Opcje wyszukiwania (Strona 6 z 16)

Cześć i czołem!

W ostatni weekend zacząłem maraton wyjazdowy (w najbliższy weekend impreza na orientację, za tydzień szkolenie GOPRowskie, za dwa tygodnie obczajka trasy na Rajd Nocny, za cztery tygodnie wyjazd w Beskid Niski, za pięć tygodni Rajd Nocny, za sześć tygodni - zlot. Mam nadzieję), więc pozwolę sobie co nieco na temat Kwadratlonu.

Co to w ogóle jest Kwadratlon? Otóż, pszępaństwa, jest to ogólnopolski zlot Studenckich i Akademickich Kół Przewodników Różnych - Turystycznych (Gdańsk), Beskidzkich (Katowice, Rzeszów, Warszawa, Lublin, pewnie coś jeszcze), Górskich (Kraków, Gliwice, Óć) i Sudeckich (Breslau. Przepraszam: Wrocław). Poza oczywistą częścią integracyjną jest też dyskusja na temat zadany, w tym roku poruszone zostały między innymi sprawy dotyczące nowego rozporządzenia Ministerstwa Sportu i Turystyki o przewodnikach i pilotach (mówiąc krótko: jest lepiej, ale to i tak bubel prawny, którego głównym zadaniem jest utrudnianie życia ludziom). Ponieważ co roku Kwadratlon organizuje inne Koło, w tym roku był w górach, konkretniej: w Gorcach, jeszcze konkretniej: w paśmie Turbacza, jeszcze konkretniej: niemalże pod Gorcem. W Gosze, zwanej Gorczańską Chatą, zwanej niegdyś "Hawiarską Kolibą".

Moje spotkanie z Kwadratlonem zaczęło się w piątek o 4:30, kiedy to zadzwonił budzik... Moją pierwszą myślą było: "co ja robię, na Boga...!", potem było trochę lepiej. Szybko ogarnąłem co miałem ogarnąć i już o 5:44 siedziałem w busie do Krakowa, tam nastąpiła szybka przesiadka na busa do Rabki Zdroju, gdzie zacząłem się gubić, ale nie uprzedzajmy faktów. W Rabce szybko się odnalazłem niebieski szlak, którym to chciałem dostać się do Koninek. Nawet trochę nim szedłem, niestety marne oznaczenie sprawiło, że szybko szlak poszedł w swoją stronę, a ja w swoją... Jednak i tak pogoda była piękna, Luboń Wielki towarzyszył mi stale, Babia czasami wyzierała zza chmur. Koniec końców wylądowałem całkiem nieźle - na północ od Olszówki, między Szumiącą a Krzyżową, tam szybko złapałem stopa do Olszówki i poszedłem już po szlaku do Poręby Wielkiej, gdzie po posiłku udałem się asfaltem do Koninek (ruch taki, że na stopa nie było siły bo... Nic nie jechało ), tam trwał asfalting na grzbiet. Człowiek, który poprowadził tamtędy drogę był geniuszem, muszę tam trafić z rowerem, bo wygląda to zachęcająco - trudno jest iść, a co tu mówić o rowerze. Żółtym szlakiem wyskakuję do Orkanówki, niestety - jest zamknięte, a mnie goni nie tylko czas, ale i zjedzony jogurt (przez litość oszczędzę Wam szczegółów). Wysyłam kilka ciepłych, gorących wręcz, słów w stronę Sekcji Znakarskiej lokalnego oddziału PTTK i łupię masakryczne podejście na Turbaczyk... Tego dnia nie wziąłem pod uwagę jednej rzeczy, a uświadomiłem sobie ją dopiero pod Turbaczykiem w czasie postoju na kanapkę: po raz kolejny w Gorcach w ciągu jednego dnia zrobię ponad kilometr przewyższenia... Tup-tup-tup, dotarłem na Czoło Turbacza, gdzie absolutnie powalił mnie z nóg widok na Halę Turbacz... Ech, ona mnie zawsze rozczula. W schronisku pod Turbaczem wciągam porcję pierogów ruskich (pani zarzekała się, że są duże. Odnoszę wrażenie, że nie wie co znaczy "duży" pieróg), poprawiam krówkami, czekoladą i kabanosem, a potem udaję się po Halach Wolnica, Wzorowa i Długa pod Jaworzynę Kamieniecką, żeby na rozstaju szlaków udać się na Kiczorę. Tam podejmuję nieudaną próbę przejścia Wierchu Znaki. Niestety, szlak (w przeciwieństwie do innych na terenie Gorczańskiego Parku Narodowego) oznaczony jest strasznie źle, wracam więc na grzbiet i depczę szlak czerwony, Głównym Beskidzkim zwany. Szybko uznałem, że nie ma sensu deptać go do przeł. Knurowskiej i uciekam na polanę Fiedorówkę, przez którą schodzę bez szlaku do Ochotnicy Górnej Bartoszówki i asfaltuję aż do Szpuntówki, gdzie (już po zmroku) łapię stopa, przyjemni ludzie podwożą mnie pod kościół w Ochotnicy Górnej. Tam szybkie jedzenie i dalej asfaltem przez Jamne do Gorczańskiej Chaty... Tam padam na pysk, ale i tak siedzimy jakoś do 1:00 ;-)

O reszcie imprezy i powrocie wspomnę w dwóch słowach, bo ma niewiele wspólnego z chodzeniem: trochę zabaw integracyjnych, impreza na orientację, pytania na wiedzę o kołach i terenie uprawnień (BTW: mam pomysł zaczerpnięty z tej imprezy i możemy do zrealizować na zlocie), a w niedzielę stopowy powrót z kolegą z Koła.

Streszczenie: byłem w górach.

Bibliografia:
http://e-gory.pl/index.php/Mapy-online/ … Gorce.html - stan na 28 marca 2011.

Biwaking ziming, czyli kolejny z wyjazdów kursowych. Tym razem w tzw. Worek Raczański i okoliczności. Ad rem.

Przez jednego z kolegów (zwanego Kijkiem) wyjeżdżamy pociągiem o 11:00. Znaczy... Zaplanowaliśmy, że wyjeżdżamy o 11:00 z Katowic do Soli, a że sam Kijek się nie pojawił to inna sprawa (został później uderzony kijkiem i zrugany werbalnie w słowach, których - przez litość dla uszu. Tfu! oczu PT Czytelnika - nie przytoczę, gdyż wulgarne były wielce[1]). W Pszczynie do mnie, Adama i Roberta dosiadła się Asia i postanowiliśmy... Zmienić trasę. Z zaplanowanego spaceru z Soli na Łysicę i przeł. Kotarz, żeby w Ujsołach spotkać się z resztą ekipy, wysiedliśmy w Milówce i poszliśmy na Boraczy Wierch, gdzie w schronisku napisaliśmy SMSy do kogo się dało: "jak tylko możesz to weź raki, na szlakach rzeźnia". I, prawdziwie, rzeźnia była. Podejście na Halę Boraczą ociekało paniami lekkich obyczajów (często przy pracy[2]), gdyż szlak był cały w lodzie. Przy okazji pooglądaliśmy bardzo urokliwe efekty zeszłorocznych kilku powodzi, osuwiska i takie tam. Z tego co mówił Robert, wynikało że przebieg szlaku się zmienił, podobnie jak położenie mostów... No ale nic to. Wyciągnęliśmy się na Halę Boraczą gdzie postanowiliśmy się uraczyć piwem i żurem, żurem i piwem a potem iść dalej na Redykalny Wierch, skąd delikatnie łupiemy panoramkę, ale bez szału. Na północy wiszą ciężkie chmury i tylko czekamy, aż lunie, a na zachodzie delikatnie jawi się Barania Góra i Skrzyczne w chmurach, ale lekko widoczne. Generalnie: jest ładnie i dobrze. Spokojnie przez Zapolankę idziemy do Ujsoł. Gdy stanęliśmy na Kręcichwostach to ekipa wyjeżdżała z Katowic, co znaczyło, że mamy dużo czasu. Za dużo. Zeszliśmy do Ujsoł czarnym szlakiem, weszliśmy do sklepu, potem poznaliśmy lokalnego ekspunka, Wieśka. Bardzo przyjemny człowiek, poszedł obczaić, czy w knajpie po mordach nie dostaniemy, gdy wrócił i ustalił, że jest spokój poszliśmy na piwo i tam poznaliśmy kolejnego lokalsa - Mariusza. Pijany w sztok góral próbował z nami rozmawiać, ale tak bełkotał, że ledwie co rozumieliśmy, ale myślę że był blisko oświadczyn. Kilka minut po 21:00 przyjechała reszta ekipy, chwila gadania i poszliśmy. Przewodnicy, psia mać, oczywiście się pogubili i zamiast 1h30 do schroniska szliśmy 4h, brał mnie taki fkurf na prowadzącego, że "szczekałem" do wszystkich wkoło... W końcu dotarliśmy, przez chaszcze i inne takie przyjemności. Na Hali Krawculi nie wiało, więc rozstawiony na słowo honoru namiot (cztery śledzie i cztery biednie wbite szpilki [zamiast "nominalnych" 14]), gdyby lekko zawiało to namiot złożyłby się jak domek z kart.

Po szalonych 5h snu (śpiwór nadal daje radę) pobudka w pełnym słońcu, aż chciało się wyjść z namiotu. Było cudnie, koszmar do panoramkowania, zbieraliśmy się jednak jak muchy w smole. Z zaplanowanego wyjścia o 8:30 wyszło wyjście o około 9:20, granicznym (słowackim) szlakiem na przeł. Glinka i dalej, spokojnie w stronę Jaworzyny. Spacer jakiś taki nieszałowy i spokojny. Aż do zejścia z Kaniówki, gdzie pada pierwsza ofiara tego wyjazdu - Ola się wywala i robi sobie ała, jednak nic groźnego, po szybkim opatrzeniu idziemy dalej na Oszus... To jest właśnie moment, kiedy należałoby wyjąć raki i czekany, podejście w śniegu wlecze się strasznie, a zejście to sama przyjemność, póki ktoś nie padnie w śnieg i nie zacznie się turlać ;-) Już po zmroku, kiedy morale pada na ryj a sił brak, gdy znajdujemy pod Świtkową dostaję prowadzenie. Szef uznaje, że wezmę ekipę za mordę i będzie dobrze. Nawet dobrze by mi poszło, gdyby tylko nie ogólny kryzys w grupie (sam ledwie deptałem, a rozpoznanie między osobami padającymi na twarze pokazało, że naprawdę jest marnie) i dodatkowe utrudnienia w postaci zawrotów głowy jednej z koleżanek. Szybko rozparcelowaliśmy jej plecak i została z prawie pustym na plecach, została wyekspediowana do przodu z poleceniem meldowania najmniejszego choćby zawrotu głowy. Podejrzewam, że straty w grupie sprawiłyby, że z ponad 20 punktów, które mam obecnie za prowadzenie, zeszedłbym to -1. ;-) Koniec końców jednak udało się dojść na Rycerzową, gdzie (w ramach obowiązków przewodnickich) dokonałem podziału obowiązków: ten załatwia gar na pulpę oraz negocjuje sprzedanie piwa, ta ogarnia nocleg osób w schronisku i meldunek, że przyszliśmy, grupa zaczyna ciąć kiełbasę na pulpę, a reszta ogarnia prywatne domki, po czym wszyscy idziemy do jadalni schroniskowej i dzielimy się dalej. Pulpę-fasolkę (a w zasadzie kiełbasę) po bretońsku ogarniamy w tipi. Wyszło tego chyba 12 puszek fasoli czerwonej, kiełbasy tyle, że aż się boję myśleć, kilkanaście puszeczek koncentratu pomidorowego i prawie cała torebka pieprzu. Wyszło całkiem zacne. Wróciliśmy do ciepłego schroniska i tam zaczęliśmy gadać o Rajdzie Nocnym. Znaczna cześć szczegółów jest już ogarnięta i zapewniam wszystkich potencjalnie zainteresowanych, że będzie _super_ :-) Około 1:00 wycieczka do śpiworów...

...na szalone 6h30 snu w czasie których budzę się raz, bo zimno mi w nos. ;-) Poranek z poziomu namiotu zapowiada się mało ciekawie, ale jak tylko otwieram "drzwi" namiotu rażą mnie promienie słońca odbijające się od śniegu na hali. Okazało się, że namiot stał w cieniu bacówki ;-) Po śniadaniu zawijam się na dół, bo jak nie trafię do Katowic na 21:00 to do d*py dojadę, a nie do domu. Czarnym szlakiem schodzimy (we czterech) do Soblówki i depczemy asfalt do Ujsoł, gdzie czekamy na autobus-widmo i łapiemy stopa. Błędem strategicznym jest łapanie we trzech (jeden się odłączył, bo spieszył się na pociąg), gdyby nie to, poszłoby znacznie sprawniej, czego dowód dość szybko mieliśmy w Rajczy: łapanie we trzech nie przyniosła skutku, gdy łapałem sam poszło szybko. Państwo podrzucili mnie do Żywca, gdzie w pewnym momencie pojawił się Kijek i busem, a następnie pociągiem, udaliśmy się do Katowic.

Zdjęć, tradycyjnie, nie będzie.
Streszczenie, tradycyjnie: byłem w górach.

Przypisy:
[1] został, między innymi, zwyzywany od wegetarian i warszawskich cyklistów, co na Kursie Mięsnym jest sporym bluzgiem.
[2] "k***a, ja pier**le!"

...czyli wiosenno-jesienny obóz zimowy w Beskidzie nie tylko Małym.

Był to kolejny z wyjazdów kursowych, tym razem na pięciodniowy wyjazd na obóz potocznie zwany zimówką. Zapowiedzi były poważne: rakiety ok, narty nie, niewiele piwa i generalnie spina.

Zaczęło się w środę. Wyjazd po ósmej z Katowic. Piękne słońce, w Katowicach zero śniegu, a wcześniejsze rozpoznanie pozwoliło mi z czystym sumieniem zostawić rakiety w domu. Kurzą się i wygląda, że się pokurzą do następnej zimy. :<
Jedzie nas niewiele, raptem osiem osób. Prowadzący wyjazd dosiada się dopiero w Bielsku, skąd jedziemy dalej do Żywca. W Żywcu na dworcu dostaję prowadzenie... Zatem kilka słów o Żywcu, wyznaczamy zamka, liczymy się i wio na autobus. Szczęśliwie w Żywcu się nie pogubiliśmy, w autobusie też nie. Na czuja wyłazimy na Łyskę, gdzie łupiemy panoramkę... Łupiemy i łupiemy. Chyba sześć osób powtarza panoramę, bo ma być metodycznie, tak żeby największy gupielok wiedział o którą górę chodzi. Jednym idzie lepiej (na przykład mnie, nie chwaląc się), innym gorzej, ale generalnie dajemy radę. Adam zaczyna wszędzie widzieć Jałowce ("to jest Jałowiec! A nie... Czekaj... Tamto! A może nie... Wiem, na 100% tamto!"), co już niedługo stanie się obiektem żartów, szczególnie na Jałowcu. Dalej schodzimy na Przełęcz Rychwałdzką, żeby wdrapać się na pipanty terenu uprawień, pokroju Ostrego Gronia, a na Przełęczy Ślemieńskiej dołącza do nas Marcin, zwany powszechnie Kijkiem (co również stanie się obiektem żartów, gdyż wraz z Marcinem przyjechała jego dziewczyna, więc zdanie "gdzie są moje kijki?" wywoływało zawsze uśmiech na twarzach ). Stamtąd udajemy się na Bąków i już żółtym szlakiem przez Bigoskę na Garlejów Groń, skąd ponownie (przymarzając do map) łupiemy panoramkę. Srogim chaszczem, pod przewodnictwem Kijka, schodzimy do Pewli Wielkiej, gdzie popełniamy błąd strategiczny: kupujemy tylko jedno piwo. Znaczy... Każdy po jednym, spokojnie (Darek... Mam nadzieję, że masz mocne serce i doczytałeś, że każdy po jednym). Następnie wyciągamy się na Łosek, a stamtąd już mocno po zmroku do chatki na Lasku. Klimatyczne miejsce, bardzo przyjemne, choć momentami wkur*iała nas (staruchów) młodzież tam imprezująca. Robimy pulpę na winie (co się nawinie to do gara), pijemy po piwie, trochę drzemy ryje do gitary, po czym udajemy się spać. Załogę młodzieży co chwilę uspokaja Lesiu, lokalny chatar ("zamknij ryj, kur*a!", "w dupie mam, że masz uje*any śpiwór, masz kur*a spać, bo jest cisza nocna!", "jeszcze trochę i wam tam jeb*ę polanem!"). Szacun za bezkompromisowość.

Czwartek wita mnie mroźną wycieczką do toalety (poddrzewnej). Czynimy kawę, śniadanie i wyłazimy. A w zasadzie to złazimy. Na pałę do Koszarawy. Tutaj łapiemy kolejnego towarzysza. Państwo Kijkowie mianowicie postanowili kupić sobie ciastka francuskie, do których dobrał się miejscowy pies-włóczęga, mimo że Groźny Kijek postanowił go pogonić, pies uznał to za przejaw przyjaźni i poszedł z nami. Z Lachów Gronia robimy panoramkę na Beskid Mały. Gdy Herman, prowadzący wyjazd, zobaczył na moim ramieniu naszywkę "Forum Beskidu Małego" stwierdził, że co jak co, ale nikt inny tego lepiej nie zrobi. Tak po prawdzie to trochę na czuja wskazywałem kolejne szczyty, ale jakoś poszło. Widzialność bardzo dobra, więc od ręki można było każdy pipant wskazać, więc teraz już wiem: Kościelec, Jaworzyna, Wielka Cisowa Grapa. Rozpieprzamy też panoramkę w drugą stronę (ponownie: "ma być metodycznie!"), na Żywiecki oraz wystające resztki Małej Fatry. Ponownie panoramką dostaje się każdemu. Chyba po godzinie (!) zaczynamy zejście na Czerniawę Suchą. Po drodze jednak spotykamy jezioro. Zamarznięte. I prowokacja w moim wydaniu okazuje się być skuteczną: "Adam, patrz! Zamarznięte i wytrzymałe!", na co Adam wszedł na lód, chwilę po nim pochodził a gdy przyszła reszta ekipy zaczął po nim podskakiwać ze słowami: "patrzcie, tam się jakieś bąbelki robią, ale jest wytrzymały!". Po tych słowach Adam zapadł się o pół metra i stał chwilę (sekundę-dwie) w tej kałuży po kolana. Szybko otrzeźwiał i wyskoczył. Dobre buty (polecamy Meindl) chłop ma, to niewiele się górą nalało tylko. Śmiechu było co niemiara, nawet Adam się z tego śmiał, szczególnie gdy później na widok jakiejkolwiek kałuży padało: "Adam! Patrz! Kałuża!". Z Czerwniawy Suchej przez Przełęcz Suchą wyszliśmy na Jałowiec, gdzie ponownie godzinę łupaliśmy panoramę. Godzinę. A potem w wiacie na Jałowcu zaczął się "taniec" pingwinów cesarskich, bo warunki były iście arktyczne. Jedyny zimowy aspekt obozu zimowego (poza nazwą, rzecz jasna). Szybki szpil na Przełęcz Cichą, gdzie bezskutecznie poszukiwaliśmy fundamentów niemieckiej strażnicy z czasów drugiej wojny (postawię tezę, że głównym powodem fiaska była ciemność ;-)), a potem to już tylko do pensjonaciku na Adamach. Tfu! Do chatki. Pod Solniskiem nawet (a powinno być: "pod Solniskami"), gdzie czekała na nas reszta ekipy. Machnęliśmy pulpę i kima, bo na Adamach piwa niet...

Piątek wita nas żeglarską pogodą: woda i wiatr. Aż się z chatki nie chce wychodzić. I długo próbujemy przekonać szefową, że wychodzenie z chatki nie ma sensu, że będziemy jej podawać herbatę i rozpieprzymy panoramkę z okna. A nawet ze wszystkich okiem. Jest nieugięta, więc wychodzimy, szczęśliwie na lekko - powrót będzie do chatki. Na dobry początek gubimy jedną osobę, ale szybko się sama odnajduje. Wychodzimy na Chrząszczową Górę, żeby potem z niej zejść i zdobyć Bacową Przełączkę praktycznie od poziomu Lachowic, a potem udać się na Capią Górkę, skąd zeszliśmy już spokojnie do Krzeszowa (szefowa odpuściła nam Żurawnicę) i asfalting do Stryszawy, skąd złapaliśmy busa do Lachowic. Tam szybkie zakupy, ogarnięcie ostatnich kwestii logistycznych do piątkowej pulpy carbonara oraz żarcia na następne dwa dni. Szybki powrót do chatki i zamiast panoramek męka z grzbietówkami, która szybko się kończy bo wszyscy głodni. I teraz: pulpa carbonara, proporcje dla 20 osób:
-3kg makaronu
-trzy stołowe łyżki soli
-14 jajek
-kilogram śmietanki (30%)
-400 gramów parmezanu
-15 gramów bazylii
-8 gramów oregano
-20 gramów pieprzu
-1,5kg boczku
-250ml oliwy z oliwek
Taka porada praktyczna, jak to w moich relacjach. Żeby przygotować taką pulpę trzeba około godziny, do jej stworzenia potrzeba dwóch chłopa i przynajmniej jednej drobnej kobietki (jeden trzyma gar z makaronem, drugi dzierży warzechę i miesza, drobna kobietka powoli wlewa sos). Potem to już tylko tańce, hulanki i swawole. ;-)

Sobota też wina nas opadem. Tym razem - opadem śniegu. Gdy się obudziliśmy (dzięki genialnemu Markowi 40 minut później niż planowaliśmy), śnieg porządek padał, niestety szybko mu przeszło i, ku naszemu zdziwieniu, zamienił się w piękne słońce, które towarzyszyło nam do końca wyjazdu. Na dobry początek Marek poszedł dobrym szlakiem, ale w złym kierunku, co jednak w żaden sposób nie przeszkodziło mu w zgubieniu szlaku i zamiast w stronę Przełęczy Hucisko poszliśmy w stronę Adamów ponownie... Jednak nic to, jakoś w końcu trafiliśmy na szlak i na przełęcz, pogoda była wyśmienita, a szefostwo oszczędziło nam panoramek. Aż do podejścia na Gachowiznę, gdzie nastąpiła kolejna prowokacja w stosunku do Adama: "Adam, to nie jest Jaworzyna, to jest Mędralowa jak BYK!" stwierdziła Agnieszka-przewodniczka, na co Adam rezolutnie odpowiedział: "anienienie! To jest Jaworzyna i daję za to głowę!". Jak się okazało, Adam miał rację, a dziewczyny (Aga i Ania) robiły tylko ordynarną prowokację, ponieważ później było: "dobra, to teraz metodycznie: gdzie jest Mędralowa?". W Ślemieniu dopadliśmy knajpę, gdzie zeżarliśmy co nieco i wypiliśmy po piwie, a drugie (a w zasadzie to trzecie tego dnia, bo jedno w sobie, a drugie w plecakach) kupiliśmy w zamykającym się Hillu w Ślemieniu. Czarnym szlakiem oraz chaszczem udaliśmy się na Gibasówkę, gdzie wypiliśmy piwo, stworzyliśmy pulpę rybną. Staszek jakoś niechętnie na to patrzył, podobnie jak na grzane wino. Chwilę pogadaliśmy i ciepliśmy się spać, bo pobudka miała nastąpić srodze...

...ale nastąpiła dopiero o 8:00. Widzialność nas zabiła: Tatry, Fatra na wyciągnięcie ręki, Beskidy wszelakie jak okiem sięgnąć...! Pięknie! Panoramka ciągnęła się nieludzko... Na Czarnych Działach dostałem prowadzenie, żeby z Patykowej Polany strzelić małą panoramę na Potrójną, Wielką Bukową, Złotą Górę i Bukowski Groń, a następnie poprzedstawiać panoramę z Przłęczy Płonnej. Doszliśmy do Zamczyska (robi wrażenie!) i tam się odłączyliśmy w składzie osób czterech: Asia, Ania, Magda i ja. Magda odłączyła się przy DW 946 i poszła do Żywca, a Asia, Ania i ja złapaliśmy stopa - małżeństwo jadące do Gliwic (mam szczęście do stopów, nie ma co!), z Anią wysiedliśmy w Bieruniu i stopem (czwarty samochód jaki koło nas przejechał) do Imielina, a dalej autobusem miejskim do domów. Mnie powrót kosztował 4,50zł :-)

Streszczenie: byłem w górach.