Opcje wyszukiwania (Strona 6 z 24)

Budzik w telefonie dzwoni o 2:30. Tak. To dziś idziemy z Ryśkiem na Rysiankę na wschód słońca. 
Szybko pakuję potrzebne graty, i o 3:40 jesteśmy już „w trasie”    Na szlak wychodzimy przed piątą.

Za 2 godz. Spokojnie zajdziemy…. Księżyc świeci, wiatru nie ma, jest fajnie, tylko strasznie ślisko. Wymyślamy trasę nowym żółtym szlakiem na Lipowską – prawie autostrada, ratrak przejechał wiele razy, dobrze się idzie, tylko jest strasznie ślisko. Dochodzimy do niebieskiego w kierunku na Lipowską, zaczyna świtać. Do wschodu mamy jeszcze 45 min. do schroniska 15. I tu był błąd  – zamiast iść dalej trasą ratraka, poszliśmy niebieskim po czyichś śladach głębokich na pół metra. Dojście do Lipowskiej zajęło nam nie 15 a 35 min.   
Niebo zaczyna się wybarwiać, niestety drzewa zasłaniają. 

Gnamy czym prędzej w stronę Rysianki, na szlakowskazie 15 min. może jeszcze zdążymy…. ale jest strasznie ślisko. Wyrabiamy się w 10. Jest 7:35. Wg ICM-u właśnie o tej godzinie powinno wzejść Słońce.
I oto jest:

Robimy fotki, wieje jak cholera, jest fajnie, ale bardzo ślisko… Ze schroniska nikt nie wyszedł, pewnie z okien podziwiali  wschód i dwóch nawiedzonych przed schroniskiem  , a my podziwialiśmy „na żywca” Babią, Tatry oraz inne Rozsutce…

Wchodzimy do środka, zamawiamy kawkę i winnego grzańca. „Pan z okienka” częstuje ciepłymi bułeczkami z cynamonem. Do kawusi w sam raz.
Ta przyjemna chwila trwa tak do 10:00.
Po popasie, podążamy w stronę Trzech Kopców, by zamknąć pętlę przez przeł. Bory Orawskie (zlikwidowanym szlakiem) do Złatnej Huty.
Podziwiamy widoki

szlak jest - o dziwo – przetarty, ale jest bardzo ślisko. Na przełęczy odbijamy na żółty, kończy się sielanka, torujemy…. i napotykamy ślady jakiejś nierównej walki.

W końcu docieramy do drogi, mijając takie „lody”

W lecie, zamierzam wybrać się tutaj, podziwiać storczyki

Droga powrotna do domu zajmuje nam około 2-ch godzin. Do centrum Złatnej jechałem powoli, bo było bardzo ślisko   

Wszystkie fotki jak zwykle TUTAJ Zapraszam do oglądania i komentowania 

Po tym, jak to Tomkos i Bisqp zapodali TAKIE focisze, nie mogłem nie być nigdzie, więc musiałem gdzieś być  . Padło na Hrobaczą 
Zostawiam wóz, idę żółtym, po dojściu na miejsce odwracam się w stronę Żaru (bardzo lubię niespodzianki) i oto moim oczom ukazuje się taki widoczek

Czekam spokojnie na wschód, nie daje mi spokoju co to za "wyspy" więc próbuję namierzyć azymut (jakimś dziwnym trafem nie wyjąłem mojej busoli z plecaka) w domu będę sprawdzał   

Podziwiam Babią (jeszcze takiej widoczności nie miałem) i myślę ile osób tam może siedzieć ...

Tym czasem jest, wychodzi....

W promykach wschodzącego słonka mienią się przymrożone listki...

Schodząc, myślę czy tylko ja się wybrałem w górki, czy może jeszcze ktoś, w każdym razie na Hrobaczej jestem sam (ooops, przebiegły jeszcze dwie sarenki  )

Mgiełki jeszcze się utrzymywały, więc zejście trwało może i dłużej jak wyjście 

Jeszcze odbicie w tafli jeziora

i wracam do domu. Śniadanko wybornie smakuje