Cztery pory roku na Głównym Szlaku Beskidzkim (Strona 8 z 9)

Muszę zaprotestować! W Komańczy byliśmy na dobrej kwaterze - ciepłej, czystej, z Gdańszczanami za sąsiadów... A schronisko? No cóż - niech śpią dalej, skoro im nie zależy na klientach.
Jeśli chodzi o busolę - zapewne Staszek zaprotestuje - ale jest to sposób wyznaczania kierunku nieco już archaiczny, biorąc również pod uwagę kwestię deklinacji magnetycznej, która poważnie zaburza odczyt i jest kwestią zmienną w zależności od miejsca i czasu.

Busola jest uzupełnieniem GPSa, a czasami musi go zastępować. Podobnie jest z mapą papierową.
Bez GPSa, busoli i mapy papierowej nie ruszam się na żaden wypad w góry.

A jednak. Uderz w stół a nożyce się odezwą Ze swej strony dodam jeszcze, że w ciągu tych kilku dni używaliśmy mapy i GPS-u wielokrotnie, zaś busoli ani razu. Wiem, że gdzieś tam sobie leżała w plecaku.

Może tak być jak sugerujesz Neno, że bardziej się opłaca przyjąć 20 osób na imprezę sylwestrową ze sztucznymi ogniami i sutym wyżywieniem (tak chyba było w tym przypadku przed naszym przybyciem), niż dwójkę zabłąkanych turystów, ale w takim wypadku wypadałoby chyba zrezygnować z nazwy "schronisko" i zmienić ją, ja wiem, na Pensjonat "Pod jodłami", lub Hotel "Pod jaworem" (tu już w zależności od drzewa pod którym stoi budynek  ). Byłoby uczciwiej i każdy by wiedział do kogo jest adresowana oferta noclegowa. Przypominam, że w schroniskach PTTK obowiązuje coś takiego jak regulamin, a w nim stoi napisane m.in.:

Żródło: https://www.pttk.pl/pttk/przepisy/index … schronisko

Ostatnio edytowany przez piotr (2015-03-04 08:51:56)

Rano mam dłuuuugi rozruch, nie tylko tym razem – zawsze rano mam długi rozruch Powoli piję kawę, lubię się budzić powoli. Na dodatek to jest dzień moich urodzin Dostałam od Piotrka pyszną czekoladę, aleśmy ją zjedli już dzień wcześniej w drodze

Piję więc swoją poranną kawkę w kuchni, gdzie nagle zrobiło się tłoczno. Skąd tylu ludzi?
Na naszej kwaterze jesteśmy my, Gdańszczanie i … zespół Geologów.

Nasz Gospodyni wynajmuje jedno z pomieszczeń na nich na biuro. Panowie pojawiają się w kuchence, aby zrobić sobie coś do jedzenia nim wyruszą do pracy w terenie.

Ciekawość zwyciężyła i ciąaaaaaagnę jednego z Panów za język 

Dowiedziałam się na czym polegają poszukiwania gazu ziemnego na Podkarpaciu. Otóż... strategia poszukiwania gazu z łupków posiada swoją specyfikę. Geolodzy z „naszej” brygady wykonywali odwierty w „podejrzanych o gaz” miejscach i zakładali w nich niewielkie ładunki wybuchowe. Potem robili „pstryk” Odpowiednia aparatura wyłapywała falę uderzeniową, która odbijała się od skał o różnych własnościach fizycznych i rejestrowana była na powierzchni za pomocą geofonów. Tak zebrany materiał programy komputerowe przetwarzały na przekroje geologiczne, które obrazowały głębokość zalegania, grubość i ułożenie warstw geologicznych, w tym tych, w których mogą się znajdować pokłady gazu ziemnego. Było to wszystko bardzo ciekawe i mam nadzieję, że nic nie pokręciłam

Odcinek z Komańczy do Cisnej to ponad 9 godzin wędrówki. W zimie dla mnie nierealne, a i dla wielu pewnie też nie

Jeszcze przed wyjazdem badałam temat, rozsyłałam wici. Od Wirtualnego Anioła Stróża wiedziałam, że mniej więcej w połowie drogi jest baza studencka Rabe – czyli dla nas coś w sam raz.

Czy będzie jednak czynna? Trzeba do niej odbić około godziny drogi ze szlaku. Czy do niej trafimy? 

Przed opuszczeniem kwatery wykonuję do Wirtualnego telefon z zapytaniem czy wieści bazowe są pewne. Nie minęła godzinka – jest odpowiedź. Można iść śmiało.

Droga do bazy zajęła nam około ośmiu godzin, na dojście do Cisnej w zimowych warunkach nie było szans.

Tymczasem robimy zakupy w miejscowym sklepie i ruszamy w kierunku Prełuk. Prełuki są niewielką osadą - przysłowiowe „trzy chałupki na krzyż”, a przecież kiedyś wieś liczyła około 50 domów, miała swoją cerkiew... dziś tylko zostały kamienie i resztki cmentarza ukryte pod śniegiem.

W jednej z nielicznych obecnie chałup funkcjonuje agroturystyka.

Białą, odśnieżoną, cichą drogą wzdłuż rzeki Osławy wędrujemy przed siebie

Uwagę naszą przykuwa nieczynny wiadukt kolejki wąskotorowej.

Takie samo ujęcie widziałam kiedyś u Maurycego – robiło jeszcze lepsze wrażenie.

Niebawem dochodzimy do Duszatyna i przy zamkniętym o tej porze roku barze pięknie nazwanym „Dusza Jeziorek” robimy sobie popas.

Duszatyn to zaledwie kilka domów oraz długi barak. Po dawnych czasach zachował się jedynie żeliwny krzyż przydrożny, który mijamy na rozstajach dróg.

Spokojnie drepczemy sobie w kierunku Jeziorek Duszatyńskich, czasami nawet pokazuje się w zimowym lesie słoneczko Śniegu jest tak w sam raz.

Jeziorka – w tej chwili dwa  powstały na skutek oderwania zachodniego zbocza Chryszczatej i teraz jest tutaj Rezerwat Zwięzło.

Wydarzenie to upamiętnia skalny obelisk.

O tej porze roku powierzchnia jeziorek pokryta jest prawie w całości lodem.

Podobało nam się tam i po kolejnym odpoczynku ruszamy już w kierunku szczytu Chryszczatej

Górze tej niewiele brakuje do tysiączka i im bliżej szczytu tym bardziej odczuwa się niską temperaturę. Drzewa są mocno oblodzone, a oznaczeń szlaku pod tym lodem, śniegiem nie widać wcale. Znowu przysługę oddaje nam gps

Na szczycie stoi betonowa wieża geodezyjna z czasów zaborów, jesteśmy przy niej już po zapadnięciu zmroku.

Obok jest dość solidna, drewniana wiata.

Gdzieś na szczycie znajduje się także maleńki cmentarzyk, niestety musieliśmy go minąć w ciemnościach

Szybki posiłek, herbatka i granią kierujemy się do )( Żebrak, gdzieś po drodze powinniśmy odbić do bazy Rabe. Nasze mapy pokazują, że prowadzi tam lokalna ścieżka oznaczona żółtymi kwadratami.

W pewnej chwili Piotr spostrzega krzyż, a tuż przy nim rozpoczyna się ścieżka

Schodzimy ostro w dół, meandrujemy za znakami po lesie, śniegu jest zdecydowanie więcej, ale to tylko ułatwia schodzenie po stromym stoku.

Po około godzinie docieramy na miejsce, a tam... czeka na nas Bieszczadnik 

Ech... jest wiele pięknych, przyjaznych wędrowcom miejsc... to z pewnością jest jedno z nich! 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Tak, smutne to, smutne... też jechałam kolejka nie raz...

Odkryłam stronę Fundacji Bieszczadzkiej Kolejki Leśnej to chociaż można powspominać

Bazie Rabe należy się osobny pościk

Kiedy przyszła kolej na GSB Bieszczady chciałam oczywiście doświadczyć nie tylko drogi, ale koniecznie spotkać Bieszczadników

Bieszczadnik – Bieszczadnik z wyboru czyli Jacek z Bełchatowa
Szybciutko pozapalał co się dało – oprócz prądu

W chatce nie tylko nie ma prądu, nie ma też zasięgu telefonii ale... kiedy się człowiek uda w pewne sekretne miejsce i ma troszkę szczęścia zasięg złapie.

Czym prędzej pobiegłam tam przez zaspy coby dać znać Wirtualnemu, żeśmy cali i zdrowi na miejsce dotarli  
Niech się Anioł też wyśpi

A potem był wieczór pełen bieszczadzkich opowieści

O miśkach i wilkach jakie Jacek spotykał w leśnej głuszy. I jeśli nawet ciut opowieść podkoloryzował to nic mi to nie przeszkadzało.

O miejscach, gdzie można w terenie fajnie (awaryjnie) zanocować

Jedno z nich to znajduje się poniżej cmentarzyka na Chryszczatej. Jest to dawna baza pracowników leśnych. Drugie to wspomniana już dawna baza studencka Jawornik. Tam z kolei stoi przyzwoita chatka (niestety bez pieca), a obok jest wiata i miejsce na ognisko. Drugi z budynków to tzw. Piwniczka Jarka – tam z kolei piecyk żeliwny jest. Przy wszystkich miejscach jest woda.

Zainteresowani poszperają w necie to znajdą co trzeba

Była też opowieść o potomkach UPA, którzy kilka lat temu postawili „swoje” krzyże na mogiłach na Chryszczatej.

Wyspaliśmy się znakomicie, w ciepełku, a na drugi dzień rano udało się w dziennym świetle porobić troszkę fotek

Piec nad piece i "górka" do spania

Sympatyczna lokatorka

Okno na świat 

Pamiątka "po nas" 

Razem z Jackiem mieszka KOT – KOT żbikowaty

Ponieważ jednak nie szanował sobie chatkowego ciepełka został wyprowadzony na dwór. Jacek zrobił mu „budkę”. Przygotował dwa kartonowe pudła. Wsunął mniejszy karton w większy, wolną przestrzeń wypełnił szmatami, a całość obciągnął grubą folią -  teraz żbikowaty kot nie psoci w chatce, a ma ciepło

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Jolanto czy Piotr zakosił twoje stuptuty czy to Ty jego czapeczkę zapożyczyłaś?...oryginalne,śliczne BLUE.
Krwista Chryszczata chyba takich kolorków jeszcze nie oglądała.
Piękna ta Wasza wyprawa...
Znam Biesy dość dobrze a nowa Bazę w Rabem poznaję dzięki Tobie.
Cudna fota:

Z nastaniem nowego dzionka trzeba było ruszać dalej. Bieszczadnik Jacek pożegnał nas przed chałupą 

i mijając Błękitną Rapsodię

ruszyliśmy w kierunku )( Żebrak

W nocy dosypało śniegu i robiliśmy na nim tego ranka pierwszy bałagan

Na )( Żebrak stoi projektowa, całkiem solidna wiata – niestety ma ten feler co inne – szerokie wejście

Tuż za przełęczą rozpoczęły się pierwsze trudy. Głęboki, kopny śnieg, wiatr sprawiały, że wolniutko posuwaliśmy się do przodu

Tego dnia wiele jeszcze razy zakopywaliśmy się w zaspach, mijaliśmy leśne, ciche, zasypane polanki... bez ludzi, bez zwierząt. Uśpiony świat

Czasami zza gęstych, niskich chmur było nawet widać skrawek nieba

a czasami tylko leśny szpaler 

Zdobyliśmy kolejno szczyt Jaworne i Wołosań – oba w okolicy tysiączka

Droga do Cisnej dłuży się niemiłosiernie wśród kolejnych zawianych polan... 

W końcu zrobiło się ciemno i ostatnie dwie-trzy godziny wędrowaliśmy tradycyjnie w ciemnościach na gps,ie. W którymś momencie i to elektroniczne cudo zwariowało i przez paręnaście minut kręciliśmy się w kółko. Zdążyliśmy się posprzeczać a potem reset urządzenia przywrócił nawigację i nas (!) do porządku

Kamienny kopczyk na ostatniej górce tego dnia – Honie
Teraz już tylko do bacówki.

W bacówce Pod Honem była gorąca zupa, przepyszne pierogi. Do tego fantastyczne grzane piwo z korzeniami i żółtkiem

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Jeszcze wieczorem, przed snem postanowiliśmy, że następny dzionek spędzimy na odpoczynku w Cisnej, byliśmy wymęczeni trzema dniami wędrówki w trudnych warunkach i zachciało nam się lajtowego dzionka

W nocy musiało nieźle mrozić bo jeszcze około 10 rano było sporo na minusie

Śniadanko zjedliśmy więc przy kuchennym piecu

zza okna przyglądał nam się puchaty kocik

Pożegnalna fotka przed bacówką Pod Honem

i widoczek na Łopiennik sprzed bacówki.

Zainstalowaliśmy się na sympatycznej kwaterze i ruszyliśmy w miasto

Na pierwszy ogień poszła Pracownia Ikon

spotkaliśmy tutaj kolejnego Bieszczadnika z wyboru – GOPR-owca Jerzego z Przemyśla

Pogawędziliśmy o rozpoczynających się właśnie świętach w obrządku wschodnim, złożyliśmy sobie nawzajem życzenia i zostaliśmy zaopatrzeni w dobre rady w związku z planowana na kolejny dzień trasą do Smereka - W sytuacji zagrożenia, nie szczypać się tylko wzywać GOPR.

Ikony były cudne i pisane w różnej konwencji

Kolejne miejsce, które odwiedziliśmy to Karczma Łemkowyna o ciekawym wystroju i pysznym jedzonku

Była też fotka z legendarnym Bieszczadzkim Misiem

Uchylę rąbka tajemnicy Bieszczadzki Miś został wypożyczony na potrzeby zdjęcia. Butelka miała celowo naderwany pasek akcyzy i była regularnie wypożyczana klientom w tymże właśnie celu 

Na koniec zostawiliśmy sobie Siekierezadę

Potem udaliśmy się grzecznie, o przyzwoitej porze na kwaterę z zamiarem kontynuowania wędrówki w dniu następnym
Piotr długo jeszcze w nocy śpiewał, ale nie wiem jak długo... bo zasnęłam

Ostatnio edytowany przez jolanta (2015-03-21 19:08:07)

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Mając świadomość iż odcinek z Cisnej do Smereka jest dość długi, a w zimowych warunkach dłuuuuuugi wstałam i zebrałam się naprawdę w rekordowo szybkim tempie i Piotr nie musiał mnie nic a nic popędzać

Na zewnątrz był lekki mróz i zapowiadała się przyzwoita pogoda.
Przez wiadukt nieczynnej w zimie kolejki

ruszyliśmy w las i początkowo łagodnie, a następnie dość stromo wspinaliśmy się na Rożki – ostre były te Rozki, oj były   Trasa zawiana, z lekkimi wgłębieniami po czyichś dawnych śladach, szliśmy w zasadzie cały czas lasem.

W okolicy Worwosoki dało się poczuć pierwsze ostre porywy wiatru, ale zaczęły się także ukazywać w przerwach chmur widoczki.

Niebawem ujrzeliśmy grań Małego Jasła, by do niej dotrzeć musieliśmy się przedrzeć przez wyjątkowo zawianą polankę.

We wzmagającym się wietrze szło nam to naprawdę opornie. Huraganowe podmuchy z trudem pozwalały utrzymać się na nogach.

Nie bardzo pamiętam jak pokonaliśmy odkryty teren w szalejącym wietrze, zagłębieniach terenu pełnyche śniegu, braku oznaczeń. Znowu gps ratuje nam tyłek...

Stajemy w końcu na szczycie Małego Jasła. Wieża triangulacyjna schowana jest w lesie, więc mamy chwilkę wytchnienia. Robimy nawet serię fotek w pojawiających się momentami chmurnych oknach

Dawno minęło południe, a my nie pokonaliśmy nawet połowy dystansu do Smereka    Podchodzimy kilka metrów w las, sprawdzamy czy tam szlak jest w lepszym stanie... nie jest. Z mapy wiemy, że czeka nas kilkugodzinna wędrówka granią... przy tym wietrze wydaje się to nierealne. Bardzo nas wychładza, gorąca herbata tylko na chwilkę rozgrzewa ciepłem. Czubek mojego nosa i końcówki palców u dłoni są zdrętwiałe i tracą czucie.

Podejmujemy trudną decyzję o wycofie. W głowie brzmią słowa małego pikusia: „nie rezygnuj zbyt łatwo, ale pamiętaj o tym co najważniejsze”

Dziękuję Piotrowi, za to, że to była nasza wspólna decyzja, że nie forsował za wszelką cenę realizacji swoich ambitnych planów.

Kiedy zeszliśmy poniżej „tysiączka” wiatroda się uspokoiła. Tuż przed Cisną obejrzeliśmy jeszcze obelisk upamiętniający ofiary katastrofy lotniczej programu kryminalnego 997 z roku 1991.

Pod linkiem artykuł, który znalazłam już po powrocie do domu na ten temat.

Lot trwał cztery minuty

Kiedy następnego dnia na przystanku czekaliśmy na autobus do Sanoka spotkaliśmy kolejnego Bieszczadnika z wyboru – Joachima z Łodzi

Joachim bardzo chciał napić się kawy. Miał swoją ulubioną „fusiarkę”, a wrzątku użyczały mu aptekarki w pobliskim punkcie aptecznym. Kłopot był w tym, że Joachim gdzieś zapodział swój kubek – z prośbą o wrzątek nie było problemu, ale o naczynie Joachim prosić nie chciał.

Nie namyślając się zbyt wiele wyjęłam swój metalowy kubanek i wręczyłam go mężczyźnie.
On uśmiechnął się, podziękował i obiecał kubek oddać jak tylko tu wrócę 

Wrócę! Tym razem góra była górą ale nie powiedzieliśmy z Piotrem jeszcze ostatniego słowa

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Wiosna (jeszcze jedna )

Wyprawa siódma
Trasa: Cisna – Jasło – Smerek (wieś) – Smerek – Połonina Wetlińska – Chatka Puchatka – Berehy Górne – Połonina Caryńska – Ustrzyki Górne – Tarniczka – Halicz – Rozsypaniec – Wołosate

W poniedziałkowe późne popołudnie jestem znowu w Cisnej. Instalujemy się na zarezerwowanej kwaterze i... nie burzymy po miejscowości bo wszystko jest pozamykane na cztery spusty

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Czołem i do przodu!

Nie będę się rozpisywał na temat tej wyprawy bo wszystko jest pod zdjęciami. Joli gratuluję skończenia Głównego Szlaku Beskidzkiego - mimo że nie masz szybkiego tempa i przeżywałaś problemy z kolanem skończyłaś ten DŁUUUGI i NIEŁATWY SZLAK. Ja, mimo że szybciej chodzę i nie mam problemów z kolanami, zapewne nie zdobył bym się na zrobienie go w całości. Jestem dość leniwy i nie mam motywacji, a przecież większość naszej górskich sukcesów (70? 80%?) rodzi się z głowy. Pozostałe 20-30% to wypadkowe naszej kondycji, pogody itp. Wiem, że masz już plany na kolejne "dalekobieżne" szlaki, zatem życzę Ci dalszych udanych wędrówek a nam wszystkim możliwości oglądania i czytania kolejnych galeryjek i relacji Jolanty oraz oczywiście Wesołych Świąt! Pozdrawiam serdecznie Piotrek

Ostatnio edytowany przez piotr (2015-04-06 07:43:32)