Zbójnickiego Hej!!! (Strona 1 z 2)

Darku mam pytanko, czy to drugie(trzecie-no przedostatnie) zdjęcie to nie czasem ściągnięty z zuma Wielki Rosutec w Małej Fatrze?????????????pozdrawiam,hej!

Ostatnio edytowany przez harnaś wołoski (2011-09-15 17:47:43)

Hej!!! , tak tyz myślołem!

No fakt, że z wieży na Wlk. Raczy widoki są powalające A gdzie Darku jakaś galeryjka?

Ostatnio edytowany przez piotr (2011-09-15 21:17:02)

13 września 2011 - "Na spotkanie"

Nasza trójca jakimś cudem zrywa się grubo przed wschodem słońca. Michał i Arek postanawiają jednak pokimać dłużej. No to niech żałują. Jest czego...

W końcu wschodzi...

Widoki pod wspólnym tytułem "4 razy Wielki" - Wielki Krywań, Wielki Rosutec, Wielki Manin i Wielki Chocz

Wracamy na śniadanko, chłopaki w międzyczasie się budzą. Integracja Arek z uwagi na ciężar swojego plecaka postanawia wyjść troszkę wcześniej, my zbieramy się do drogi kilka minut po 9.

Kierunek Rycerzowa. A pogoda taka, że szkoda chować aparatu. Dreptamy leniwie. Jest cudnie

Jak już pisałem wcześniej Wielki R. będzie nas prześladował widokiem do końca wypadu. Nie inaczej jest dziś

Po blisko 3 godzinach docieramy na Przegibek. Będąc w stałym kontakcie z Mirkiem, postanawiamy tutaj na niego poczekać. Decyzja wybitnie słuszna. Nie upływa więcej niż jedno złociste z pianką jak z lasu wyłania się on sam. Radość spotkania. Prawdę powiedziawszy myślałem, że Mirek będzie schodził z Rycerzowej tego samego dnia, jednak okazuje się, że będzie nocował z nami. Zbieramy toboły i ruszamy dalej. Rzut oka za siebie...

... i przed siebie

Tuż przed szczytem Rycerzowej doganiamy Arka, więc szczytowanie odbędzie się w sześcioosobowym składzie. A jest co szczytować. Podejście to po prostu Golgota.

Na szczycie!!! Uff!!! Plecak robi głośne jebudu o glebę Leżymy Zostaje tylko do przejścia kawałek przez szczytową polanę i jak się okazuje nie ma na co czekać

Tatry!!!

Królowa Beskidów

Czyż może być piękniej???

W Bacówce spotykamy oczywiście Piotrka i Magdę. Zajmujemy strategiczny stolik na jadalni, oby blisko bufetu

Powoli robi się ciemno, a Wielki R. nadal nas prześladuje

Trzeba iść spać. Dobranoc

C.D.N.

P.S. Jeden z moich współdreptaczy sugerował mi, że nie można z Raczy zobaczyć Wielkiego Chocza, a to co widzimy to Dumbier. Jakże się mylił

To kiedy Kaperku to przegrane piffko???

Jest na co popatrzeć No i pogoda w końcu dopisuje

Tak, Harnasiu, Stoch

14 września 2011 - "Trawers by się ku*wa przydał"

Wybaczcie taki tytuł tego odcinka, ale słowacka szkoła znakowania szlaków chyba nie zna pojęcia takiego jak trawers, lub choćby zakosy

Oj ciężki ten poranek dziś na Rycerzowej. Słońce za głośno świeci, a pająki to już odpierniczają macarenę w podkutych bucikach. Na dodatek nadchodzi czas pożegnania z Michałem i Mirkiem. Schodzą do Rajczy. Pożegnalne foto.

My na Sedlo Prislop. Ania kryje się w drzewie

Pogoda wyraźnie się kisi

Ale najgorsze jeszcze nadejdzie. Na razie co niektórzy leżą w trawie

Zaczynamy podejście na Svitkovą. Masakra, golgota, rzeź niewiniątek. Szlak poprowadzony w linii spadku wierzchołka. Tak jakby nie można zrobić zakosów. Zaczynamy dziękować Słowakom za tą zemstę za zajęcie Spisza w 1938

Pod Oszustem Kaper dzwoni do Młodego. Ich rozmowa wygląda mniej więcej tak:
(M)łody - no i jak wam tam
(K)aper - a no jakoś leci
(M) - no u nas zaczyna lać
(K) - e to u nas się tylko chmurzy

I w tym momencie spadają na nas pierwsze krople deszczu. I zaczyna się Armagedon. Przez kilka godzin leje jak w 1997 podczas powodzi. Pieprzona szkoła znakowania szlaków słowackich zaczyna przypominać błotną ślizgawkę. W pewnym momencie Kaper stwierdza, że jeśli byłaby po drodze pionowa skała to Słowacy pociągnęliby szlak środkiem. No i po co łańcuch

Mijamy kolejne Golgoty, czyli podejścia pod Oszust i Javorinę. Jest mi zimno, jestem przemoczony do ostatniej nitki w gaciach, na dodatek zaliczam poważną glebę. Po prostu robię sobie jazdę w błocie na odcinku jakiś 2 metrów, więc dodatkowo jestem cały uwalony błotem. Gdzieś za Javoriną przestaje lać i postanawiam się przebrać. O jak miło. Ciepło, sucho...

W końcu jakimś cudem dobijamy do Glinki Ujsolskiej.

Niby stąd tylko 50 minut na Krawców. Ale znów zaczyna się Golgota. Szlak oznaczony fatalnie, kilkusetmetrowe odcinki bez jakiegokolwiek znaku na drzewie, gdyby nie słupki graniczne...

Kaprowa stwierdza:
"Chłopaki, miałam wam postawić piwo za to, że mnie ze sobą wzięliście. Ale po dzisiejszym odcinku zapomnijcie. Ni chu, chu"

W końcu dochodzimy. Na bacówce starzy znajomi, czyli Magda i Piotrek Kąpiele, kolacje, suszenie gratów. W pokoju wali trupem jak w kostnicy, a to przez nasze stęchłe, zapocone, mokre szmaty

Za to pogoda wynagradza tą dzisiejszą dupówę...

Wieczór to już tylko ognia czar...

W końcu idziemy spać. Dobranoc

C.D.N

Powiem szczerze, że trochę mnie dziwi ta ostatnia relacja. Sporo szlaków schodziłem na Słowacji i niemal wszędzie (może poza kilkoma fragmentami niżnotatrzańskiej graniówki) oznakowanie było bardzo dobre, przeważnie nawet lepsze niż u nas (nie licząc oczywiście BM w wydaniu MK ), a tu takie numery...
P.S. Czy Kaper też próbował wejść do tego drzewa, co Ania? 
Drugie pytanie, czy z tego granicznego szlaku są jakieś ciekawe widoki, bo z mapy wygląda, że niemal wszędzie jest las

Ostatnio edytowany przez piotr (2011-09-16 20:15:51)

I kilka moich fotek.  https://picasaweb.google.com/1049424517 … 1Rycerzowa
Dziękuję za wspólne wędrowanie i miłe towarzystwo.

15 września 2011 - "Ewakuacja"

Poranek na Krawculi nie przypomina niczym wczorajszego dnia. Śniadanko, dosuszanie mokrych bambetli i powolne pakowanko.

Żegnamy, tym razem definitywnie, Magdę i Piotrka. Zaczynamy przygotowania do wyjścia. I wtedy następuje katastrofa. Jeden telefon i okazuje się, że muszę czym prędzej uciekać w doliny Robi mi się jakoś tak smutno. Koniec??? Tak nagle??? No niestety A Wielki R. przygląda się wszystkiemu niewzruszony.

Żegnam się z Anią i Kaperkiem i zaczynam samotny powrót do Glinki. Jeszcze rzut oka za siebie.

Góry żegnają mnie godnymi widokami.

Szkoda, że widzę je z co raz niższa Ale to nic - jeszcze tu wrócę, choć podczas tego wypadu wielokrotnie obiecywałem sobie, że zacznę chyba znaczki zbierać, albo akwarium sobie kupię

Dziękuję wszystkim, z którymi przyszło mi spędzić te 4 dni czyli: Kaprowej, Magdzie, Kaprowi, Mirkowi, Michałowi, Piotrkowi i Arkowi Mam nadzieję, że jeszcze niejednokrotnie spotkamy się gdzieś przy ogniu kominka

I to by było chyba na tyle. Komplet zdjęć po kliku w obrazek:

Tym razem to po prostu urok Beskidów Marku. Wierz, czy nie, ale tylko 4 fotki z mojego albumiku "dotknąłem" fotoszopem Reszta to czar beskidzkiego zbójnikownia

Może dlatego, że mieliśmy śwarną frajereckę u boku

Czyli śwarana frajerecka

Dla wszystkich mała dedykacja od darkheusha

Uwielbiam SDM