Opcje wyszukiwania (Strona 59 z 223)

Cieszynianka wiosenna to niepozorna roślinka, kwitnąca wczesną wiosną w lasach grądowych i w łęgach. Lubi żyzne, wilgotne gleby wapienne. Należy do rodziny selerowatych (albo jak to woli, baldaszkowatych). Seler przypomina może odrobinę z liści . Dlaczego właśnie szukaliśmy dzisiaj cieszynianki ? Otóż, w Polsce podlega ona ścisłej ochronie i umieszczona jest na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski, w grupie gatunków narażonych na wyginięcie na izolowanych stanowiskach, poza głównym obszarem występowania. Z Wikipedii wyczytałam, że cyt: polska nazwa tej rośliny cieszynianka wiosenna związana jest z popularną na Śląsku Cieszyńskim legendą, mówiącą o tym, że nasiona cieszynianki przyniósł tu w czasie wojny trzydziestoletniej szwedzki żołnierz: ciężko ranny, przed śmiercią prosił by woreczek z ziemią, który mu zawiesiła u szyi matka, wysypać na jego grobie. Pierwsze roślinki nowego gatunku miały zakwitnąć właśnie na jego mogile. W rzeczywistości polską nazwę – cieszynianka wiosenna – zaproponował dla tego gatunku dopiero w 1924 r. profesor cieszyńskiej Wyższej Szkoły Gospodarstwa Wiejskiego Kazimierz Simm – dla zaznaczenia, że w okolicach Cieszyna ten gatunek rośliny występuje w Polsce najliczniej..

Jak się dzisiaj okazało, w Bachowicach, na Pogórzu Wielickim, nad potokiem Brzezina stanowisk cieszynianki, wcale nie było mało .

A tak oto wygląda ta roślinka .

Ma ciekawy kwiatostan. U selerowatych powinien to być baldach. U cieszynianki żółta główka kwiatostanu przypomina tylko baldach. Wokół niej jest pięć zielonych podsadek (zielonych listeczków), które sprawiają wrażenie okwiatu. Tak więc kwiatostanem jest tu ta niepozorna żółta plamka pośrodku .

A teraz wróćmy do początku naszej dzisiejszej wycieczki .

Nawet nie wiecie jak miło było zobaczyć znajome buzie na BP w Andrychowie , miejscu, w którym się dzisiaj, ale też często, na wspólne wycieczki, umawialiśmy . Przypomniały mi się stare dobre czasy, gdy wyruszaliśmy w szerszym forumowym gronie na podbój BM-u  i nie tylko . Może warto by było znowu do tego powrócić … ?

Tak więc na BP czeka na mnie już cała Trójka + pies. Riła, bo tak wabi się kolejne forumowe psisko, tym razem płci żeńskiej, w końcu, musi być jakaś równowaga . Śliczna, wesoła  i mądra suczka ! Włóczykijka jest z niej bardzo dumna i wcale się nie dziwię . Dodam tylko, że to potomek Azy, suczki Kamykusa .

Riła od razu podbija serca nas wszystkich. , za co każdy z nas dostaje pamiątkową błotnistą pieczątkę na spodniach. I jak tu nie kochać psów!

Pakujemy się do autka i jedziemy w kierunku Tomic, a dokładnie najpierw przez wieś Zygodowice. Zygodowice są nam znane m.in. stąd, że mieszka tu jeden z naszych Forumowiczów – Przemo . Zagadujemy do niego mijając ładną murowaną kapliczkę pośród ciągnących się na prawo i lewo pól.

Swoją drogą, tereny Zygodowic, Tomic, czy Bolechowic to typowo rolnicze tereny, z dużą ilością wielkopowierzchniowych gospodarstw rolnych.

Zachowało się tu również gdzieniegdzie ciekawe stare budownictwo wiejskie i ciekawe przydrożne kapliczki.

Dojeżdżamy na miejsce, samochód zostawiamy przy leśnej drodze i ruszamy w dół, do potoku Brzezina.

Droga prowadzi przez bukowy, o tej porze, świeżo zielony las .

Raz po praz odnajdujemy my, albo towarzysząca nam Riła coś ciekawego.

Kości zwierząt …

Spore ilości pięknego czworolistu pospolitego (Paris quadrifolia), który w niektórych miejscach zamienia się w pięciolist . Cóż, natura lubi płatać figle .

Kwiat czworolistu pospolitego

Czworo, czy pięciolist … ?

Nasza wędrówka przebiega wzdłuż malowniczo meandrującego potoku Brzezina, gdzie natkniemy się nie tylko na stanowiska cieszynianki wiosennej, ale również lepiężnika wyłysiałego

wilczomlecza migdałolistnego

Dorodne pędy wiosenne z kłosami zarodnionośnymi skrzypu olbrzymiego

Liście tylko, bo to już nie ten czas, przylaszczki pospolitej. Już przekwitniętej. Szkoda, bo nigdy jej nie widziałam kwitnącej w naturze … .

Niepozornie kwitnącego kopytnika pospolitego

Tu też, nad potokiem, udaje nam się odnaleźć co najmniej kilkanaście stanowisk cieszynianki wiosennej – celu naszej dzisiejszej wycieczki.

Po takim sukcesie należy się chwila odpoczynku. Robimy sobie więc mały rest, 

W Bachowicach – Górkach znajdujemy trochę małych zarybianych stawów oraz malownicze śródleśne wąwozy lessowe. Urocze miejsca.

Tu udaje nam się znaleźć ślicznego fiołka wonnego, odmiany białej (Viola odorata) - rośliny bardzo podobnej do fiołka białego (Viola alba) umieszczonej w grupie gatunków wymarłych (kategoria zagrożenia: Ex). Szkoda, że to nie on tam rośnie. .

Pora na posiłek . Zadowoleni z sukcesów odkrywczych oraz całego dnia, pogoda dopisała ! rozpalamy małe ognisko i pieczemy kiełbaski .

A potem ?

A potem jest wyjście przez zielony bukowy las, wśród błotnistych i podmokłych źródlisk potoku Brzeziny.

Ani nam, ani Rile to nie przeszkadza.

Wracamy do samochodu

Idąc spotykamy starszą schorowaną kobietę. Idzie wolnym krokiem, momentami bardzo niepewnym, wzdłuż bardzo ruchliwej drogi. W pewnej chwili kobieta traci siły i upada. Podbiegamy, pomagamy. Wszystko, na szczęście, dobrze się kończy … .
Ot, taki koniec tego fajnego dnia !

Wracając do domu utrwalamy w kadrze kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa w Bachowicach.

i kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Woźnikach znajdujący się na Szlaku Architektury Drewnianej województwa małopolskiego. Jego czarne drewniane ściany pięknie o tej porze współgrają z żółto kwitnącym mniszkiem lekarskim .

Kochani, bardzo Wam wszystkim dziękuję za ten niezwykły, pełen wrażeń dzień ! Jakże mi miło było Was wszystkich, po tak długiej nieobecności spotkać !

Liczę na kolejne wycieczki ! Mam nadzieję, że jeszcze wrócimy do starych forumowych zwyczajów ! .

PS: A propos „W to, czy tamto lewo … ?” w tytule …
Jakoś dzisiaj nikt z nas nie był w stanie być dobrym GPS-em .. Zwalamy to jednak na niekorzystną aurę …

Szkoda było zmarnować tak pięknie zapowiadającego się dnia, pomimo różnej prognozy pogody. Naczytałam się trochę Waszych wspomnień z Jałowca i w minioną niedzielę padło na Jałowiec.

Ruszamy żółtym szlakiem w południe ze Stryszawy, z przysiółka Roztoki. Samochód zostawiamy na ostatnim przystanku.

Jakieś 100 m poniżej przystanku pojawia się szlakowskaz i tablica informująca, że będziemy podążać Leśną ścieżką przyrodniczą im. Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Wędrując szlakiem natrafiamy na co najmniej kilka miejsc upamiętniających pobyt Prymasa Tysiąclecia w tych stronach.

Wieś Stryszawa w Beskidzie Żywieckim była ulubionym miejscem wypoczynku Prymasa Wyszyńskiego. W latach 1960-1967 spędzał tu co roku kilka tygodni lipca. O jego pobycie w tych stronach przypomina Izba Pamięci, będąca częścią ścieżki przyrodniczej jego imienia. Ścieżka przebiega wokół największego szczytu okolicznego pasma gór, Jałowca. Została wytyczona zgodnie ze szlakami PTTK. Składa się na nią 10 tablic pokazujących walory przyrodnicze okolicy. Wędrówki Prymasa i kard. Wojtyły, który lubił go tu odwiedzać, zostały upamiętnione obeliskami oraz tablicami, na których naniesiono m.in. słowa wypowiedziane w Stryszawie przez Prymasa. Prymas mieszkał w tzw. Kapelanówce, drewnianym domu przy Klasztorze Sióstr Zmartwychwstanek na Siwcówce, przysiółku Stryszawy. Tutaj każdego lata odpoczywał, lubił spacerować po stryszawskich ścieżkach, odprawiał nabożeństwa, które skupiały okoliczną ludność. W wolnych chwilach Prymas siadał na ławce przed Kapelanówką lub przechadzał się po polach, obserwując ludzi przy pracy. Co roku pod koniec lipca siostry urządzały mu tam imieniny. Obecnie w domu mieści się Izba Pamięci Prymasa Wyszyńskiego, stworzona przez młodych mieszkańców okolicznych osiedli. Znaleźć w niej można rekwizyty oraz pamiątkowe zdjęcia Prymasa i kard. Karola Wojtyły, który także odwiedzał te okolice. Przy Siwcówce w 2000 r. ustawiono pomnik poświęcony obydwu kardynałom.

Źródło: stefwysz.blogspot.com

Już na początku moją uwagę przykuwa kwitnąca w jednym z przydomowych ogródków szachownica cesarska zwana również cesarską koroną, bardzo efektowna roślina cebulowa z rodzinny liliowatych. Pięknie wygląda, ale brzydko pachnie. Jej woń odstrasza ogrodowe gryzonie m.in. nornice,

oraz gęsto obsypana białym kwieciem śliwa mirabelka

W ogródkach w Stryszawie można zobaczyć oryginalne przyrządy meteorologiczne.

Idąc dalej mijamy tablicę 2 i całkiem okazały wodospad na Stryszawce, której wody obmywają wielkie bloki skalne gruboławicowych piaskowców.

Tuż za wodospadem, przy ścieżce po lewej stronie, znajduje się obelisk poświęcony Kardynałom Stefanowi Wyszyńskiemu i Karolowi Wojtyle.

W tym miejscu trzeba uważać, bo można przegapić żółty znak, który namalowano po prawej stronie, na ogrodzeniu. Od obelisku należy kierować się w prawo, w stronę pasieki z kolorowymi ulami .

Dalej szlak biegnie głównie lasem, po niezbyt wygodnej do dreptania ścieżce. 

Brak widoczków zmusza do patrzenia pod nogi i w niebo.

widłak jałowcowaty

Duże ilości kwitnących lepiężników i żywca gruczołowatego.

W pobliżu źródlisk rośnie sporo czosnku niedźwiedziego.

Zaczynają urzekać zielenią i zapachem buki.

Dochodzimy do tablicy 3 z napisem „Świerk Siłosław – pomnik przyrody”.

Tekst na tablicy jest trochę nieaktualny. Prawie 200 letniego świerka opuściły już niestety siły i umarł śmiercią naturalną, dając życie wielu innym stworzeniom .

Wspinamy się wyżej. Spoglądam w niebo. Zaczyna przybywać na nim cumulusów.

A może to początki cumulonimbusów … ? 

Przy tablicy 4 na Polanie Krawcowej, niemal całkiem już zarośniętej, szlak żółty łączy się z niebieskim.

Jest tu ławeczka, więc robimy sobie krótki postój przed, jeszcze wtedy tego nie wiedziałam , nieźle stromym podejściem na szczyt.

Wypatrzyłam tutaj "szponiastego" buka.

I wygrzewającego się na słońcu motylka – rusałkę pawika.

Wreszcie jakiś widoczki !

Zaczyna się ostre podejście lasem na sam szczyt Jałowca. Chmur przybywa, wieje coraz mocniej. 

Trud wspinania rekompensuje nam piękna panorama ze szczytu . Warto było !

Kolejny obelisk i tablica nr 5.

Na szczycie jest kilka osób. Jedna rodzina próbuje rozpalić ognisko.

Trochę pomagamy i wspólnie przyrządzamy sobie na ogniu coś ciepłego.

W pobliskim lesie focę takie oto cudeńka.

I lunęło … Deszcz, momentami z gradem, był krótki, ale dosyć obfity.

Po ciepłym obiadku w wiacie schodzimy żółtym szlakiem w kierunku )( Opaczne. Po drodze mijamy tablicę informującą o prywatnym schronisku. Zatrzymujemy się na chwilę na małej polance, z której jest piękny widok na Babią i Policę.

Coś stalowego przelatuje nam nad głowami. Trochę nietypowy samolocik.

Przed )( Kolędówki skręcamy w leśną ścieżkę, kierując się w dół, do doliny. Towarzyszy nam cały czas zachodzące słońce i błoto .

Niektórym deszcz do życia jest bardzo potrzebny.

I "salamandrowy dzidziuś".  

Jak deszcz i słońce to i tęcza powinna się pojawić.

Zeszliśmy po zachodzie słońca do Stryszawy – Siwcówki, poniżej klasztoru, a stamtąd tradycyjnie już po zmroku spacerkiem, w blasku księżyca, dotarliśmy do samochodu.

Super niedziela ! Dziękuję !