Opcje wyszukiwania (Strona 181 z 223)

Dzisiaj w ogrodzie wypatrzyłam samiczkę pasikonika śpiewającego (Tettigonia cantans), owada należącego do rzędu prostoskrzydłych długoczułkowych i rodziny pasikonikowatych.  Charakteryzuje się pięknym zielonym ubarwieniem, dzięki któremu łatwo wtapia się i gubi w zieleni. Często mylnie nazywa się go świerszczem. To duży owad. Spotykałam już osobniki 5 – 6 cm, ale niektóre mogą osiągać rozmiary nawet 10 cm. Nieraz zimują pod strzechami naszych domów. Owad ten ma dobrze rozwinięty aparat gębowy typu gryzącego, długie czułki, często dłuższe od całego ciała, duże oczy i silne nogi. To wszystko sprawia, że jest bardzo dobrym skoczkiem i myśliwym. Potrafi też doskonale latać. Pasikonik zielony jest owadem drapieżnym, ale nie pogardzi również pokarmem roślinnym. Żywi się głównie innymi owadami np. gąsienicami, muchówkami , nawet motylami. Jego larwy podobne są do postaci dorosłej i ich ulubionym pokarmem są mszyce.

     Samiczkę od samca odróżnimy m.in. po tym, że ma ona pokładełko – długi wyrostek na końcu odwłoka, wyglądem przypominający miecz. Służy jej ono do składania jaj do gleby lub w zagłębienia w korze drzew. Bardzo ładnie widać je na zdjęciu.

foto:nena

     Pasikoniki słyną ze swoich pięknych i głośnych koncertów. Najgłośniej grają w dni upalne, w deszczowe są bardziej apatyczne . Graniem zajmują się samce. Wspinają się wtedy na krzewy i drzewa wabiąc swoimi koncertami samiczki . Koncertów ( nie licząc nas , ludzi ) wysłuchują samice ale też inne samce. Na przednich nogach, w pobliżu stawu kolanowego umiejscowiony jest u pasikoników narząd słuchu. Jest on tak czuły, że mogą one słyszeć dźwięki nawet o dwie oktawy wyższe niż człowiek, a nawet ultradźwięki. Samce wysłuchują z zainteresowaniem koncertów swoich rywali, podejmując z nimi potem pojedynek „na skrzypce”. . To dlatego tak głośno w ciepłe letnie noce na łące.
    Narządy głosowe (aparaty strydulacyjne) znajdują się u pasikoników na sztywnych, pergaminowatych skrzydłach pierwszej pary (przednie). Dźwięk wydobywany jest przez pocieranie skrzydła o skrzydło.

foto:nena

    Przez stosownie w nowoczesnym rolnictwie środków owadobójczych liczebność tego ciekawego owada ulega z roku na rok zmniejszeniu.

    Najpospolitszymi u nas pasikonikami są : pasikonik zielony, pasikonik śpiewający i pasikonik łatczyna. Różnią się m.in. wielkością, ubarwieniem i rodzajem wydawanych dźwięków.

Tylko się cieszyć Gustku, że w paśmie Leskowca mamy tą ciekawą roślinę i przybywa jej stanowisk .

Fajna samotna wycieczka Adminie . Chociaż człowiek nie jest stworzony do życia w samotności, to w odpowiedniej dawce potrafi mieć ona moc uzdrawiającą . A jak jeszcze dodać do tego „sam na sam z naturą” to już mamy chyba prawdziwy balsam dla duszy i ciała .

PS. Ta „najpiękniejsza roślinka napotkana na szlaku” to rdest wężownik, zwany również łąkowym. Nazwa „wężownik” pochodzi od wężowatego powykręcanego kłącza. Dawniej robiono też z tej rośliny odtrutki na ukąszenie węży i na inne trucizny. Rzeczywiście towarzyszył Ci on prawie na całej trasie . Śliczne uchwyciłeś aparatem rdestowe łąki, zwłaszcza na zdjęciach nr 9, 17 i 19 .

Jedną pozwoliłam sobie wyciągnąć z Twojej galerii i tu wstawić

foto: lowell79

to widzę, że była dzisiaj bardzo owocna wyprawa

rewelacyjne zdjęcia i świetne dwie relacje Piotr ! 

Dokładnie, bezcenne !   Warto było naprawdę zwiedzić ten obiekt od środka i szkoda, że nas  nie było więcej .
Ja żałuję też, że nie mogłam kontynuować wycieczki z Jolantą i darkheushem, ponieważ pogoda dzisiaj była wyjątkowo piękna i widoczki, z tego co widzę na kolejnych zdjęciach - super ! 

Ja już Twój albumik obejrzałam wczoraj jardo i byłam mile zaskoczona bardzo ciekawą przyrodniczo okolicą , a niektóre fotki naprawdę urokliwe np. ta 

foto: jardo

Jolu gratuluję przejścia takiego dystansu !!! . Super to sobie zaplanowałaś i pogoda, można powiedzieć też dopisała, ponieważ prognozy na te dni były dużo bardziej pesymistyczne . Mamy teraz dwa spojrzenia na szlak Gaiki – Sucha Beskidzka, zimowe MK i letnie Jolanty . Oba bardzo ciekawie zrelacjonowane i utrwalone na pięknych zdjęciach. Teraz wielu z nas będzie się od Was uczyć i czerpać z Waszych relacji wskazówki jak się „bawić w BM – ie w zielone” . Brawo !

Piękne obrazki z Alp Bergamskich Poltergeist, relację też się fajnie czytało.

"Touching the Void" ("Czekając na Joe") – rewelacyjny fabularyzowany dokument. Warto obejrzeć ! Chyba jeszcze skuszę się na przeczytanie książki „Dotknięcie pustki” Joe Simpson’a . Szkoda, że nie zrobiłam tego na odwrót , ale tak jakoś wyszło. piotr chyba ją polecał w temacie książek o górach . Zazwyczaj jeśli mam wybierać pomiędzy książką a filmem, zaczynam od książki.

no to Jolu ja już parzę kawę i czekam, aż pojawi się tu zapowiedziana relacja i zdjęcia z dnia pierwszego