Opcje wyszukiwania (Strona 5 z 123)

Imprezy organizowane przez klub Zdobywcy z Żywca z reguły są kompletnymi porażkami. Tym razem miało być inaczej. 20-lecie klubu, wielkie wydarzenie, perfekcyjne planowanie i organizacja. Stwierdziłem, że dam im szansę. Zaczaiłem się na początku niebieskiego szlaku w Rajczy. Wkrótce pojawili się oni, nacierający tłumnie w zwartej kolumnie niczym wojska niemieckie w 1939. Poszczułem psem, ale Zdobywcy nie przerazili się.

Proszę zwrócić uwagę na tego osobnika. Z pyska przyjemny, ale to tylko pozory.

Najpiękniejszy pogodowo moment tego dnia.

Resztki kolorków.

Oczywiście grupa rozciągnęła się. Wydawało mi się, że widzę naszych na pozaszlakowym skrócie na Redykalny Wierch. Chciałem nim kiedyś schodzić, ale wejście na tą drogę jest ciężkie do namierzenia od góry. Czy na zdjęciu są Zdobywcy? To pytanie pozostanie bez odpowiedzi.

Na Cukiernicy próba integracji grupy, jest ok 50% składu. Zmiana planów odnośnie ogniska, będzie na Redykalnym, bo jest obsuwa czasowa.

Na Redykalnym jest nas jeszcze mniej, ale podobno niektórzy już palą ogień.

Ponieważ jest zakaz palenia ognia 100 metrów od lasu, postanowiono zapalić ogień w samym środku lasu.

Ale naprawdę w samym środku...

Dobromił wyciągnął z plecaka drugie śniadanie.

Impreza rozpoczyna się. Przemowy, odznaczenia, nagrody dla największych Zdobywców.

Wygłodniały tłum rzucił się na darmowe kiełbaski niczym pazerna baba z Radomia.

Choć trzeba przyznać, że kiełbaski bardzo dobre. Zjadłem 3, a Tobi chyba z 5

Potem to już sodomia i gomoria. Alkohol lał się strumieniami. Kobiety rywalizowały o względy o samców alfa.

Czas szybko zleciał. Koniec imprezy. Choć tak naprawdę wiele się jeszcze wydarzy.

Korciło mnie aby zejść tym skrótem z Redykalnego, ale już nie chciałem proponować reszcie. Sam udałem się w krzaki.

Bingo - to ta droga. Parę minut w samotności. Choć Zdobywców było słychać z kilometra.

Poczekałem chwilę na grupę i okazało się, że grupy już nie ma. Nastąpiła dezintegracja. Ktoś utopił się w kałuży, ktoś się oświadczył na kolanach, a może tylko przepraszał, ktoś zapolował na niedźwiedzia. Na dodatek wciąż lał się alkohol.

Czasoprzestrzeń rozmazała się. Autobus kolejowej komunikacji zastępczej odjechał z Rajczy bez Zdobywców. Zapadł zmrok. Wielokrotne dramatyczne próby zebrania całej grupy w zwartą kolumnę kończyły się krótkotrwałym sukcesem. Wciąż trzeba było kogoś szukać, wyciągać z krzaków. Dzikie zwierzęta atakowały maruderów i z minuty na minutę było nas coraz mniej.

Na dole okazało się, że przetrwało tylko kilka osób. Zdobywcy zostali zdziesiątkowani. Prezes klubu zarządził odwrót niedobitków na stację PKP.

Dobromiła nie było wśród ocalałych

Piękna późna jesień utrzymywała się póki ludzie chodzili do pracy No ale nie wszyscy
W piątek wybrałem się na Wielką Raczę. Najbardziej popularnym żółtym szlakiem z Rycerki Kolonii, którym jeszcze nigdy nie szedłem. Trasa krótka, więc można było podejść do tematu na spokojnie.

Szlak bardzo przyjemny, powoli nabierający wysokości.

Pogoda bezchmurkowa.

Robię sobie odbicia na boki w miejscach które wydają się ciekawe.

Kolorki robią głównie modrzewie.

Bardzo przyjemny ten szlak.

Bendoszka Wielka.

Rozrywki Tobiego.

Na wprost Wielka Racza.

Potem odcinek z drzewami.

I już jestem na grzbiecie.

Tatry z wieży widokowej.

Wchodzę kawałek do Słowaków.

Na pierwszym planie Praszywka gdzie byłem dwa dni wcześniej, w tle Romanka.

Wracam do nas i zaglądam na Halę na Małej Raczy.

Zapuszczam się trochę wzdłuż bocznego grzbietu.

Były tu jakieś wycinki.

Idę do chatki.

Słyszałem, ze się spaliła, więc to musi być nowa.

W środku pachnie świeżością.

Widoczki z pod chatki.

Ładnie na tej hali.

Pora wrócić na grzbiet.

Następnie olewam szlak i idę granicą na Małą Raczę.

Tatry z Małej Raczy.

Fajnie się idzie granicą.

Podejście pod szczyt Orło.

Szlak wraca na granicę i odbija na Halę Śrubita. Widok na Wielką Raczę.

Wysoka ambonka.

Którą Tobi zdobywa z asekuracją.

Ostatnie spojrzenie na halę.

Pora zdobyć Śrubity Groń - szczyt dla koneserów.

Wracam na parking grzbietem schodzącym ze Śrubitego Gronia. Przyjemne zejście.

Słońce chowa się za Wielką Raczę.

Fajna to była wycieczka. Do tej pory Wielką Raczę odwiedzałem podczas długich przejść i zawsze był lekki pośpiech. Teraz miałem mnóstwo czasu i udało się podelektować okolicą

Nie dawno jeden z forumowiczów mnie wyśmiał, że nie dam rady wstać na wschód słońca. Dałem
Beskid Mały, łączki nad Krzeszowem. Jestem przed słońcem. Trochę szaro, zimno. Średnio fajnie.

Ale bardzo szybko pojawia się słoneczko.

Zalewa wszystko złotym blaskiem.

Babia od razu wygląda lepiej.

Ogólnie jest ładnie.

Wędrujemy sobie łączkami. Słońce coraz wyżej.

Wciąż ładnie.

OK, pora coś pochodzić.

Idę przez grzbiecik z nienazwanymi szczytami, równolegle do "szlaku widoków" który idzie niżej miedzy domami.

Schodzę do Kukowa.

Wychodzę na Chrząszczową Górę.

Ale chrząszczy nie ma.

Ponownie schodzę do Kukowa, ale w inne miejsce.

I wychodzę na Capią Górkę.

Tu jest fajnie, kolorowo.

Tobi wylazł na samą górę, a ambonka wysoka.

Widoczki z góry.

Magurka i Surzynówka.

Łobuz chciał sam zejść, wygodne szczebelki były i uznał, że dałby radę, ale nie dostał pozwolenia. Schodził z asekuracją.

Idziemy dalej.

Łączki pod Kukowską Gajką.

Beskid Mały.

Jestem na łączkach gdzie podziwiałem wschód.

Kolorowo.

Babia nieco wystaje.

Kościół w Krzeszowie.

Wycieczka po bardzo byle jakich górkach, ale bardzo fajna. Okoliczności przyrody zadowalające. Opłaca się czasem wstać na wschód

1 listopada. Z rana odwiedzamy cmentarz, a potem jedziemy na małe co nieco.
Beskid Mały, Rzyki. Zaczynamy od łąkowego grzbietu pod Czarnym Groniem.

Skąd są fajne widoki na Gancarz.

Potem solidne podejście na Czarny Groń.

Następnie Potrójna.

Sporo ludzi rozrzuconych na polanach szczytowych łapie ostatnie ciepłe dni tego roku.

Idziemy szlakiem grzbietowym przez Łamaną Skałę.

Wychodnie skalne w okolicach Anului, które pamiętam jako zupełnie odsłonięte, zarosły młodym lasem.

Idziemy dalej ciesząc się resztkami jesieni.

Schodzimy długim grzbietem Turonia. Fajnie prezentował się w końcówce krótkiego dnia.

W dolnej części słońce już się schowało za czarnym Groniem.

A w drodze powrotnej ponownie odwiedziliśmy cmentarz.

Sobota miała być nieciekawa. Początkowo deszcz i chmury. Wczoraj ciut poprawili prognozy na odrobinę słońca z rana. Wybraliśmy się na spacer i jak to już bywało w tym roku, prognozy się nie sprawdziły zupełnie. Dobrze, że wziąłem aparat

Na osiedlowych drzewach liście już leżą pod spodem.

Za to w lesie dużo lepiej.

Gródek - ulubione miejsce na długie spacery.

Ludzi mało. Mozna zrobić zdjęcie w miejscu, gdzie zwykle jest kolejka.

Wody też bardzo mało.

Wykorzystaliśmy to do zaglądnięcia w miejsca, gdzie zwykle się nie dociera.

Tobek skacze po kamieniach.

Wychodzimy na górę. Rozebranych schodów dalej nie odbudowali.

Widoczki z góry.

Pojawiają się chmurki.

Przyszło oczekiwane pogorszenie pogody. Wracamy jesiennym lasem.

Miało nie być dzisiaj nic, więc bardzo się cieszę, że był choć lokalny spacer

Takiego dnia nam było trzeba

Trzeba było w końcu zobaczyć jesień w górach. Z powodu niepewnej pogody wybrałem dziwny cel. Wolentarski Groń, cokolwiek to znaczy.
Zaczynam w Świnnej przy cmentarzu. Po drodze padało, więc cieszę się, że nie pada

Jesień jest. Są już nawet drzewa bez liści.

Trochę przyświeciło na Wolentarski Groń. Ładnie tam. On ma być na koniec.

Idę sobie przez jesienny las.

Widoki z Kiczory.

Schodzę długim bezszlakowym grzbietem do Jeleśni. Zaczyna się przejaśniać.

No i pyk, apogeum kolorków.

Widok w stronę Babiej. Tam już biało.

Na dole w Jeleśni trochę inny świat.

Zachodzę Wolentarski Groń od tylca i atakuję przez rezerwat Gawroniec. Ale ciemna dzicz!

Zbliżamy się do szczytu. Na miejscu okazało się, że wg tabliczki ten szczyt to Gawroniec (tak samo jak rezerwat) a nie Wolentarski Groń.

Mniejsza o to. Ważne, że są kolorki.

Słońce kończy mi się w trakcie zejścia.

Ale do samochodu trafiam jeszcze "po jasnemu"

To był dobry pomysł, żeby jechać w góry

Część X - Skalnik

Pogoda wróciła. Wypadałoby zdobyć najwyższy szczyt pasma - Skalnik. Janowice może nie są najlepszym miejscem startu, bo Skalnik jest na południu pasma, a Janowice po stronie północnej, ale dla nas to nie problem. Gorzej z Tobim. Ledwie po schodach na kwaterze zszedł. Nic to. Walcz albo giń!
Wymyślam najprostszą trasę dojścia z wykorzystaniem leśnej drogi. Pełno tu takich.

Potem już szlakowo, przez Wołek. Po wczorajszych opadach jest wyraźnie zimniej.

W końcu długie podejście na Skalnik. Choć ma poniżej 1000 metrów, to sprawia wrażenie konkretnej góry.

Sam szczyt jest kompletnie nieciekawy, zarośnięty, ale w pobliżu znajdują się skałki o nazwie Mała Ostra. Tobi ma zakaz wspinania, choć bardzo by chciał.

Główna skałka ma szlakowe wejście, schodki, barierki i oferuje fajne widoki na Karkonosze.

Śnieżka. Zastanawiamy się, czy jutro tam iść. Biorąc pod uwagę prognozy, jutro ostatni dzień wyjazdu, bo potem już całkowicie ma się pogoda załamać.

Forma Tobiego nie jest najlepsza. Jak idzie to jakoś to jeszcze mu wychodzi, ale jak chwilkę poleży, to ma biedę się pozbierać.

Póki co rozpoczynamy powrót do Janowic. Wymyśliłem całkowicie autorską trasę. Widok na Skalnik.

Idziemy przez Przełęcz Rędzinki. Widok na Stróżnik.

Ale dużo gór widać. Sudety są ogromne. Niby kiedyś przeszedłem GSS, ale to było dawno. Te pasma są mi zupełnie nieznane.

Charakterystyczna wieża na Dzikowcu.

Idziemy długim widokowym grzbietem w kierunku Miedzianki.

Częściowo wracaliśmy nim z Kolorowych Jeziorek, ale teraz idziemy nieco inaczej.

Takie łączkowe klimaty są moimi ulubionymi ostatnio.

Tobi pada, widać, że męczy się 5x bardziej niż zwykle.

Miedzianka już blisko.

Siedząc w knajpie z najlepszym piwkiem i dobrym jedzonkiem, przez szybę oglądamy kolorowy zachód słońca.

Wieczorem oglądając zaktualizowane prognozy podejmujemy decyzję, że następnego dnia robimy wycieczkę na miejscu. Tu ma jeszcze być pogoda, w Karkonoszach tylko z samego rana.

C.D.N.

Część VIII - Krzyżna Góra i Sokolik

Pora obejrzeć najbardziej popularne rejony Rudaw. Pod Szwajcarką są dwa duże parkingi płatne i jeden bezpłatny. Sugeruje to sporą ilość ludzi w sezonie. We wrześniu jest przyjemnie pusto.

Relaksujemy się pod Szwajcarką.

Samo schronisko jest uważane za jedno z najładniejszych w Polsce.

Wymyśliłem, że zdobędziemy sobie Krzyżną Górę pozaszlakowo - wszak to pozaszlakowy dzień.

Pomysł średni...

No ale udało się

Na Krzyżnej Górze jest krzyż.

Widok na Rudawy Janowickie. Na ostatnim planie najwyższe szczyty, z lewej Wołek, z prawej Skalnik.

Eksplorujemy wszystkie możliwe skałki.

Krzyżna Góra jest fajna.

I mieszka tu krasnoludek. Jest przyspawany.

Husyckie Skały.

Skalnik cały dzień pusty, czyli ludzie przestrzegają zakazu wejścia.

Fajna rzeźba z pnia po drodze.

Znaleźli się idioci łamiący zakaz i narażający zdrowie ratowników.

Oczywiście my też wchodzimy z pieskiem.

Oglądałem te schody dość dokładnie. Nie wiem co oni tu znaleźli, że je zamknęli, może jakaś śrubka się poluzowała, ale ze 100 lat jeszcze postoją. Taka polska przypadłość, zamknąć, zakazać wszystkiego. Wystarczyłaby tabliczka, że ze względu na zły stan techniczny wejście na własną odpowiedzialność. No i oczywiście zakaz z pieskami, jak na każdą wieżę widokową

Zwiedzamy inne skałki na Sokoliku. Jest ich tu od groma. Prawdziwy raj dla wspinaczy.

Ukochana wciska się wszędzie...

Na koniec bezszlakowo schodzimy do Trzcińska. Nie polecam

Wracamy wzdłuż Bobru, z widokami na Sokolik.

Oraz na kaczki

Kolejny bardzo udany dzień!

C.D.N.

Część VI - Rudawy Janowickie, czyli zamek i skały

Ruszamy w góry. Poranek jest bardzo przyjemny.

A rudawskie lasy urokliwe. Zielone i wilgotne.

Zamek Bolczów.

Ruin jest całkiem sporo.

Schodkami można wyjść na najwyższy poziom.

Zamek zapamiętałem najlepiej z mojej bytności w tych stronach w 2009 roku, głównie dlatego, że jak tu byliśmy to lało najmocniej. Dzisiaj pogoda zupełnie inna.

Ruszamy w skałki.

Jest ich tu naprawdę ogromna ilość.

Ukochana w jakimś dziwnym nastroju - włazi wszędzie gdzie się da.

Jak tylko widzimy jakieś ze szlaku, to przebijamy się, żeby dokładniej pooglądać. I tak mam świadomość, że wszystkich nie zaliczymy.

Czasem z oddalenia widać tylko kawałek, a po podejściu okazuje się, że jet to kawał skały.

Tobi radzi sobie doskonale. Wskakuje na półeczki, nie boi się wysokości.

A przy tym widać jak dobrze kontroluje wszystko, nie panikuje. Doświadczony jest.

Potem było zdobywanie Skalnego Mostu opisane w poprzedniej części.
Następnie skałka Piec. Fajna, ale po Skalnym Moście nie robiła już takiego wrażenia.

Choć Tobi się popisywał jak zwykle. Niezły jest, że się utrzymuje na takim nachyleniu.

Idziemy na Lwią Górę. Szlak schodzi z szerokiej drogi.

Rudy strumyk.

Starościńskie Skałki na Lwiej Górze - fajne miejsce.

Nie tak łatwo dostępne.

Oficjalna ścieżka zachodzi od tyłu.

A na najwyższą skałkę jest cywilizowane wejście.

Krzyżna Góra i Sokolik. Mieliśmy tam być dzisiaj, ale już nie zdążymy. Wcale mnie to nie martwi, kolejny dzień w tych górach spędzę z przyjemnością.

Ukochana robi sobie odpoczynek na szczycie, a ja z Tobim eksplorujemy.

Wyłażę na skałkę obok. Tobi nie dał rady. Po chwili zadziwił mnie i wyszedł do mnie sam, pomyślałem, że odkrył łatwiejsze wejście.

Przyznam się, że to miejsce było mocno niebezpieczne. Jak mi Tobi pokazał, którędy tu wszedł, to prawie zawału dostałem. Stwierdziłem, że jak tak dalej będziemy kusić los, to się doigramy...

Jeszcze tylko sesja z Ukochaną i można wracać.

Oczywiście postanowiłem że zejdziemy inna drogą, takim fajnym wąwozikiem.

Który kończył się takim fajnym uskokiem. Dlatego od dołu nie próbwaliśmy tędy.

W drodze powrotnej wymyśliłem zejście przy Piecu, aby zobaczyć go od dołu. To tez kawał skały.

Takie przewieszki to już nie dla pieska...

Skałek nie było końca. Ta wyglądała jak ułożona z klocków.

Wracamy prosto do Janowic szeroką drogą, szlakiem żółtym. Chciałem jeszcze Ukochanej zrobić żart, że trzeba wyjść na górę z Zamkiem Bolczów, ale w ogóle się nie przejęła i chciała już obijać szlakiem, jakby w ogóle dzień nie był męczący.

Myślałem, że Kolorowe Jeziorka będą najfajniejszym dniem, a już kolejnego dnia było zdecydowanie fajniej. W każdym z tych dni zrobiłem ponad 300 zdjęć, na skałkach ciut więcej. To się rzadko zdarza

C.D.N.

Część IV - Miedzianka i inne ciekawostki

Wracamy z Kolorowych Jeziorek. Trochę do przejścia zostało. Prowadzę całkowicie pozaszlakowo, tak jest najfajniej.

Szybkie przypomnienie, że jesteśmy w Niemczech

Ładny teren się trafił, łąkowy.

Bale siana są dużo większe niż u nas w Polsce.

Wychodzimy na grzbiecik. Widok na Góry Kaczawskie.

Tyle pozostało z miejscowości Gniewczyce (niem. Kreuzwiese). Dom z daleka robi lepsze wrażenie, bo nowy dach rzuca się w oczy.

Gorzej z boku. Jest przy nim tablica z historią miejscowości. W okresie świetności żyło tu kilkanaście rodzin. II wojnę przetrwało 7 domów, ale przesiedleńcy szybko stąd uciekli, bo lokalizacja nie była najlepsza. Obecnie w domu coś się dzieje. Ze środka dochodziło rżenie koni. Ciekawostką jest, że nazwa polska z niemiecką nie ma nic wspólnego. Z Gniewczyc pochodzili przesiedleńcy.

Potem idziemy przez Mniszków. Nic tu nie ma, ale dworek jakiś mają, już go nawet odpuszczamy, wolimy widokowy grzbiet.

Krzyżna Góra i Sokolik. Może jutro tam ruszymy?

Kolejna miejscowość - Miedzianka, ale tu już jest przegięcie. Stoimy przy tablicach z fotografiami Miedzianki i zastanawiamy się o co chodzi, bo nie ma tu nic, a na foto widać całkiem sporą miejscowość, z rynkiem, gęstą zabudową. Kiedyś było to nawet miasto, z licznymi kopalniami miedzi. Okazało się, że Ruscy po II wojnie znaleźli tu złoża uranu. Co się dało to wydobyli, prowadząc rabunkową gospodarkę i potem się wynieśli. Wyrobisko znajdowało się pod centrum miejscowości, które zaczęło się gwałtownie zapadać. W latach 50-tych podjęto decyzję o przesiedleniu mieszkańców do Jeleniej Góry, a całą miejscowość przeznaczono do rozbiórki, teren do zalesienia. Tak jeszcze niedawno postępowano z ludźmi, u nas, w PRL.

Teraz w Miedziańce jest browar z restauracją. Polecił ją zarządca naszego domu. Zresztą bardzo szczegółowo opowiedział nam o okolicznych knajpach i atrakcjach. Co prawda nie zachwalał miejscowego piwa, twierdząc, że jest dziwne, ale chętnie spróbowałem i zdecydowanie się z nim nie zgadzam. Smakowały mi jak żadne inne. A do tego jedzenie mają tu też takie z wyższej półki.

Z pełnymi brzuszkami siedzieliśmy na leżaczkach łapiąc ostatnie promienie słońca.

Sielanka.

Karkonosze, Łabski Szczyt. Były plany, żeby się tam wybrać raz a może i ze dwa razy, jak braknie pomysłów na miejscowe wycieczki.

Zachód, już podczas powrotu, bo parę km jeszcze zostało.

Bardzo podobał mi się ten dzień. Można powiedzieć, że zakochałem się w okolicy, choć właściwe Rudawy Janowickie jeszcze przed nami

Część II - w drodze nad Kolorowe Jeziorka

Pierwsza wycieczka ma na celu oswojenie się z okolicą. Idziemy pieszo z Janowic nad Kolorowe Jeziorka. Bacznie przyglądamy się zabudowaniom. Janowice to ogólnie dziura, mała wieś, żaden kurort. Ale ma Dom Pomocy Społecznej w starym pałacu.

Dużych starych domów jest tu naprawdę dużo. Często są w opłakanym stanie.

To wygląda na starą fabrykę.

Jedne domy są całkiem fajnie utrzymane.

Sporo wygląda na niezamieszkane. Choć często jak się przypatrzeć bliżej, to okazuje się, że w części takiej rudery ktoś jednak mieszka.

Idziemy wzdłuż meandrującej rzeki Bóbr. Są tu 3 kamienne stare mosty kolejowe. Te tereny musiały mieć kiedyś duże znaczenie. Bliskość kolei, fabryki, wielkie domy, pałace. W tych małych wioseczkach są przeważnie po 2 kościoły (ewangelicki i katolicki).

Pajęczynka.

Kolejna miejscowość - Ciechanowice. Zabudowania przy ruinach huty miedzi.

Jest tu całkiem wypasiony Pałac (nie zwiedzamy), zaglądamy tylko do przypałacowego parku. Odnowiona wieża widokowa, z której nie ma widoków, bo drzewa ją przerosły.

Centrum Ciechanowic.

Kosz dożynkowy.

Kolejny raz przekraczamy Bóbr. Kierujemy się łąkami i polami w kierunku Wieściszowic.

Pogoda, chmurki i widoczki super

Pod Kolorowymi Jeziorkami wysyp płatnych prywatnych parkingów. Pierwszy kosztuje 15 zł i pani zagania auta stojąc na środku drogi. Kto przejechał dalej ma szanse zapłacić 5 zł, ale kolejne tablice kuszą, żeby jechać dalej i mieć najbliżej do jeziorek. Tamte są już po 10 zł. Fajna lekcja ekonomii i marketingu

Wejście do Kolorowych Jeziorek.

W sumie to nie wiem czego się spodziewać.

C.D.N.