W leśnym sadzie ... majowy Gancarz

"Życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach."
                                                                                                 /Maya Angelou/

Mądre, piękne słowa

W południe sms od kisiela – schodzi do domu i zachwyca się Klimaską. Odpisuję, że może też się gdzieś dzisiaj z domu ruszę . W końcu, skoro się dobrze zaczęło majówkę, trzeba ją też ciekawie zakończyć ! Wychodzę popołudniem, ok. 14.30 z zamiarem dotarcia do łączek, ale po drodze rodzi się pomysł, żeby może i szczyt z krzyżem zaliczyć … ? Jest przyjemnie ciepło, nawet duszno, aura przedburzowa. Na szczęście do wieczora nie pojawi się żadna burza pomimo zwiastujących ją na niebie chmur. Jest naprawdę pięknie, biały kwiat na tarninie i czereśniach jeszcze się całkiem nieźle trzyma, pomimo tego, że wiatr unosi w powietrzu białe płatki, które mięciutko lądują we włosach i pod stopami. Taki biały „majowy śnieg” .

Wróciłam w te same miejsca z powodu kwitnących dzikich gruszy i jabłoni, które cztery dni wcześniej - 1 maja -zastałam dopiero w fazie pączków. Trafiłam w 10 – tkę zarówno z pogodą jak i z czasem. Dzikie grusze są tak urzekające w pełni kwitnienia i pachną tak pięknie, że nie sposób sobie odmówić przyjemności ich oglądania i upajania się ich zapachem, zwłaszcza wieczorem. . Dzikie grusze, obok jabłoni, wiśni i tarniny rosną dosyć licznie na południowym stoku Gancarza.

Tradycyjnie robię już po raz enty zdjęcia okolicy. O każdej porze roku widoczki z tego stoku są naprawdę piękne. Kto był, na pewno się ze mną zgodzi. .

Dalej ruszam ścieżką ostro pod górę, wchodząc w zielony las . Buczyna karpacka w maju to soczystozielona dżungla, dlatego postanawiam podchodzić pod szczyt inaczej niż zwykle tj. na przełaj (pomijając nieco szlak zielony i wyjeżdżoną przez ciągniki drogę). W ten sposób wychodzę niemal pod samym szczytem. Przypadkiem trafiłam na kawałek całkowicie wyciętego lasu pod Gancarzem. Smutne miejsce .

Szczyt przywitał mnie ciszą, taką sobie widzialnością i niestety strasznym bałaganem. Ktoś sobie rozpalił na nim ognisko, pozostawiając po sobie po prostu – syf.   Polana na szczycie Gancarza jest przecież malutka. Jacyż to musieli być bałaganiarze i flejtuchy, że takiego małego skrawka nie chciało im się za sobą posprzątać. Na szczycie nie zabawiłam długo (ciężko wysiedzieć widząc dookoła masę śmieci) dlatego lekko zniesmaczona schodzę z powrotem, kierując się w stronę  łączek , gdzie zostanę aż do zachodu słońca.

Przy zejściu cały czas towarzyszy mi admirał. Wystarczy przysiąść na pniu, a zaraz oczom ukazuje się bogaty mikroświat lasu .

Pod lasem spotkałam pasącą się sarenkę. Niestety dostała histerii na mój widok, dlatego fotki brak , dwie samiczki zwinki, które zwinnie zdążyły się przede mną schować.   Jedynie padalec był obojętny i dał sobie na spokojnie zrobić kilka zdjęć.

Po zachodzie słońca ptaki urządzają sobie koncert ze zdwojona siłą , kwiaty pachną mocniej niż za dnia, a niektórzy wychodzą na łowy…

Natknęłam się na ten piękny okaz tuż nad domem, nie spodziewając się zupełnie, że tego dnia spotka mnie na koniec taka niespodzianka ! . Prawdopodobnie czyhała na kolację ( bo chyba nie na mnie … ? ). W domu pojawiłam się ok. 20.00. . Warto było spędzić prawie pięć godzin obcując z przyrodą. Nic człowieka lepiej nie uspokoi na koniec długiego weekendu, jak bajeczna wiosenna zieleń. . Przez cały ten czas nie spotkałam żadnego człowieka. Piękne popołudnie … .

Reszta zdjęć z mojej niedzielnej wycieczki wraz z kilkoma panoramkami po kliku na zdjęcie poniżej.