Filmy o górach (Strona 4 z 7)

Z serii dokumentów o wyprawach w góry wysokie polecam 50 minutowy „Na krawędzi” znacznie lepiej, jak dla mnie, zmontowany film niż „Everest - przesunąć horyzont". Nie mam tu na myśli wspominanego już wcześniej filmu z Sylvestrem Stallone. To tylko zbieżność tytułów .

Film „Na krawędzi” w reżyserii Aleksandra Dembskiego to relacja z nieudanej zimowej próby wejścia na K-2 przez ekipę Krzysztofa Wielickiego w 2002/2003 roku. Oprócz polskiego składu w wyprawie brali udział himalaiści z Kazachstanu, Uzbekistanu i Gruzji. Rewelacyjne zdjęcia, w tym dużo ujęć z samego zdobywania góry, dużo ciekawych informacji związanych z samym wspinaniem, obraz ludzkiej psychiki zmagającej się z tak ogromnym wyzwaniem. Ciekawe wstawki lekarza, prof. Zdzisława Jana Ryna, prezesa Polskiego Towarzystwa Medycyny i Ratownictwa Górskiego, specjalisty m.in. medycyny górskiej i psychologii alpinizmu, tłumaczą widzowi niezrozumiałe nieraz dla zwykłego śmiertelnika zachowania himalaistów w tak ekstremalnych warunkach. Do tego piękna ścieżka dźwiękowa . Film można znaleźć w sieci. Polecam .

Obejrzałam „Krzyk kamienia”  . Dobry film, aczkolwiek zbyt rozwleeeeeeeeekła akcja nieco mnie przynudziła. 

Pod obrazkiem artykuł z theguardian’a dla miłośników „Krzyku kamienia”. Swoją drogą ta iglica jest niesamowita.

Spór pod Cerro Torre

Ostatnio edytowany przez nena (2012-02-22 09:26:45)

Krzyk kamienia rządzi! Ale ja i Darkheush już go polecaliśmy

Tylko jeszcze nie wiemy o którego Janosika chodzi? Czy tego serialowego, czy tego Agnieszki Holland?

Serialowego słabo pamiętam, zaś Holland mi się podobał. Był ujmujący wizualnie - te wszystkie tańce góralskie na tle Trzech Koron, wizje Janosika w potoku itp.

Jiraček też mi się podobał. Był taki jakiś bardziej subtelny od Perepeczki, więc może nawet trochę nie całkiem pasował na zbója ale mimo wszystko coś było w nim sympatycznego.

^^
W konfrontacji ze 'starym' naszym Janosikiem, ten słowacki jakoś do mnie nie przemawia Byś może trochę wyrobiłem sobie skrzywiony wizerunek, bo ten z M. Perepeczko zaś trochę przesłodzony

Ale rzeczywiście dla krajobrazów oba cieszą oczy

A ja dzisiaj natknąłem się na you tube na film The Beckoning Silence, niestety jest w ośmiu częściach Poniżej link
http://www.youtube.com/watch?v=AmjJBu0xiwc

Jak to co??? ACTA!!!

Też tak Piotrze sądziłam, że chęć zdobycia sławy, udowodnienia sobie i innym, że samotnie też można zdobyć trudny szczyt skłoniła ją do podjęcia tego ryzyka. Jednak, po obejrzeniu dokumentu Karawana marzeń przedstawiającego w 45-minutowym skrócie życiorys tej sławnej himalaistki moje zdanie o jej ostatniej w życiu wyprawie, zmieniło się... . Myślę, że mogła mieć ku temu powody, żeby samotnie wybrać się na Kanczendzongę … i jako kobieta jestem w stanie ją zrozumieć … .

Ja bym Rutkiewicz nie porównywała z Czerwińską, bo to myślę dwie różne postaci, dwa różne życiorysy … . Wanda była chyba większą ryzykantką i góry były dla niej sensem życia. Czerwińska wg mnie, pomimo tego, że również bardzo kocha się wspinać, jest bardziej „pragmatyczna” w swoim wspinaniu i pewnie dlatego robi to po dzień dzisiejszy. Obie panie nie znalazły nigdy wspólnego języka w kwestii wspinania i chyba też nie do końca się lubiły... . Do Rutkiewicz bardzo pasują słowa „To sam człowiek, który działa oraz obecne w życiu przypadki kształtują jego los, nic ponadto!. Mimo wszystko bardziej "pociąga" mnie jako himalaistka – Wanda Rutkiewicz . Ale to moje osobiste zdanie … .

Jakże trafny cytat …

Jolu jestem następna w kolejce do książki „Kometa nad Annapurną” .

Nie tylko o to piotrze, aczkolwiek chęć udowodnienia mężczyznom, że jest tak samo silna jak oni i potrafi się tak samo wspinać na wysokie szczyty kosztowały ją sporo energii i nerwów. Ale udowodniła im to, ponieważ była pierwszą Polką, pierwszą Europejką i pierwszym Polakiem na dachu Ziemi oraz pierwszą kobietą i pierwszą Polką na K2. Nie da się ukryć, że Wanda była feministką i kobietą o bardzo silnym charakterze. Chciała być wolna i niezależna, kochała wyzwania, dlatego kwestionowanie jej przez mężczyzn zdobycia Annapurny i udowadnianie im potem, że tak nie jest, musiało być dla niej bardzo trudne do zaakceptowania.
Kiedyś powiedziała: „Na pewno łatwiej jest chodzić w góry z silniejszymi ode mnie, którzy na dodatek chcą abym weszła, gotowi są wprowadzić mnie na szczyt, no tak, ale jak przestaną chcieć, to co, mam siedzieć w domu, bo sama nie potrafię ? …”.
Mimo wszystko, chyba większy wpływ na stosunek do świata, wybór takiego, a nie innego sposobu na życie oraz wyrobienie sobie silnego charakteru miało jej dzieciństwo i młodość, w których została doświadczona tragicznymi i traumatycznymi, jak na młodą i do tego kobiecą psychikę, wydarzeniami: wojną, tragiczną śmiercią brata i ojca, który był dla niej autorytetem, nieudanym małżeństwem, śmiercią przyjaciół w górach: Haliny Krüger-Syrokomskiej, małżeństwa Barrard, Dobrosławy Miodowicz-Wolf, w końcu swojej miłości, lekarza Kurta Linke.
Jej słowa: "Z wielu partnerów, partnerek, z którymi wiązałam się liną, wyjeżdżałam razem w góry, byłam na wspólnych wyprawach, czy z kręgu przyjaciół, moich domowników, nie żyje ponad 30 osób. To jest tragiczny bilans. Wiele razy zastanawiałam się nad tym, właściwie dlaczego, dlaczego ja trwam przy tym wszystkim …. Ja wiem co to znaczy życie, podczas wspinania się boję, znam wartość życia, nie tylko mojego, każdy z nas ma swoje inne życie, ma bliskich. Ale myślę, że dla mnie alpinizm stał się częścią mojego życia, pasją tak wielką, ogarniającą tak wszystko, że nie mogę z niej zrezygnować, tak jak nie mogę zrezygnować ze swojego życia.”. Te słowa chyba mówią wszystko …

Film „Karawana marzeń” opowiada momentami wstrząsające wydarzenia z życia Wandy Rutkiewicz i pozwala w jakimś stopniu poznać i zrozumieć tą bardzo skomplikowaną i ciekawą kobiecą osobowość, wielką indywidualistkę światowego himalaizmu .

Dopra piotr … uśmiechnę się, ale tylko raz …