Opcje wyszukiwania (Strona 52 z 210)

... ale marudzisz!

Ubecany jak ja tego dnia

Nagrodziłam się zaraz w sklepie i nieomal na progu pożarłam wielką czekoladę z bakaliami
Potem rzeczywiście gorący prysznic i do śpiworka Niestety w agro nie grzały grzejniki i było zdecydowanie chłodno, a trzeba było wysuszyć wyprane skarpety

I taki wymyśliłam patent  Do rana były suchutkie 

Ciekawe czy zgadniecie na czym to polegało?

Wysuszona, wyspana ruszyłam z Jaworza z powrotem na przełęcz, na której opuściłam poprzedniego wieczoru szlak.

Z początku zapowiadało się dobrze, słonko uśmiechało się od rana 

Im bliżej byłam jednak przełęczy tym więcej było mgły i deszczu 

W sumie padało większość dnia...

Kolejne szczyt na trasie to Kolanin z bardzo stromym zejściem. U jego podnóża kolejna wiata, w której dosłownie ukryłam się – tym razem nie tyle przed deszczem co przed stekiem bluźnierstw, które wylatywały z ust ludzi ściągających końmi drewno z lasu. Pozostał po nich zniszczony szlak

Słupek z oznakowaniem szlaku został po chwili ściągnięty razem z drewnem – masakra!

Ruszyłam w kierunku )( Hałbowskiej, ten odcinek drogi nie był zbyt wymagający kondycyjnie, ale to właśnie tutaj nadszedł kryzys dnia trzeciego...

Chłód, zacinający z wiatrem deszcz, posępna droga przez las i pewnie do tego zmęczenie kilkudniowej już przecież wędrówki...

Przyszły do mnie wszystkie trudne chwile z całego mojego życia, szły przy moim boku i kolejno „obdzierały” mnie ze skóry – nie potrafię tego inaczej nazwać... a kiedy wydawało się, że mam już wszystkie nerwy na wierzchu... nastąpił spokój...

Poczułam się bardzo samotna... brakowało mi drugiego człowieka...

Przełęcz Hałbowska i jeszcze jedna wiata, odpoczynek, posiłek...

Zbiorowa mogiła 1250 Żydów zamordowanych w czasie wojny.

Z nowymi siłami i spokojem w głowie wkraczam w Magurski park Narodowy

Jest w nim sporo ciekawych form skalnych.

Zejście ze szczytu Kamień jest bardzo strome, mokre kamienie śliskie i trzeba bardzo uważnie stawiać nogi, aby nie fiknąć kozła 

Jedyne słoneczne akcenty na trasie

Czy ten posępny, mokry las kiedyś się skończy?

Las się skończył! 

Deszcz się skończył. Naprawdę!

Ależ tutaj muszą być widoki!

Tuż przed Katami kapliczka w polach

Kąty są najniżej położoną miejscowością na całym GSB.
Przekraczam most na Wisłoce, a tam... agro, dwa sklepy i … zapowiedź POGODY!

Czyli penetracja jaskini była pełna!

Tym razem Detektyw po Leskowcu nie buszował ale trasa w sporej części jest mi znana jako niejaki "pieszy żółtek"Klecza - Inwałd

Przeżuwająca koza - rewelacyjna!

Cyberniok szykuj zagadkę! I to taką, żebym zgadła

101 - sprocket73
76,5 - kisiel
42,5 - baca
39 - jolanta
29,5 - Gustek
21 - nena
20,5 - Dariusz Tlałka
20 - darkheush
18,5 - MK
17,5 - MF
15,5 - Cyberniok
13 - Bisqp
12,5 - harnaś wołoski
11 - łysy z łysiny
10,5 - tomkos
10,5 - 740715
6,5 - Miluś
7 - rufi
6 - Tomrod
5,5 - lowell79
5 -  Macieks
4,5 - Klimek
4 - kruwad,mały pikuś, teksanski
3,5 - jardo
3 - bcFan
2,5 - marekk500
2,5 - wizjoner
1 - Inga, Paweł, piotr, Staszek
0,5 - kris_61, stary, wawri

A napis na tylnej ścianie jaskini wypatrzyłeś?

Jesień zrobiła się prawdziwa wystarczył jeden przymrozek i co nie opadło wcześniej to się pokolorowało
Widok z Czupla 

No masz! Urok kobiecy

Prawdziwy kryzys dopiero nadszedł... wiesz o tym...

I to dwa razy!

Gospodyni ulała mi mleczka do skopka jeszcze w oborze, a następnego dnia rankiem mleczko było do kawki 

Gospodarze robili też białe sery, masło i piekli chleb - wszystkiego można było posmakować!

Na fotce piec w kuchni, w którym raz w tygodniu piecze się nadal chleb!

Na żółtym szlaku Klecza -Inwałd, ale kurcze w którym miejscu... chyba przy podejściu pod Iłowiec....   Nie mogę się dostać do picassy a tam mam focie...

No cóż po ciemku to wiesz co widać... na pewno nie skoszoną łąkę i pasiekę

Jedziemy dalej z ta wędrówką

Chata Kasi to stary, drewniany dom, w którym od kilku lat można wynajmować pokoje. Nie jest to zwykłe agro – to agro z duszą 

Przy chałupie gospodarze hodują łowiecki oraz inne żyjątka i na śniadanko można posmakować regionalnych specjałów

Nocujących nie było zbyt wielu pokręciłam się więc po obejściu i poniuchałam po kątach

Według informacji gospodarzy ten rok był wyjątkowo ludny jeżeli chodzi o wędrujących GSB – latem po tym szlaku przemieszczały się ponoć tłumy i to wędrujących „na raz” 

Kiedy usiadłam sobie przy kominku, ogarnęło mnie ciepełko i oczka same zaczęły się kleić. Ułożona do spanka słyszałam jeszcze jak w pobliżu ryczy jeleń. Rano gospodyni opowiadała, że ryczał tak prawie do świtu i rozrzucił wokoło zagrody dla owiec wszystkie zgromadzone tam siano 

W czasie wędrówki niejednokrotnie widziałam na łąkach ślady kopyt z poślizgiem    – oj musiały tam nieźle dokazywać

Niestety pogoda nie zapowiadała nic dobrego. Mgła, wiatr nie zachęcały do drogi. Przede mną był długi, leśny odcinek, którego raczej za jednym zamachem nie zrobię...

Mokrymi łąkami ruszyłam w kierunku Bartnego i zaraz na początku odbierając smska od naszego Piotra wywinęłam na tej mokrej trawie orła 

Tuż przed Bartnem jakby na chwilkę  się przejaśniło...

Asfaltowa, jesienna droga prowadziła mnie prosto do schroniska.

Kiedy tylko przekroczyłam próg bacówki PTTK Bartne lunęło na maksa 

Rozłożyłam się w jadalni i wiedziałam, że trzeba podjąć jakieś decyzje...

O tej bacówce różnie mówią, częściej źle niż dobrze. Ja nie powiem, ani jednego złego słowa. Gospodarz zrobił mi cytrynkowej herbaty, pozwolił doładować sprzęt, skorzystać z neta. Wykorzystałam to skwapliwie, aby posłać wieści w świat, że żyję.

Zasięgu w okolicy nie ma, ale Internet – jest! 
Po 12 sprawdziłam na ICM-ie, że opady nie będą miały ciągłego charakteru i zdecydowałam się ruszyć dalej. Tym razem ICM się nieco rozminął z prawdą. Opady może i ciągłe nie były lecz nieciągłości było mało, na tyle mało, że się ich prawie nie zauważało 

Wiadomo kto w wiadomym mailu ostrzegał:

„Uważaj za bacówką w Bartnem, przy podejściu na Wątkowską. Po około pół km zaczyna się sympatyczne bagienko do tego znika oznakowanie GSB. Chcąc przejść ten odcinek (około 1 km) trzeba badać kijkami teren,iść na czuja. Patrz na znaki czerwone, a jak znikną to idź za dwoma niebieskimi paskami szlaku papieskiego.”

To był według mnie najtrudniejszy odcinek w tym etapie. Kije potrafiły włazić w to bagno nawet na 40-50cm. Do tego rzeczywiście oznakowanie GSB, gdzieś zniknęło.  No i oczywiście znowu padało   Gdybym nie wiedziała czego się spodziewać sądziłabym, że zgubiłam drogę.

W końcu dziadostwo się skończyło i pod Magurę Wątkowską podeszłam całkiem sprawnie, między kolejnymi kropelkami deszczu.

Po drodze minęłam )( Majdan z pamiątkowym obeliskiem koła łowieckiego z Gorlic.

Tyle co usiadłam w wiacie. Sru... leje jak z cebra...

Sprawdzam ministację pogody na Magurze Wątkowskiej na termometrze 4 stopnie... nie maszerując szybko stygnę, dobrze, że mam gorącą herbatę.

Zajęłam się kiełbaską co miała być na ognisko

focia z samowyzwalacza (jeszcze mi humor dopisywał) z kiełbasą w roli głównej 

oraz przeglądaniem wpisów w zeszycie, który znajdował się w puszce na szczycie. I oto co znalazłam... i co sama wpisałam...

Niestety śladów innych forumowiczów nie było bo zeszyt obejmował ostatnie dwa-trzy miesiące.

Posiliwszy się ruszam dalej bo droga daleka i nie wiem gdzie będę dzisiaj nocowała.

Mokre fotki

Kolejny deszcz przeczekuję w wiacie na Polanie Świerzowskiej

Na tym leśnym odcinku aż do miejscowości Kąty jest jeszcze kilka takich nowych wiat. Pisze w nich jak byk, że nocować nie wolno, ale w sytuacji awaryjnej chyba nikt by się nie przyczepił. Jedyny ich feler to szerokie wejście... 

Herbatka, czekoladka, bakalie i ruszam dalej.

Jedyny towarzysz mojej deszczowej wędrówki

Wymęczona deszczem, chłodem dotarłam na Przełęcz za Ostryszem i odpoczywałam w kolejnej wiacie. Dochodziła osiemnasta, a ja już nie miałam sił do dalszej wędrówki. Wszystko wokoło było mokre...  jeśli nawet ogrzeję się przy ognisku to nocą nie będzie zbyt przyjemnie bo wejście do wiaty jest szerokie i wiatr co rusz zacina do środka deszczem

Z mapy i odczytu gps-a wynikało, że w odległości 4km jest wioska Jaworze.
Pierwszy strzał – celny strzał. W pierwszym domu do jakiego zapukałam z pytaniem o nocleg - gospodyni – mimo, że nie prowadzi agroturystyki obiecała udostępnić mi jeden z pokoi córek studentek.

- Gdzież tam pani po nocy chodzić... wydoimy krowy i coś naszykujemy (… że niby my wydoimy?) chodźcie pani ze mną do obory.

Obora jak obora swój zapach ma 

Gospodyni zajęła się dojeniem krów, a ja przycupnęłam sobie na zydelku i ogarnęło mnie niesamowite ciepło.

Ja miastowa jestem i nie miałam pojęcia, że oprócz mleka krowa daje jeszcze tyle ciepła... 

Tak Piotruś jeżeli jeszcze uda się dokończyć to co rozpoczęte - będę szczęśliwa 

... że niby nie jest smaczny  

Pamiętam tamtego Twojego posta i fotki kapliczki Z pewnością jeszcze wrócę w Czeretniki bo jest jeszcze parę miejsc, które chciałabym tam zobaczyć.

nenuś wybierz się koniecznie! Pomysł z pętelką dobry - tamten teren nie jest zbyt dobrze skomunikowany, a już w niedzielę to mało co jedzie

I jeszcze słówko albo raczej nutka dla małego pikusia i MK