Opcje wyszukiwania (Strona 1 z 122)

Odwiedziłem Jaworniki. Zaparkowałem w Divince na obrzeżach Żyliny i skierowałem się w dziki las.

Moim planem było sprytne zdobycie pagórka Malý vrch (480 m) z wieżą widokową. Oczywiście direttissima, w chołdzie Tobiemu. Skały, krzaki... to dla mnie codzienność w górach.

Utknąłem. To co widać to widok wstecz. Sam zrobiłem tą ścieżkę w kłującej roślinności. Tobi byłby ze mnie dumny.

Oczywiście jakoś udało się zdobyć szczyt. Fajna wieża.

Widok na Jaworniki - na moją dzisiejszą trasę. Właśnie tymi szczytami mam zamiar przejść. Częściowo bezszlakowo.

Do wieży prowadzi wygodna ścieżka, a nawet droga. Natomiast grzbietem mało kto chodzi... ale ja oczywiście idę.

Potem robi się przyjemnie.

Tamtym grzbietem będę wracał.

Widoczek na Małą Fatrę.

Kolejne wieża, na pagórku Diel (702 m). Na drugim poziomie dwóch gości buduje, albo remontuje barierki. Nie mam zamiaru im przeszkadzać, ale jak mnie dojrzeli, to entuzjastycznie zaczęli zapraszać na górę, więc niegrzecznie byłoby odmówić.

Wyszedłem na najwyższy poziom wieży, widoczki spoko. Jeden z budowniczych wyszedł do mnie i wskazał książkę wpisów dając do zrozumienia, żebym się wpisał. Książka wypasiona, na pierwszych stronach zdjęcia z etapów budowy wieży, to chyba jakieś ich prywatne dzieło. Gościu zdziwiony zaczął wypytywać jak tu trafiłem. Nie do końca go rozumiałem, ale przeszedł na angielski. Był naprawdę zdziwiony, co tu robi jakiś Polak. Odpowiadam "tak po prostu, lubię chodzić gdzie mnie jeszcze nie było i jestem". Koleś się normalnie wzruszył. Zaczął mi opisywać panoramkę "Mała Fatra, Rozsutec, Krywań, Velka luka", a ja mu wszedłem w zdanie i kontynuuję pokazując palcem - "Klak, Sulowskie Skały, Maniny, Białe Karpaty". Koleś tylko kiwał głową. Miłe to było spotkanie na wieży.

Idę dalej, trawiastymi drogami. Przede mną szczyt Javorník (737 m).

Dalej robi się jeszcze bardziej dziko, ale pocieszam się, że zaraz wejdę na szlaki i nie będzie problemów z drogami.

Zaczynam chodzić szlakiem - widzicie jego oznaczenie na drzewie z prawej? Miejscami całkowity brak drogi czy choćby ścieżki.

Stará lúka (716 m)

Strasznie tu dziko, ale z drugiej strony ładnie.

Rozległe łąki.

Jest i fajna trawiasta droga.

Widok na Maniny, gdzie jeszcze w maju Tobi spisywał się świetnie, przekraczając granice psich możliwości.

Schodzę do auta drogą zwózkową.

Była to pierwsza wycieczka bez Tobiego, ale jakoś dałem radę.
Teraz już wszystkie będą bez niego. Jak żyć?

Najpierw była seria zastrzyków z jakąś chemią potem sterydy plus leki osłonowe. Pierwsze badanie krwi dało koszmarne wyniki, drugie po 2 tygodniach terapii lepsze, ale normy wciąż przekroczone 10x. Trzecie badanie krwi miało być wczoraj, ale zrezygnowaliśmy. Od poniedziałku Tobi już nie wstaje. Sama skóra i kości, choć wciąż ma apetyt. Pod węzłami chłonnymi na nogach robią mu się ropiejące rany. Wczoraj Tobi dostał już tylko tabletki paliatywne, w ilości 5 sztuk, na 5 dni życia.
To jak wygląda na tych zdjęciach z sobotniego spaceru to jakiś cud.
Wiesz, nena, nowotwór krwi to poważna sprawa

To największy zamek w Beskidzie Małym
Zamek Wołek w Kobiernicach koło Porąbki.

Tymczasem w najcieplejszy dzień w Polsce w historii pomiarów meteo, wybraliśmy się nad wodę.
Ciężko o dobrą wodę w taki dzień. Postawiliśmy na Gliniak w Bolęcinie i nie zawiedliśmy się.
Od zeszłego roku pojawiły się nowe wielkie tablice o zakazie kąpieli zaraz przy wejściu, poza tym po staremu. Parking darmowy i przestronny przy samej wodzie. Jakaś namiastka plaży. Woda w miarę czysta z wyglądu. Ludzi nie za wiele.

Poszliśmy sobie na tyły aby Tobiego nie kusiły grille sąsiadów.

Zakłócały nam tu spokój tylko młode prawie nagie dziewczęta.

Tobi popływał prawdopodobnie ostatni raz w życiu.

Za patyczkami polatał.

Były jeszcze szaleństwa na pływającym pniu.

Ogólnie nad wodą fajnie

Zanim nastały straszne upały, wykorzystałem środę, aby Tobi odbył kolejną ostatnią wycieczkę.
Obrzeża Beskidu Żywieckiego, startujemy w Brzuśniku. Tereny łąkowe, lekko pofałdowane, nieoczywste.

Widoczek na cały Beskid Śląski.

Sianokosy. Wyobrażacie sobie ten zapach?

Cześć łąkowa była całkiem spora i rozległa. Najpierw coś zdobyliśmy, potem zeszliśmy na skraj Cięciny..

A potem znowu w górę - na Magurę. Spójrzcie tylko na ten widok. Nie czy tak wyobrażacie sobie tereny między Beskidem Żywieckim a Śląskim?

Trochę lasu dla ochłody.

\

Na pochyły pieniek dogorywający Tobi wejdzie... a jak się cieszył, że dał radę.

Hala Magura.

Zwykle chodziłem grzbietem, teraz przeciałem halę w połowie. Ładnie tu.

Znalazłem tajną bazę Cepra. chyba planuje inwazję na US w Żywiecu.

Na koniec znowu odcinek łąkowy.

Widok w kierunku Grojca i Beskidu Małego.

Skrzyczne.

Dzika róża.

Nowoczesny dom. Spory metraż i ładna bryła.

Taka to była wycieczka. Tobi przeżył. Zobaczymy czy przeżyje upały, które właśnie się zaczynają.

Tobi dożył kolejnej ostatniej wycieczki.
Nadeszło upalne lato w pełnym tego słowa znaczeniu. W Brennej na termometrze 32 stopnie. Strach było z auta wysiadać.
No ale wysiedliśmy i skierowaliśmy się bezszlakowo łąkami w górę, ku Hali Jaworowej. Początkowo Tobi był optymistycznie nastawiony.

Nabieraliśmy wysokości. Słońce grzało jak szalone.

Podejście naprawdę strome. Organizm nieprzyzwyczajony do upałów.
Tobi w ostatnich dniach widać, że z trudem wychodzi po schodach na klatce, wskoczyć do auta ma problem. Bardzo źle znosi upał. Czułem, że może paść w każdej chwili, nogi mu się plątały na kamieniach.

Cóż, takie jest życie. Trzeba walczyć do samego końca. Jeszcze jakieś czarne chmury na horyzoncie.

Doszliśmy do lasu i Ukochana niespodziewanie padła. Brak formy, starość.

Po odpoczynku idziemy dalej. Wysadziłem Tobka na pieniek, dla zdjęć, dla lajków.

Wyszliśmy na Halę Jaworową i zrobiliśmy sobie długi popas z drzemką. To była fajna część wycieczki.

Potem powędrowaliśmy halą, która być może już za niedługo nie będzie tak wyglądać. Maja tu być jakieś wielkie inwestycje.

Na razie jest po staremu. Widoki piękne.

Osobiście wolałbym, żeby nic tu nie powstało, ale pieniądz rządzi się swoimi prawami.

Potem przeszliśmy na Hyrcę.

Na koniec bezszlakowo zeszliśmy do auta.

Tobi dał radę, więc można uznać, że jeszcze żyje.

W Jaworznie rolnicy odkryli trójpolówkę. Na dużych polach najpierw jest zboże, potem rzepak, a w kolejnym roku stoi odłogiem i zarasta chwastami... czyli np. makami. Korzystając z przysługującej w pracy 15 minutowej przerwy wyskoczyłem z aparatem w te maki

W długi weekend na 2 dni odwiedziliśmy naszych znajomych w ich domku letniskowym na Pogórzu Ciężkowickim. W zasadzie głównym zajęciem było jedzenie, picie oraz nocne polaków rozmowy. Pogoda była średnia, może to i lepiej, bo nie było presji, żeby robić konkretne wycieczki. Trochę pospacerowaliśmy po okolicy.

Miałem dylemat czy taki wyjazd ma sens, bo w domu Tobi potrafi godzinami leżeć bezruchu ciężko oddychając. Jednak na wycieczkach odżywa i momentami wygląda na całkiem zdrowego.

Wciąż jeszcze mamy świeżą zieleń, ale to już końcówka wiosny.

Ostry Kamień - czy Tobi da radę?

Córka i mama.

Na Kamieniu.

Kolejnego dnia idziemy na Brzankę.

Tobi jeszcze sobie radzi na łatwych schodach.

Zdobywamy również zalesiony szczyt Brzanki.

Trzeba przyznać, że domek w górach fajna sprawa. Dużo fajnych terenów na wyciągnięcie ręki.

A to domek sąsiada. Całkowicie prywatna inicjatywa. Można powiedzieć, że ma fantazję

Tobi podupadł na zdrowiu, ale na razie stan jest stabilny.

Udało się zaliczyć całkiem konkretny spacer w nieznanych nam terenach na obrzeżach Jaworzna.
Dzielnice Cezarówka Górna i Dolna.

W Tobim jeszcze sporo chęci do życia.

Ale na ambonkę sam już nie wylezie.

Co mogłem to pomogłem

Powłóczyliśmy się po lasach.

I polach.

Taka to była wycieczka...

Prorokowa Góra w paśmie Żurawnicy?

Niedziela piękna, ale Ukochana miała coś do zrobienia, więc zdecydowaliśmy się na bliską Jurę. Parkujemy przy rezerwacie Pazurek koło Olkusza, lecz ruszamy w przeciwną stronę niż sam rezerwat, aby nie łamać zakazu o pieskach.

Na początek znana skała Pazurek.

Z taką szczeliną.

Zdobywamy.

Napotykamy tajemniczą chatkę. Obok tabliczke z QR-kodem. Ukochana kliknęła i odtworzyła się bajka tłumacząca historię tej chatki. Wynikało z niej, że powinny bić gdzieś inne podobne obiekty.

Kręcimy się po okolicy i na innej skale znajdujemy Domek Elfa, z jeszcze lepszą bajką. Elf malował obrazy i w środku chatki faktycznie wisi obraz na ścianie. Fajna sprawa. Okazuje się, że chatek jest kilkanaście. Może jeszcze kiedyś jakąś znajdziemy.

Póki co idziemy sobie połazić.

Łazimy łąkami bezścieżkowo.

Potem po lesie.

Ładny las, ale Ukochana chce otwartych przestrzeni.

No to ma.

Okolica rolnicza.

Mijamy jakieś miejscowości i delektujemy się majową późną wiosną.

Robimy sobie dłuższy popas na łączkach.

Okolica nie jest za bardzo turystyczna. Nie ma tu nic ciekawego poza lekko pagórkowatym terenem.

Na koniec zdobywamy górę Podgórze. Poważna góra z oznaczonym szczytem.

Schodząc z niej nawet lekko się gubimy i lekko chaszczujemy.

Ale ostatecznie bez dramatycznych przygód wracamy do auta.

Celem wycieczki było trochę powygrzewać się w słońcu i to się udało