Beskid Sądecki, okolice Piwnicznej

Tak masz rację sprocket73, Beskid Sądecki jest piękny. Byłem tam tylko raz, robiąc etapik rowerowy - podjazd na Prehybe, ale wystarczyło to by zakochać się w tym pięknym paśmie górskim!!!    

Ostatnio edytowany przez harnaś wołoski (2012-05-29 12:45:07)

A tam profanacja... gdzież bym śmiał
Jagoda to jak najbardziej poprawna nazwa zwyczajowa tego czegoś co rośnie po halach w Sądeckim. A w moich rodzinnych stronach pod pojęciem borówka rozumie się takie czerwone coś inaczej nazywane brusznicą. Dodam jeszcze, że po słowacku truskawka to jahoda i już mamy pełną jasność w temacie

Darku, no to nadrabiaj szybko ten rejon, bo paproci tam jest bez liku... dla mnie co prawda wszystkie jednakowe, ale Ty już na pewno je odpowiednio rozpoznasz, a może nowe gatunki odkryjesz

Lubię te rejony, tylko ode mnie trochę za daleko jak na 1 dzień.  Swego czasu Pieniny miałem w planach co roku. Natomiast w Sądeckim mieszkałem w Żegiestowie przez miesiąc i mile wspominam wycieczki w zasadzie od Piwnicznej do Krynicy. Kolej i sieć autobusów jest bardzo pomocna do dotarcia w różne rejony BS.

Dzięki  sprocket73 za fajna relację.

Ja też ostatnio sobie przypomniałem ...

Beskid Sądecki – jego wschodnia część - to miejsce mojego kilkudniowego sierpniowego wyjazdu. Wyjazdu, którego nie planowałem wcześniej, ale uważam go za bardzo udany. Bazą było gospodarstwo agroturystyczne w Łomnicy Zdroju.
Wieś rozciągnięta jest parę kilometrów wzdłuż potoku Łomniczanka, prawego dopływu Popradu. Spokojna i cicha, żadnych tłumów, liczne znakowane szlaki, z możliwością odbycia krótkich i dłuższych wędrówek.

Panorama Beskidu Sądeckiego z okolic Łomnicy Zdroju.

fajne fotki Gratuluje udanego wypadu

A ja myślałem, że Jagodę znam tylko jedną. Tą od zakitranego w plecaku winka na Gibasach czy Potrójnej

DZIEŃ DRUGI

Nie mogło być inaczej – wczesna pobudka. Tym razem nieco dłuższa trasa. Z Łomnicy żółtym szlakiem przez Siodło pod Parchowatką (900 m) na Halę Łabowską i w dół przez Halę Skotarki szlakiem niebieskim.

Szlak rozpoczyna się przy szkole w Łomnicy. Po przekroczeniu Łomniczanki droga wiedzie wśród domów, przy czym szybko rozpoczyna się wejście na grzbiet. Nieustannie zmienia się perspektywa, ukazują się nowe pasma gór, ciekawe krajobrazy, mijam przydrożne krzyże, kapliczki. Szlak obchodzi bokiem szczyt Parchowatki, wiedzie przez kilka polan. Nie spotkam turystów – pewnie ze względu na wczesną porę. Postój na Siodle pod Parchowatką.

Dłuższy odpoczynek zaplanowałem w schronisku. Na miejscu okazało się, że jestem jedyną osobą w pustym o tej porze schronisku. Później pojawiło się dwóch młodych chłopców, którzy postanowili kupić coś słodkiego, gdy ich rodzice w pobliżu zbierali borówki i grzybiarz planujący zatrzymać się na nocleg. Ze schroniska rozciąga się piękny perspektywa na północ, aż po Pasmo Brzanki.

W drodze powrotnej mijam pomniki pamięci z czasów walk partyzanckich w latach II wojny światowej (miejsc upamiętniających te wydarzenia jest więcej). Droga początkowo wiedzie grzbietem przyjemną ścieżką z licznymi polanami i z ciekawymi widokami. Na Hali Skotarki stoją pozostałości opuszczonych domów po dawnych mieszkańcach. Wkrótce ta sielanka się zmienia. Szlak opada stromo, mnóstwo luźnych kamieni, korzenie, u podnóża przeprawa przez rzekę. Nie było łatwo, przy deszczowej pogodzie zapewne bywa niebezpiecznie. Jeden z najbardziej stromych szlaków jakie przeszedłem w Beskidach. Nie polecam jako szlak wejściowy …

Ostatni fragment trasy biegnie wzdłuż Łomniczanki, która wyrzeźbiła ciekawe formy w skalistym podłożu. Mijam szkółkę leśną, leśniczówkę, źródło wody mineralnej i po paru minutach jestem w domu …

Akceptacja pełna i błogosławieństwo również
Chętnie zobaczyłbym większy secik zdjęć z porannych mgieł... czy one są gdzieś w sieci do obejrzenia ?

Niestety nie można ich zobaczyć. Jeszcze.

DZIEŃ TRZECI

Górski plan na dziś - spacer do bacówki PTTK nad Wierchomlą (887 m).

Tym razem trzeba było przemieścić się samochodem. W Wierchomli nie ma problemu z zaparkowaniem – jest to zimowe centrum narciarstwa i stąd sporo miejsc parkingowych. W wielu miejscach wsi trwają remonty, budowane są nowe domy. Starych zabudowań jest niewiele. A była to kiedyś stosunkowo duża osada Łemków…

Idziemy czarnym szlakiem. Najszybsza, ale wcale nie łatwa droga do celu. W wędrówce towarzyszy mi żona.
Wychodząc z lasu - widząc już schronisko - za plecami dostrzegamy Tatry. Od tej pory nie mogę od nich oderwać oczu. Schronisko położone jest na rozległej polanie, która opada do doliny. Dzięki temu otwierają się tu przepiękne widoki. W bacówce siadamy na werandzie by dokładniej przyjrzeć się szczytom. Tatry Wysokie co prawda przysłaniają chmury, ale i tak widoczność jest świetna. Kasprowy Wierch czy Giewont są doskonale widoczne.

Po dłuższym odpoczynku, zjedzeniu wspaniałej szarlotki (to specjalność wielu schronisk) wracamy – już inną drogą. Idziemy szlakiem w kierunku wyciągu krzesełkowego. Cena biletu dół 10 zł – niewielu znajduje się chętnych. Przy wyciągu „głośne” sklepiki, w połowie stoku kolejna gastronomia. Zainteresowanie równie niewielkie. Z pewnością w zimie jest inaczej. Schodzimy ścieżką w pobliżu wyciągu, która częściowo pokrywa się z karkołomną trasą rowerową. Pasterskie psy nie pozwalają nam podejść bliżej do zagrody owiec. Trzeba tylko uważać na pająki. Niewiarygodne, ale jeden z nich ugryzł żonę do krwi. No cóż, na pocieszenie stwierdziliśmy, że w Polsce nie występują jadowite pajaki

Toż to prawie staliście się razem z żona obiektem polowań - a to pająka, a to strzelającego... 

I to już koniec Twojego serialu o Beskidzie Sądeckim? 
Szkoda... piękny wypoczynkowy czas... i bardzo się cieszę, że zechciałeś się z nami podzielić wrażeniami z wędrówek... do tej pory się Ciebie w relacjach nie czytało, a staż forumowy masz prawie taki jak Ojciec Dyrektor  

Proszę częściej 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)