Opcje wyszukiwania (Strona 93 z 113)

No i niestety nie udało mi się odkryć nowego stanowiska zanokcicy północnej - reliktu zlodowacenia Jak trudno odkryć nowe stanowisko paprotnika z "Polskiej czerwonej księgi roślin" przekonało o tym się wielu botaników, zwłaszcza gdy się to planuje Ale za to odkryłem nowy gatunek dla flory Beskidu Śląskiego - skrzypa pstrego, którego nikt do tej pory w tym Beskidzie nie stwierdził A wszystko zaczęło się tak.....
Do Milówki dojechałem najpierw busem a potem pociągiem. Z dworca PKP Milówka ruszyłem w stronę Nieledwi. Podeszłem na stok Góry Syberia i zacząłem przeczesywać teren w poszukiwaniu nasłonecznionych kopców kamieni (siedliska poszukiwanej zanokcicy północnej). Trafiłem tam jedyne kilka nieco zacienionych usypisk kamieni, to zdecydowanie za słabe siedliska Przy źródliskach obficie rósł skrzyp olbrzymi który już miał wykształcone tegoroczne pędy zarodnionośne. Tu zaczęła się walka z kolczastymi zaroślami Potem podejście pod Kiczorkę a z poszukiwanymi siedliskami było jeszcze gorzej. Trafia się kwitnący wawrzynek wilczełyko Podchodzę pod jakieś górskie źródlisko i nagle przed moimi oczami pojawia się łan skrzypu pstrego. Okazuje się że jest to nowy gatunek dla Beskidu Śląskiego Wokoło sporo jałowczysk z dużą ilością widłaka goździstego. Idę dalej przez Górę Syberia w stronę Kamesznicy. Zatrzymują mnie jacyć kociorze. W oddali widać ogromny wiadukt w Kamesznicy.
Udaje się w stronę Sumowej Grapy z krzyżem Gruwaldzkim. Z tąd widać nasłonecznione obrywy skalne. Może ta paproć tutaj się znajdzie. Robi się ekstremalnie Nie dosyć że te kolczaste zarośla, to jeszcze tak stromo. Przeczesuje obryw skalny na czworaka, niestety zanokcicy północnej ani śladu, ale za to sporo wawrzynka wilczełyko, zresztą skrzypu olbrzymiego też. Ruszam w stronę Szarego i Wzniesień Szare. Może tutaj znajdą się kopce kamieni. Tracę tu sporo czasu, a siedlisk ani śladu Potem podejście ku drodze szybkiego ruchu na Zwardoń. Strasznie tutaj wieje i jeszcze deszcz ze śniegiem Schodzę w stronę Nieledwi i Milówki. Po drodze trafia się widłak jałowcowaty. Wiem że tego reliktu nie znajdę, z powodu braku siedlisk. Wracam do Milówki gdzie stoi piękna rzeźba. Wyprawę i tak uznaje za udaną, wprawdzie nie mam zanocicy północnej ale jest skrzyp pstry A nie mówiłem, że nie wrócę z pustymi rękami Oto zdjęcia:
Stoki Zabawy

Zarodnionośne pędy skrzypu olbrzymiego

Wawrzynek wilczełyko

Skrzyp pstry - nowy gatunek dla Beskidu Śląskiego

Widłak goździsty

Obryw skalny pod Sumową Grapą

Widok na wiadukt w Kamesznicy i Wzniesienia Szare

Widok na Sumową Grapę, Zabawę i Suchą Górę

Widłak jałowcowaty

Rzeźba w Milówce

Faktycznie Carl von Linnaeus zdominował inicjały w światowych łacińskich nazwach roślin. Choć doszłem do etapu, gdy korenspoduje już ze światowymi specjalistami od paproci, to jakoś nie pasuje do mnie to stwierdzenie

Tylko nie mówcie mi o kiełbasach, bo znów mnie rozboli żołądek

Nena potwierdzam że to jest na 100 % to bydło. Za rozpoznanie należą się brawa Bo nam nieźle problemów przyspożyło identyfikacja tych zwierzaków

Wiem jak jest powód tak niewielkiej ilości krokusów na targoszowskich łąkach. W zeszłym roku co obserwowałem krokusowe dywany, to trawka była wtedy wykoszona jak na polu golfowym A to co my widzieli, to tu zalegała sucha trawa co skutecznie przyhamowało rozwój krokusów Żeby ponownie mogły wrócić te dywany, to łąki te muszą być regularnie koszone

No ja to muszę zrobić. Czekajcie chwilę

baca twoje krokusy są nie do przebicia , porównując te nasze dzisiejsze

Jolu no to czekam na jedno i drugie

Jak by co to można się ze mną kontaktować na PW

Jolu by dotrzeć do kośnych łąk z krokusowym dywanem to najlepiej udać się żółtym szlakiem z pod szczytu Leskowca na południe do centrum Targoszowa. Od centrum Targaszowa skręcamy w drogę asfaltową na zachód aż dojdziemy do doliny potoku z domkami wczasowymi. Od domków wczasowych udajemy się w górę potoku w kierunku północno-zachodnim. Po krótkim dystansie ukazują nam się te krokusowe dywany. To co tam w zeszłym roku zobaczyłem to przeszło moje oczekiwania. Krokusy rosły tam niemal jeden przy drugim tworząc swoisty fioletowy dywan jak na Polanie Chochołowskiej w dziesiątkach tysięcy osobników i wielka szkoda że nie miałem wtedy aparatu Krokusy rosną tam na długości pół kilometra. Po tym co widzę jeśli chodzi o kwitnienie krokusów, myśle że już obecnie można zaobserwować to niezwykłe zjawisko