi zdjęciami . Grota wygląda jak z bajki . Cudny album Gratuluję oka !

na wiosenny chaszczing sie piszę

Jolu z wielką przyjemnością przeczytałam kolejną Twoją relację. Podziwiam Cię za wytrwałość ! . 4 godzinna wędrówka w śniegu po uda to musi być niezły trening dla ciała i ducha . Ja bym chyba odpadła . A album z wycieczki  - śliczny

haha, no to 100 lat emalierniku XD

dobrze, że to posty są Akall

Gratuluję całej ekipie ciekawej wycieczki . Fajne relacje i piękna zimowa sceneria na zdjęciach, pomimo takiej śnieżycy . A ta tancerka na biegówkach – rewelacja ! . Przyznam jednak, że Jola mnie nieźle wystraszyła swoją opowieścią o nocnym wyjściu na Gibasy. Należałby się jej porządny klaps ! . Dobrze, że wszystko się dobrze skończyło . Pewnie te cudaczne zielone krokodyle nad nią czuwały .