Opcje wyszukiwania (Strona 61 z 89)

Wiem, że skocznia została wybudowana w 1954 r Do kiedy była użytkowana tego jeszcze nie wiem

no ja już wiosnę czuję ... nie wiem jak wy

ale to była zima Hmm

No trzeba korzystać póki jest okazja Ciekawych wycieczek na ten rok mam mnóstwo tylko żeby czas mieć jeszcze puszczał

Super fotki i można powiedzieć, że byłem tez nie daleko

Wyszedłem z Nowej Wsi na Roczenkę przez Strażnicę przy trakcie a potem na Skalite i schodziłem przez skałki pod Kiczorą na Nową Wieś. Tylko że ja dopiero o 1230 startowałem bo wcześniej dało rady

Koleś na allegro za nią ok 800 PLN wołał

Z Góry Świętej Anny widać Tatry. To jest ok 180-200 km odległości

super relacja Szkoda że musiałem być w pracy na inwentaryzacji

O tym co piszesz to prawda, bo miejscowa ludność w XVIII wieku nie wiedziała nawet co to są Beskidy (o tym nawet wspomina ksiądz Janota w 1860 roku w swoim przewodniku) więc gdzie tu z interpretacją szczytu Leskowiec. Co do Sosnowskiego to miał on poniekąd rację w swojej publikacji (tobie chodzi o monografie Beskidy Zachodnie z 1924 Sosnowskiego). Wydaje mi się, że Byrski znalazł tą informację gdzieś w starszych źródłach Jak się z nim będę widział na wiosnę to go podpytam. Ja mam mapę z 1855 r gdzie jest jeszcze nazwa Pieskit w miejsce obecnego Leskowca, a nazwa Leskowiec w ogóle nie istniała

W uzupełnieniu do tematu

Jaskinia Czarne Działy I – ekspozycja otworu ku płd. wsch., dł. korytarzy szacowana jest na około 32 m. Jaskinia rozwinięta jest głównie w okazałych szczelinach o przebiegu zach. - wsch. Przez niewielki otwór pod dużym głazem dostajemy się w stopie Sali Pudy (nazwa od napisu umieszczonego na jednej ze ścian przez uprzednio zwiedzających). Sala jest dość przestronna o wymiarach ok. 5 m. na około 3,5 m i wysokości 5 m. Spąg sali zasłany jest (oprócz jednego dużego bloku) płytami piaskowca i drobniejszym gruzem, w środkowej części dość równy, a w kierunku wsch. i zach. nachylony. Od wyżej opisanej sali (stanowiącej centralną część jaskini) w różnych kierunkach odchodzą boczne mniejsze i większe szczeliny. W kierunku zach. po stromym usypisku wydostajemy się do dość obszernego korytarza o przebiegu płn.-zach. Jest to wysoka szczelina (ok 5 m) o szerokości (u podstawy) do 1,5 m, o równym dnie i regularnych ścianach, w górnej części przechodząca w wąską pochyloną szczelinę. Po ok. 4,5 m korytarz gwałtownie skręca (prawie pod kątem prostym) w kierunku płd.-zach. I tu charakter korytarza się zmienia. Jest węższy w dolnej części, w górnej nieco się rozszerza. Szczelina ta jest równie wysoka jak poprzednia ok. 5m), wygięta w środkowej części, tak że górne partie są nieco pochylone. Dno jest strome (wznoszące się do góry) z zaklinowanymi głazami. Po ok. 3 m korytarz znowu gwałtownie zmienia kierunek, biegnie w kierunku płn.-zach., jest nadal wysoki, lecz po ok. 3 m znacznie się zwęża. Wyżej opisana część jaskini jest utworzona przeważnie w piaskowcu gruboziarnistym, litym. W kierunku wsch. Sala Pudy zwęża się przechodząc w krótki nachylony korytarzyk, który jest przedzielony wąską brzytwą skalną i doprowadza do niewielkiej, nieregularnej Salki II o ścianach silnie spękanych z licznymi warstwami łupków. Spąg pokrywają głazy i glina. W kierunku płd.-zach. Biegnie ciasny i niski korytarz, który po ok. 4 m doprowadza do niewielkiej salki z charakterystycznym koniem skalnym (ostrym z dna sterczącym głazem) – stąd nazwa – Salka Konia Skalnego. Od Salki II w kierunku płn.-wsch. Odchodzi wąska szczelina, która po ok. 2,3 m doprowadza na studzienki (1,3 m gł.), kończącej się niewielką czworoboczną salką. Nad studzienką szczelina przedłuża się w kierunku płn.-wsch. (bardzo ciasno wyklinowuje się).

Jaskinia Czarne Działy II – ekspozycja otworu ku płd.-wsch., długość korytarzy ok. 28 m. Przez studnię wejściową o gł. ok. 4,5 m dostajemy się do dużej szczeliny zorientowanej w kierunku wsch.-zach. Jest ona znacznie rozwinięta w kierunku zach., w dolnej części dość wąska, w środkowej się rozszerza. Wysokość jej szacowana jest na ok. 10 m, ściany są dość lite, dno stromo opadające w dół z drobnymi stopniami, miejscami zasłane głazami, między którymi znaleziono kości zwierzęce. Po ok. 5,8 m (idąc szczeliną) natrafiamy na duże zwalisko ogromnych bloków skalnych, które zaklinowane pomiędzy ścianami utworzyły „balkon”. Z najniższego punktu  szczeliny wejściowej (pod „balkonem”) wydostajemy się do pochyłej, niezbyt wysokiej salki dł. 5 m, szer. ok. 2,2 m, opadającej w kierunku wsch., o stropie równym (płyty), pochylonym. Spąg jest tu zasłany blokami, rumoszem skalnym, w którym również znaleziono liczne kości. W kierunku zach. (oprócz innych drobnych szczelin) wiedzie korytarzyk o nierównym dnie, również zasłany blokami i rumoszem, wznoszący się do góry. Po ok. 3m korytarzyk przechodzi w małą salkę, zasłaną blokami skalnymi, z licznymi bocznymi szczelinami łączącymi się z partiami nad „balkonem”. Jest tu dużo wiszących niebezpiecznych głazów. Na płn. zach. stromo do góry wiedzie korytarz-pochylnia, którego strop tworzą zaklinowane głazy. Po ok 3,6 m korytarz nieco się poszerza. Pochylnia dalej wznosi w górę, lecz się wyklinowuje. Partie te znajdują się blisko powierzchni, o czym świadczą m.in. korzenie obserwowane między głazami. W kierunku wsch. biegnie ciasny korytarz. Na dnie są miejscami zawaliska głazów. Po ok. 5m korytarz rozszerza się tworząc niewielką salkę. Strop salki tworzy pochyła płyta. Na dnie (zasłanym głazami) znajduje się również duża ilość kości. Ponadto daje się tu odczuć wyraźny powiew świeżego powietrza, co świadczy także o bliskości powierzchni.

Dziura Pod Bukiem – ekspozycja otworu ku zach., dł. 10 m. Jaskinię tworzy właściwie jedna szczelina biegnąca generalnie z zach. na płd. wsch. Przez dość ciasny, niski otwór, znajdujący się dosłownie pod korzeniami buka, dostajemy się do niskiej szczeliny opadającej w dół, zasłanej głazami i zeschniętymi liśćmi. Korytarzyk ma przekrój trójkątny. Po ok. 2m nieco rozszerza. Dalej biegnie szczelina o szer. ok. 50 cm, która po ok 7,8 m kończy się, opadając nieco w końcowej części. Spąg jest kamienisto-gliniasty, strop lity.