Opcje wyszukiwania (Strona 64 z 123)

Wstajemy rano - pogoda. No to jazda w Beskid Mały, obadać niedawno odkryty wodospad na zboczach Złotej Góry. Idziemy na czuja, ale prosto do celu.

No i jest. Trzeba przyznać całkiem ładny.

Bardziej stromy od Dusicy... i bardziej kaskadowy.

Pojawiły się grzyby. Ten wygląda trochę jak z innej planety.

Wrasta się w pień jak Obcy w żywiciela.

A to chyba coś jadalnego - Borowik Ceglastopory?
Znalazłem 4 wielkie okazy obok siebie. Zabrałem z zamiarem zjedzenia. Wyglądały dobrze, a w domu okazało się, że robaczywki... może to i lepiej, bo nigdy wcześniej nie zbierałem ceglastoporych

Idziemy zobaczyć jak mają się Limby na Bukowskim Groniu.

Mają się dobrze.

Sosny wejmutki również.

Leżakujemy na łąkach na Trzonce.

A potem moim ulubionym bezszlakowym przejściem idziemy na Złotą Górę.

Z której stromymi ścieżkami próbujemy zejść w kierunku auta.

Prawie się udało. Wyszliśmy jednak dolinkę obok, pozostało przejść trochę dołem polami.

Miła wycieczka

Nena, wiedziałem, że mi rozpracujesz wszystkie roślinki
Na tą miesięcznicę zwróciłem już uwagę kiedyś, ktoś mi nawet podał nazwę, ale oczywiście wyleciała z głowy.
Też bym wolał mieszkać w drewnianym domku, ale nie wypadało wyrzucać gospodarzy

Faktycznie na mapie Compass pagórek ten nazywa się Dił. Robiąc relację patrzyłem na mapę Sygnatury.
W ogóle mapy tych terenów znacznie się różnią. Z tego co widzę teraz (po fakcie) to najbliższy rzeczywistości jest Compass.

Na pewno wrócimy... lista miejsc, w które trzeba wrócić stale rośnie

Kto jak nie Ty będzie bronił rzadkich paproci?
Brawo!

W zasadzie dzisiaj było już lato. Upał, rozrośnięta roślinność - wysokie trawy.
Powitaliśmy lato na Jurze w okolicy Jerzmanowic. Zaczęliśmy od Słonecznych Skał.

Ukochana się opalała na dole, a ja z psami próbowaliśmy gdzieś tam wyjść. Na zdjęciu Tobi próbuje zejść. Zejście jest trudne, trzeba zeskoczyć trochę w dół, nad głęboką szczeliną, a wszystko to na wysokości ok 5m. Po tym wyczynie Ukochana zarządziła natychmiastowe opuszczenie Słonecznych Skał.

Łazimy trochę polami, zieleń ma już letni odcień. Trawa zaczyna być za wysoka na swobodne przemieszczanie się.

Jakiś krzew obsypał się kwiatami.

Kózki... takie słodnie, że powinny pobierać 500+

Polska wieś wygląda teraz tak.

Na koniec wracamy w skałki - Witkowe Skały

Jest tych wspinaczy trochę.

Zresztą nie dziwię im się... skały jakby się prosiły, żeby je zdobywać

Ale nas strzaskało słońce... lato

Wracam dzisiaj z biegania wpisuję wynik w excela i co widzę... przebiegłem równo 3500 km od 5 marca 2014

Tak

151 - sprocket73
131 – kisiel
52 - jolanta
45,5 - Cyberniok
43,5 - baca
40,5 - Gustek
32,5 - nena
24,5 - Darek Tlałka, MF
22 - darkheush
19,5 - MK
19,0 - Tomrod
18,5 - łysy z łysiny
16,5 - rufi
15,5 - Bisqp,
13 -  tomkos
12,5 - harnaś wołoski
11,5 - 740715
11 - Karo
7- teksanski, bcFan
6,5 - Miluś, lowell79, Klimek
6 - Eugeniusz Kępiński, mały pikuś
5,5 - Skorpion
5 -  Macieks, Staszek
4,5 - marekk500
4 - kruwad
3,5 - jardo
2,5 - wizjoner
1,5 - kris_61
1 - Inga, Paweł, piotr

Ja to nazywam trzeci wymiar górskiego wtajemniczenia

Już tłumaczę o co chodzi, bo to raczej nikomu nieznane podejście - sam to wymyśliłem.

Pierwszy stopień wtajemniczenia to wymiar zerowy - punkty. Wielu ludzi jeździ w góry, ale tak naprawdę odwiedzają tylko jedno miejsce, np. kolejką na Kasprowy, albo kolejką na Żar. Rozejrzą się dookoła, wypiją piwko. Tak naprawdę słabo. Choć dla niektórych na takich wyjazdach ziarno zostało posiane.

Drugi stopień to jednowymiarowa rzeczywistość - odcinek. Wycieczki z punktu A do punktu B, oznakowanym szlakiem. Każda taka wycieczka jest niezależna od innych. Jeszcze w wyobraźni się to nie łączy w całość. Ale pojawia się coś fajnego, otóż jak się widzi jakąś górę w oddali, to zaczyna budować świadomość, że zawsze można tam jakoś dojść. Na tym etapie człowiek łapie górskiego bakcyla.

Trzeci stopień wtajemniczenia - rzeczywistość dwuwymiarowa. Człowiek myśli o sobie, że jest jest zaawansowanym turystą. W głowie siedzi sieć szlaków. Z punktu A do punktu B można dojść różnymi drogami, przez punkty C i D. Można się pochwalić, że było się już "wszędzie". Na punkcie widokowym umie się ponazywać prawie wszystkie widoczne szczyty w każdym kierunku. Robi się przejścia GSB, MSB, korony gór.

I kiedy człowiek myśli, że wie już wszystko, to nagle, odkrywa trzeci wymiar. To jest coś niesamowitego. Okazuje się, że taka pojedyncza nieszczególna góra, przez którą przechodzi jeden szlak, jest jak cały wszechświat. Nieskończona ilość dróg, ścieżek, jarów, wąwozów. Niespodzianka za każdym drzewem. Nieodkryte wychodnie skalne, jaskinie, nieznane rośliny, wodospady, szałasy, ruiny, punkty widokowe... a to tylko jedna góra. A takich gór jest jak gwiazd na niebie, zupełnie nieznane, pozaszlakowe, bez nazwy. Można dziesiątki razy jeździć w "to samo miejsce" i za każdym razem odkrywać coś nowego.

http://dusiolek.pl/Dusiolek/DUSIOEK.html

Bolesław Leśmian
Dusiołek*

Szedł po świecie Bajdała,
Co go wiosna zagrzała –
Oprócz siebie – wiódł szkapę, oprócz szkapy – wołu,
Tyleż tędy, co wszędy, szedł z nimi pospołu.

Zachciało się Bajdale,
Przespać upał w upale,
Wypatrzył zezem ściółkę ze mchu popod lasem,
Czy dogodna dla karku – spróbował obcasem.

Poległ cielska tobołem
Między szkapą a wołem,
Skrzywił gębę na bakier i jęzorem mlasnął
I ziewnął wniebogłosy i splunął i zasnął.

Nie wiadomo dziś wcale,
Co się śniło Bajdale?
Lecz wiadomo, że szpecąc przystojność przestworza,
Wylazł z rowu Dusiołek, jak półbabek z łoża.

Pysk miał z żabia ślimaczy –
(Że też taki żyć raczy!) –
A zad tyli, co kwoka, kiedy znosi jajo.
Milcz gębo nieposłuszna, bo dziewki wyłają!

Ogon miał ci z rzemyka,
Podogonie zaś z łyka.
Siadł Bajdale na piersi, jak ten kruk na snopie -
Póty dusił i dusił, aż coś warkło w chłopie!

Warkło, trzasło, spotniało!
Coć się stało, Bajdało?
Dmucha w wąsy ze zgrozy, jękiem złemu przeczy -
Słuchajta, wszystkie wierzby, jak chłop przez sen beczy!

Sterał we śnie Bajdała
Pół duszy i pół ciała,
Lecz po prawdzie niedługo ze zmorą marudził -
Wyparskał ją nozdrzami, zmarszczył się i zbudził.

Rzekł Bajdała do szkapy:
Czemu zwieszasz swe chrapy?
Trzebać było kopytem Dusiołka przetrącić,
Zanim zdążył mój spokój w całym polu zmącić!

Rzekł Bajdała do wołu:
Czemuś skąpił mozołu?
Trzebać było rogami Dusiołka postronić,
Gdy chciał na mnie swej duszy paskudę wyłonić!

Rzekł Bajdała do Boga:
O, rety – olaboga!
Nie dość ci, żeś potworzył mnie, szkapę i wołka,
Jeszcześ musiał takiego zmajstrować Dusiołka?

No właśnie, ja tak już od kwietnia szczerze mam dość śniegu i szukam miejsc, gdzie wiosna przychodzi najwcześniej. Tatry o tej porze przegrywają u mnie z wszystkimi innymi lokalizacjami.