Listopadowa Wyprawa w Tatry

Nic dodać nic ująć. Gratulacje - sprocket
   

"Góry wysokie, co mi z Wami walczyć każe?
Ryzyko, śmierć, te są zawsze tutaj w parze..."

Gratuluję 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Sprocket73,gratuluje świetnej wyprawy i indywidualnej rozprawy z Grzesiem.Dałeś rade i myśle że nie przesadziłeś bo kochasz to w co się pakowałeś a młodzieńcze uniesienia już masz chyba za sobą .Twoja relacja w sentymenty lekkie mnie wprowadziła...W zimie kilka lat temu byłem na Wołowcu i Grzesiu ale od strony słowackiej.Różnica była taka że byliśmy(we dwójkę z kumplem,świetnym piechurem)końcem lutego a pogoda była cudna tak na dole jak i w rejonie 2tyś.Śniegu po pas miejscami było ale zjazd na du...w dół to coś co zapamiętam do końca życia.Podejście kilka godzin a zjazd w dół ok.10 minut,pozdrówka.

Myślę,  że między tym wszystkim jest cienka granica. Człowiek balansuje między zdrowym rozsądkiem i ambicjami połączonymi z głupotą. Raz je po tej stronie , raz po drugiej. Bazuje na doświadczeniu, ale tak na prawdę cały czas je zdobywa i nie jest w stanie przewidzieć wszystkiego co się może wydarzyć.  Pytanie tylko jak na to będzie przygotowany? Ja bym nie zostawiał Ukochanej

To nie jest offtop tylko dyskusja jak najbardziej związana z tematem.
Lowell dobrze napisał, że to jest taki balans na granicy, nie da się wszystkiego przewidzieć, a dotychczasowe doświadczenie może nie wystarczyć.
Jednak przytoczone słowa Artura Hajzera mnie nie przekonują. Wystarczy popatrzeć na fakty - ilu himalaistów zginęło. Oni to dopiero ryzykują. Oczywiście nie ma sensu porównywać mojego "zmagania" z Rakoniem z ich działalnością.
Bardziej przemawia do mnie ten cytat: "...wobec potęgi gór prościej odkrywa się siebie,a przynajmniej to, że większość granic i lęków to tylko ułomność naszego umysłu, poza którą zaczyna się wolność..."

Oczywiście ,że tak. Ale wśród himalaistów na pewno są tacy, którzy łatwiej i szybciej podejmują ryzyko niż inni. Sama wyprawa w góry wysokie jest ryzykiem. Chodzi o to aby go nie zwiększać. Jeśli coś za bardzo naciągniesz, spowodujesz ,że to pęknie. Były sytuacje kiedy uczestnik wyprawy atakował szczyt pomimo fatalnych warunków/kiepskiego stanu fizycznego i sprzeciwu kierownika wyprawy i nic się nie stało. Czasem wystarczy mieć trochę pecha.

Granice czasem wyznaczają same góry i natura

No tak, ale to też zawsze jest subiektywna ocena, jaki był stopień zagrożenia. Grupa, z którą szedł postanowiła odpuścić, najpierw dziewczyny, potem jego kolega. Więc Oni to zagrożenie ocenili inaczej.

Masz rację! Podziwiam determinację sprocketa i jego opanowanie w takiej sytuacji. Jednak wychodząc grupą w góry, wolałabym w tej grupie pozostać. Choć tak naprawdę nie można mówić co by było gdyby, bo nie jesteśmy w stanie często przewidzieć swojego zachowania

Dziewczyny zdecydowły się na odwrót w miejscu, gdzie ja szedłem jeszcze bez kurtki i pstrykałem zdjęcia. Po prostu dla nich kończyła się tu przyjemność, a na walkę nie miały ochoty... ja to rozumiem, szczególnie, że 2 dni wczesniej walczyliśmy na Błyszczu, gdzie nie było tak prosto o bezpieczny odwrót. Kolega był bardziej ambitny, ale kiedy uderzył w nas prawdziwy wiatr to pomyślałem, że pewnie zaraz odpuści i tak się stało. Znam go od 25 lat i mniej więcej wiem na co go stać. On też mnie zna i raczej nie był zdziwiony, że kontynuowałem. Poza tym on na Grzesiu dogonił dziewczyny, więc nie były same, tylko pod opieką mężczyzny - to też brałem pod uwagę. Ubiór na tamte warunki miałem odpowiedni, a nawet nadmiarowy. Mówić o zagrożeniu lawinowym jest kompletnym nieporozumieniem. Oblodzenia nie było - cóż, tu dopisało szczeście. Co prawda w pewnym momencie wiatr przekroczył moje dotyczasowe wyobrażenia o tym jak silny może być wiatr i co może zrobić z człowiekiem, ale dzięki temu miałem potem taką radochę z całej sytuacji. Przez wiatr będę ten dzień wspominał i przejdzie on do kanonu moich górskich opowieści

Ostatnie wyjaśnienia sprocket73 rzeczywiście dużo wnoszą w całą sytuację, osobiście wyobrażam siebie zarówno w postawie sprocket73 jak i w postawie osób, które próbują zanegować jego decyzję - tak naprawdę to on wie z kim szedł, jakie są ich i jego możliwości, jak oni po kolei to wszystko ocenili, itd.
Nie ma co tu rozprawiać o większym czy mniejszym ryzyku - idąc w góry niezależnie od warunków jakie panują podejmuje się to ryzyko, czy się tego chce czy nie, czy się o tym myśli czy nie - w górach ryzyko jest zawsze. Przełamywanie barier, zdobywanie nowych "własnych" szczytów (czasem szczytów możliwości) jest wpisane w naturę człowieka. Człowiek ciągle coś zdobywa i ciągle przekracza tą cienką granicę.
Każdy wypowiadający się w tym wątku ma swoją rację, a gościowi (sorki za spoufałość ) sprocket73 należą się uznania, że jest zdolny do zdobywania i przełamywania barier - osobiście widzę w tym i w nim nie sprawę jakiejś rywalizacji a sprawę pasji i oddziaływania, magnetyzmu, uroku gór, jaki go po prostu wciąga. Tylko w takim stanie można faktycznie coś zdobywać - oczywiście, że góry poczekają, ale może my nie będziemy mieli więcej okazji?

Podsumowując:
- "(...) to miejsce, z którego dziewczyny decydują się na powrót." - ważne, by wiedzieć kiedy się wycofać,
- "(...)  Kamil na migi daje znać, że wraca, (...)" - również podjął właściwą decyzję i pewnie we właściwym czasie,
- "(...) ja na migi pokazuję, że jeszcze spróbuję dalej. (...) Moja determinacja jest gigantyczna (...)" - magnetyzm...silniejszy, odważna decyzja, szacunek.

Pozdrawiam wszystkich