Opcje wyszukiwania (Strona 40 z 41)

Podobno w okolicach Jeziora Żywieckiego, czy w czystych rzekach regionu (np. u ujścia Straconki do rzeki Białej) można spotkać wydry.  Czy ktoś wędrując po Beskidzie natknął się na te zwierzęta? Na ich ślady?

Czytając wcześniejsze wypowiedzi trochę się przeraziłem. Miałem wrażenie, jakby niektórzy wybierali się na wojnę z tymi, których spotykamy na quadach czy motocyklach na leśnych szlakach. Jednak znalazły się także wpisy wyważone i spokojne. Dzięki za nie. Obrzucanie się wulgaryzmami czy agresja nie przyniesie nic dobrego (przypuszczam, że druga strona też nie przebiera w słowach).

Pisałem o kamieniołomie w Kozach. Jest on dziś rozjeżdżany kołami quadów i motocykli. Wjeżdżający na skarpę powodują erozję, która może nieoczekiwanie przyczynić się do zejścia w dół potężnej lawiny kamienia i błota (już kilka lat temu alarmowano w tej sprawie). Spacerując wokół kamieniołomu trudno wytrzymać hałas, na każdym kroku spotkać można rozjeżdżone ścieżki, powyrywane i masakrowane delikatne, płytko zakorzenione rośliny. Przypuszczam, że w najbliższym czasie kamieniołom zaroi się od tych, którzy ofiarowali swoim pociechom popularny dziś prezent komunijny – quad… Sezon quadowy dopiero się zaczyna.

Nie raz próbowałem fotografować jadących leśnymi drogami. Czasami robiłem to tak, by mnie nie zauważono. Dlaczego? Znam przypadki gdy dla fotografa skończyło się to pobytem w szpitalu!

Nie zmieniam swojego negatywnego stanowiska wobec quadów i motocykli w lasach. Ale pamiętajmy, że oni tak chcą spędzać wolny czas. Są to nasi rówieśnicy, koledzy czy sąsiedzi. Kilka dni temu, gdy byłem obok kapliczki Matki Boskiej - nieopodal koziańskiego kamieniołomu – podjechał motocyklista. Zrobiłem zdjęcie, tym razem nie z ukrycia. Chłopak zatrzymał się zapytał jak wyszło. Po czym zagadnął, że jest to miejsce, w którym można się wyciszyć. Zabrzmiało to dziwnie. Potem podszedł do kapliczki uklęknął na dwa kolana i zaczął się modlić … Czy nie kierujemy się stereotypami oceniając motocyklistów? Ja zaczynam się nad tym zastanawiać.

Zaglądając na pewne forum znalazłem taki cytat, który umieścił tam właściciel quada:
"Lasy nie są spadkiem odziedziczonym po naszych przodkach, lasy są skarbem wypożyczonym przez nas od naszych wnuków". Też powinniśmy o tym pamiętać.

Jeszcze o źródłach rzeki Wieprzówka.

Trochę przypadkowo natknąłem się dziś na Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego nr 315 z dnia 20 października 2004 r.

http://www.wrotamalopolski.pl/NR/rdonly … dzu315.pdf

Znaleźć tam można uchwałę Rady Miejskiej w Andrychowie z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie Programu Ochrony Środowiska i Planu Gospodarki Odpadami. Brzmi bardzo oficjalnie, ale krótka uchwała ma interesujący załącznik, a w nim  m. in. - DIAGNOZA STANU ŚRODOWISKA W GMINIE ANDRYCHÓW, CELE, PRIORYTETY I ZADANIA ŚRODOWISKOWE GMINY ANDRYCHÓW i inne. Całość to 84 strony!

O Wieprzówce ten urzędowy dokument pisze: "Źródła Wieprzówki znajdują  się
na stokach Madohory".

Na oficjalnej stronie WWW Gminy Kozy czytam o kamieniołomie leżącym w obrębie gminy na stokach Hrobaczej Łąki:

"(…) są to tereny rekreacyjne o niepowtarzalnej florze i faunie oraz strukturze geologicznej. Służą mieszkańcom i turystom do celów spacerowych i rekreacyjnych. Z półek skalnych pozostałych po byłych urobiskach roztaczają się przepiękne widoki na okolicę. Pionierska roślinność porastająca zbocza dawnej kopalni oraz fauna (głównie ptactwo) a także odsłonięte na urwiskach widoczne warstwy geologiczne stanowić mogą świetną lekcję przyrody i geografii dla wszystkich zwiedzających te tereny..."

Rzeczywistość to zupełnie inna historia, o której zapominają włodarze gminy. Dziś to miejsce upodobali sobie najbardziej miłośnicy jazdy na motocyklach. Słychać ich w całej okolicy i nigdy nie wiadomo gdzie się pojawią i czy zdoła się im umknąć …

Spotkani wczoraj miłośnicy dwóch kółek (1 maja):

Nocne zdjęcia bez retuszu.

Widok z Żaru na dolinę Soły. Na horyzoncie pasmo Magurki Wilkowickiej i Skrzyczne.

Widok na tory kolejki linowej na Żar.

Miło czytać jak w różne miejsca trafialiśmy w miniony, kwietniowy weekend. Ja postanowiłem poszukać miejsc związanych z historią. Tą odległą i nieco bliższą.

Pierwszym celem były ruiny zamku „Na Wołku”, niegdyś siedziba rycerzy rozbójników (według tradycji podobny zamek miał stać w Kozach; dziś nic z niego nie pozostało – oprócz starych fotografii z resztkami murów i obecną ulicą Zamkową). Dojazd do niego nie jest skomplikowany (na drodze między Kobiernicami a Porąbką znaleźć można drogowskazy). Pozostałości zamku nie są zbyt okazałe. Zachowały się fragmenty fundamentów, wały i fosy. Można jednak zapoznać się z rekonstrukcją zamku na tablicy ogłoszeń. Poza tym urzeka panorama Beskidu.

Rekonstrukcja również:
http://www.czaniec.pl/czaniec.php?strona=zabytki

Drugim celem było poszukiwanie domu wypoczynkowego załogi obozu koncentracyjnego Auschwitz. Znalazłem. Solahutte to dziś restauracja w ośrodku wypoczynkowym Złoty Stok (ul. Kotelnica 51) w Międzybrodziu Bialskim (ośrodek dysponuje domkami do wynajęcia z zapleczem; o tej porze roku raczej senny).

Restauracja „Oberża na Złotym Stoku” - jak można przeczytać na tablicy - zaprasza „na pyszne jedzonko i zimne piwko”. Jakoś nie miałem ochoty ...

I w tym miejscu pojawia się kolejny problem z nazewnictwem. Czy w Rzykach Praciakach płynie Wieprzówka czy Pracica?  Gdzie zaczyna się Wieprzówka - w Jagódkach czy Praciakach?

Kwestii nie rozstrzygnął jednoznacznie Jan Zieliński, autor monografii „Do źródeł Wieprzówki” (wyd. Andrychów 2003, s. 7 – 8). Tą ciekawą publikację można ściągnąć ze strony:

http://www.zielonalekcja.pl/index.php?m … mp;id=5021

Na podanej stronie znaleźć można również opis ścieżki dydaktycznej na Czarny Groń. Autorzy tablic umieszczonych na szlaku posługują się nazwą  Wieprzówka ….

O budynkach, które używała załoga obozu w Auschwitz czy Birkenau w Międzybrodziu Bialskim (również w Porąbce) nie wiedziano (powszechnie) aż do 2007 r.

Wszystko zaczęło się w styczniu 2007 r., kiedy Muzeum Holocaustu w Waszyngtonie opublikowało 116 zdjęć załogi obozu koncentracyjnego. Zdjęcia - nie były wcześniej znane - zostały wykonane w 1944 r. Album ze zdjęciami został przekazany Muzeum przez byłego oficera wywiadu armii USA, który znalazł go we Frankfurcie w 1945 r. przy przeszukaniu jednego z mieszkań.
Są to zdjęcia z prywatnego albumu Karla Höckera, esesmana z Auschwitz (zmarł w 2000 r.). Można na nich zobaczyć zdjęcia m. in. czym po „obowiązkach” obozowych zajmowali się hitlerowcy. Niemcy na fotografiach odpoczywają na leżakach, śpiewają przy akompaniamencie harmonii, zajadają się jagodami, są uśmiechnięci i zrelaksowani. Brak na ich twarzach jakichkolwiek śladów emocji związanych z codzienną, zbrodniczą, obozową działalnością. Na zdjęciach – obok niezidentyfikowanych ludzi - są m. in. Josef Mengele i Rudolf Hoess, uśmiechnięte młode kobiety ze służby pomocniczej SS.
Te zdjęcia obiegły wówczas cały świat i stały się przedmiotem dyskusji (sam o nich dowiedziałem się od mojego znajomego z Niemiec).

Wśród zdjęć są te z Międzybrodzia Bialskiego. Przedstawiają dom wypoczynkowy/kasyno nad Sołą – Solahütte i wypoczywających nazistów. Dom był używany od jesieni (październik / listopad) 1940 r. do stycznia 1945 r. (por. http://de.wikipedia.org/ Solahütte). Drewniany budynek zbudowano w stylu alpejskim wysoko na stoku Kotelnicy w pięknym widokiem na góry i jezioro.

Czy budynek jeszcze stoi – nie wiem (stał w 2007 r.). Jeszcze niedawno myślano o jego wyburzeniu i  na jego miejscu zbudowaniu nowego obiektu.

Album ze wspomnianymi zdjęciami:
http://www.ushmm.org/museum/exhibit/onl … itz_album/

Tamże

I inne

Video
http://www.ushmm.org/research/collectio … auschwitz/ lub
http://www.ushmm.org/museum/exhibit/onl … bum/video/

Ścieszków Groń (Łysina) jest piękny również zimą. Wrażeń dostarczają m. in. formacje skalne w tym rejonie. Spacer między nimi nie należy do łatwych - śnieg zasypuje szczeliny między skalnymi głazami, w których łatwo może ugrząźć noga ... Co mi się kiedyś przydarzyło. Jeszcze trudniej jest w miejscach wydobywania kamienia, ale to już zupełnie inna historia.

Uzupełniam zimową fotografią wypowiedź bacy.

Do admin: zdjęcia które umieszczam na forum można oczywiście umieścić również w galerii

Jak zauważyłem dla większości forumowiczów Potrójna ma wielką moc przyciągania.  Również i ja zaliczam się do tych zauroczonych pięknem krajobrazu i magicznością miejsca.
Nawet samochód nie musi przeszkadzać.

Zwyczaje Wielkanocne w Kozach (oprac. na podstawie książki Jadwigi Malarz "Kozy dawniej tradycje i zwyczaje" wydanej przez Dom Kultury w Kozach w roku 2003, w nakładzie 300 egzemplarzy i dziś nieosiągalnej...).

Wielka Środa
„Z nadejściem zmroku zapalano stare zużyte miotły nasączone smołą, naftą lub żywicą i biegano z nimi po polach chroniąc w ten sposób swe plony przed nieszczęściem”.

Wielki Czwartek
„Jak dzwonili ostatni raz w kościele, ludzie chodzili do sadu i trzęśli jabłonie, grusze… Bo trzeba wtedy ruszać tymi drzewkami, żeby rodziły owoce”.

Wielki Piątek
Wierzono, że w tym dniu woda ma szczególną moc. „Aby woda spełniła swoją cudowna moc leczniczą całą drogę do źródła nie wolno było zamienić z nikim ani słowa. (…) Obmywanie zaczynało się wraz z minięciem północy, bo wtedy woda najskuteczniej działała leczniczo”.

Wielka Sobota
„Niektóry ludzie starali się w tym dniu zasadzić na urodzaj choćby jeden zagon ziemniaków”.

Poniedziałek Wielkanocny
Od dziesiątków lat w tym dniu młodzi Kozianie przebierali się i od rana w grupach chodzili po wsi, odwiedzając znajomych, czyniąc przy okazji różne żarty, figle i psoty (wieczorem były one coraz mniej przewidywalne…). Byli to tak zwani śmierguśnicy (chłopcy i dziewczęta) – dzisiaj znani bardziej z tradycją pobliskich Wilamowic.
Przygotowywali się do tego wiele dni wcześniej, przez zaplanowanie strojów, a nade wszystko wykonaniu masek. Śmierguśnicy opracowywali również scenki i monologi dotyczące życia swojej wsi. Stroje wykonywano własnoręcznie, a czasem udawało się wypożyczyć przebrania z bielskiego teatru.
W grupach śmierguśników byli żołnierze, szlachcice, Żydzi – oferujący kupno różnych niepotrzebnych przedmiotów, górale prezentujący drewniane naczynia, druciarze czy szklarze ze swoimi atrybutami, lekarze – ci wszystkim napotkanym starali się postawić diagnozę, fryzjerzy – tylko łysi byli „bezpieczni”, osoby kalekie, para młoda, starcy z wielkimi brodami, czarownice uganiające się za towarzyszącymi śmierguśnikom dziećmi. W grupach nie mogło zabraknąć chłopców ciężkimi batami do strzelania na wiwat.
Za swoje popisy śmierguśnicy dostawali „okolicznościowe wynagrodzenie”, najczęściej ze świątecznego stołu.
Zwyczaj oblewania się wodą w tym dniu pojawił się w Kozach stosunkowo późno.

Dziś próbuje się te tradycje odtworzyć.
http://kozy.vot.pl/galeria/2010/04/01/s … y-w-akcji/

Również:
http://kozy.vot.pl/o-kozach/zwyczaje-ko … ergusnicy/
http://www.youtube.com/watch?v=g0eubb9mGuQ

"Ziemia Wadowicka" (wyd. 2010) to ciekawa propozycja, ale obejmuje ona swoim zasięgiem obszar, który można znaleźć na innych mapach wydawnictwa – szczególnie "Beskid Mały" (wyd. 2009). No, chyba że jest zaktualizowana.
Ja chciałbym zwrócić uwagę na inną mapę wydaną przez Compass. To "Gmina Stryszawa" (wyd. 2009). Jest to plan gminy, lecz zarazem bardzo szczegółowa mapa turystyczna. Obejmuje obszar od Pasma Leskowca po Pasmo Jałowieckie. Co ważne mapa jest w skali 1:30 000 (wyżej wymienione są w skali 1: 50 000). Wiele szczegółów, w tym na przykład lokalizacja Polany Semikowej pod Leskowcem, na której podobno ostatnio szaleją … krokusy.