Opcje wyszukiwania (Strona 28 z 78)

Miało być samotnie, zrobiło się prawie samotnie. Krótko mówiąc był to dzień spotkań. W autobusie na Jagódki z ferdynansem, na Groniu JPII z kisielem, a po drodze z lepiężnikami, przebiśniegami i samotnym podbiałem.

Miało być samotnie więc w plecaku wylądowały kanapki, 5 piwek, w kieszeni mp-3ka, a w uszach słuchawki. Żeby było klimatycznie wybrałem jako podkład Dom O Zielonych Progach

Na Groniu JPII melduję się po 45 minutach marszu. Chwilę siedzimy z kisielem w słoneczku wygrzewając nasze stare kości. kisiel schodzi do Jagódek ścieżką Zielińskiego, ja ruszam w stronę Leskowca i Potrójnej. Śniegu zdecydowanie mniej niż przed tygodniem, co nie zmienia faktu, że idzie się źle. Jak nie błoto, to mokry śnieg po kolana. Jak nie strumyk na środku ścieżki, to strumyk pod warstwą śniegu. Krótko mówiąc zima wcale nie ma zamiaru odpuścić tak łatwo, choć widać że jest na przegranej pozycji

Odwiedzam Olafa, chwilę rozmawiamy przed chatką i uciekam do Ani i Rafała. Królowa pokazuje swe lico.

Robię teraz rzecz dla siebie nietypową. Czyli na trasie zmieniam wcześniejszy plan. Nie chce mi się brnąć w tym białym g.....ie na Jawornicę i do Targanic, więc schodzę czarnym szlakiem do Czarnego Gronia. Po raz pierwszy w życiu. I nie zawiodłem się. Widoki, widoki, widoki.

Gdy dochodzę już niemal do celu widzę jak w stronę Andrychowa śmiga autobus. No cóż zostaje 90 minut oczekiwania na kolejny w Czarnym Groniu przy złocistym

To była piękna niedziela. Kolejna w tym roku

Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Paluszek doszedł do siebie więc postanowiliśmy się z Gennaro i Memezio wyciorać gdzieś po BM. Padło na Leskowiec od południa.

Startujemy w Targoszowie przy górniczej kapliczce. Chwilę szukamy szlaku buków (jak on jest fatalnie oznaczony).

Jednak po piętnastu minutach dochodzimy na Gronik i do kolejnej kapliczki górniczej.

Tu mały rest na uzupełnienie płynów. Po chwili ruszamy szlakiem buków. Idzie się dobrze, jest niesamowicie ciepło, mówimy, że te temperatury bardziej pasują do lata niż kalendarzowej (jeszcze zimy)

Gdy dołączamy do czerwonego szlaku na Groń JPII zaczynają się schody. Śniegu już powyżej kostek. Jest on bardzo uciążliwy. Im wyżej tym go więcej.

Mijamy Polanę Łazy.

Buty powoli zaczynają przemakać. Ile nam zostało jeszcze do Semikowej??? W końcu jest!!! Ale - o matko!!! Jeszcze nigdy nie widziałem tak zapranej śniegiem Semikowej!!! Na krokusy trzeba jeszcze będzie sporo poczekać.

Chwila odpoczynku i ruszamy dalej. Ostatnie metry przed dojściem do węzła szlaków pod Groniem JPII to po prostu galery No ale w końcu jest ładnie wydeptana ścieżka do schroniska.

Przy schronie masa ludzi!!! Jak się popatrzyło na ubrania niektórych to się nóż w kieszeni otwierał Adidaski, krótkie porcięta etc...

Przerwa na jedzenie i browarka. Gennaro z plecaka wyciąga również pewien smakołyk

No nic trza się zbierać w stronę Leskowca. Autostrada.

Na szczycie oczywiście pamiątkowa gruppen-fotka Tres Amigos.

Idziemy dalej w stronę Smrekowicy. Już nie jest tak przyjemnie. W nawianych miejscach pokrywa śnieżna sięga 1,5 metra. W butach armageddon

Docieramy do węzła pod Smrekowicą. Krótki odpoczynek. Podziwiamy widok na Potrójną.

Zaczynamy schodzić w stronę Polany Suwory. Jak do tej pory było ciężko, to teraz zrobiło się prze@#$ne Jak na złość szlak nie traci specjalnie wysokości. Śniegu po kolana. Mijamy kapliczkę pod Czarną Górą.

No nareszcie szlak się przełamuje i zaczynamy w końcu tak naprawdę schodzić. Im niżej tym lepiej, co nie zmienia faktu, że nie robi mi specjalnej różnicy czy idę po wodzie czy po suchym. W butach sytuacja, przy której potop szwedzki jest dziecinną igraszką Rzucik matrycy na miłościwie nam panującą Królową...

... i dochodzimy do Targoszowa. Jeszcze tylko kawałek asfaltem i jesteśmy przy autku.

Reszta zdjęć jak się uporam z kompem.

P.S. Jeszcze jedna ciekawostka. Jadąc przez Wadowice w stronę Targoszowa widzimy przy ulicy jakiegoś rozgrzewającego się biegacza. Nagle mówię:

- Gennaro!!! Stój to chyba Piotr!!!

Pisk hamulców, cofamy jakieś 100 m i oczom naszym ukazuje się Piotr w całej okazałości. Jaki ten świat mały