Opcje wyszukiwania (Strona 1 z 123)

Śmiało, to naprawdę proste!

Znowu udało się pojechać w góry. Beskid Śląski. startujemy w Bystrej.
Najpierw idziemy na Magurę. Początkowo szlakiem.

Potem pozaszlakiem.

Nuki na Magurze. Zdałem sobie sprawę, że bidak dopiero teraz przekroczył 1000 metrów.

Przy schronisku tłumy. Ukochana poszła po ciacho.

Teraz Klimczok. Ludzi dużo, Nuki luzem, jakiś pobudzony po postoju.

Na szczycie już go trzeba było wciąć na smycz. Z Tobim takich problemów nie było.

Ale ma swój kolejny rekord wysokości, bez tlenu.

Następnie idziemy na Trzy Kopce.

Gdzie odnajdujemy ślad po ognisku Zdobywców.

Potem idziemy na Szyndzielnię.

Gdzie znowu robimy postój.

A Nuki znowu musi być ubezwłasnowolniony, bo wymyślił sobie, że jak ktoś ma jedzenie na kocyku, to jest to jedzenie dla niego.

Bielskie blokowisko, a z nim dwie jaworznickie elektrownie. Całkiem dobra przejrzystość.

Na koniec idziemy na Kozia Górę skąd oglądamy sobie gdzie dzisiaj chodziliśmy. Od lewej Magura, Klimczok, Szyndzielnia.

Nuki się popisuje.

Schodzimy do Bystrej.

Nuki jeszcze nigdy nie spacerował w takich tłumach. Jak się idzie to jest OK, ale jak się chce zrobić postój, to trzeba go brać na smycz.
Ukochana zauważyła, że w tym roku nie byliśmy w ogóle w wyższych górach. Faktycznie, tak jakoś wyszło.

Pogoda taka, że trzeba korzystać. Tak jak mówisz, niewiele już lata zostało.
Będą jeszcze grzyby w tym roku?

p.s.
Jesień też bywa fajna

Słoneczna niedziela, parę godzin wolnego czasu. Jedziemy w Beskid Makowski, bo Nuki jeszcze nie zna tego pasma.
Startujemy w Zembrzycach, idziemy wzdłuż rzeczki Paleczka.

Potem na bezszlakowy grzbiet skąd widać niski stan wody w Jeziorze Mucharskim.

Zarębki, fajnie tu sobie ludzie żyją, w ładnych domkach.

Z widokami.

Jeszcze raz Jezioro Mucharskie.

Nawet Jaworzno widać - to te 2 największe elektrownie na ostatnim planie.

Bardzo brzydki pies.

Odcinek leśny na Chełm.

Onufry na szczycie. Bardzo stara figura, datowana na rok 1681, choć można spotkać też informację, że 1564.

Groby partyzantów.

Wracamy innymi drogami. Kapliczka w Marcówce.

Widoczki z Marcówki.

Zaskakujący dowód, że start Kidawy w wyborach był potrzebny dla społeczeństwa.

Tutaj też budują na potęgę. Spotykamy dziadka, który narzeka, że jeszcze parę lat temu był tu tylko jego dom... a teraz wszędzie domy.

Jedne są ładne. Podobno to prywatny dom jakiegoś księdza.

Inne są paskudne i kompletnie nie pasują do tego miejsca. Dziadek powiedział nazwisko osoby, która to pobudowała i powiedział komu dał w łapę, żeby dostać pozwolenie.

Wracamy do auta.

Jeżeli chodzi o Nukiego, to przyłapałem się na tym, że nie trzeba już cały czas patrzeć gdzie jest i co robi. Po prostu idzie z nami jak inne psy chodziły w przeszłości. Sam się pilnuje. Wody już dla niego nawet nie brałem. Obok krów na łączce przeszedł obojętnie. Czyżby ich nie zauważył? Jak byłem zdziwiony jego pierwszą reakcją na krowy, tak teraz też byłem zdziwiony brakiem reakcji. W lesie jeszcze coś tam tropi, ale wraca szybko. Ludzi ignoruje. Inne psy ignoruje. Jazda autem całkowicie normalna. Nie zapinałem go na smycz ani razu. Chyba można uznać, że okres wstępnego przystosowania do normalnego trybu życia mamy za sobą.

To nie Jaworzno, to Chełmek. W Jaworznie nie mamy wieży na razie
Znalazłem info, że kosztowała 5,28 mln zł.

Nuki oczywiście został, choć wciąż nie daje się głaskać Ukochanej. Tzn. jak ma ochotę to można, a jak nie ma to warczy.
W stosunku do mnie nie ma problemów z głaskaniem, ale jak mu robię rzeczy, których nie chce to jeszcze się zapomina. Każdy pies jest inny, on jest taki. Pierwotniak
Z psami zawsze się umiałem dogadać. Może dlatego, że prosty chłopak ze mnie

Udało się wyrwać w góry
Beskid Mały, parkujemy przy cmentarzu w Bolęcinie, idziemy na Jawornicę (z prawej), Potrójną, powrót przez Czerny Groń (z lewej). Najpierw odcinek łąkowy.

Potem przyjemna Jawornica.

Krzyż coraz mniejszy się robi wśród coraz wyższych drzew dookoła.

Nukasty zadwolony.

Docieramy na Potrójną.

Kręcimy się po przysiółku. Ładnie tu, ale interes jakby się nie rozwijał. Niedawno była budka z lodami, widać, że w tym roku się nie otworzyła. Zrobili drugą konkurencyjną chatkę, teraz zamknięta i widać, że nieczynna. To nawet dobrze, nie wszędzie musi być komercja.

Siedzimy na szczycie. Nuki uczy się pozować.

Widok na Babią.

Wracamy przez Czarny Groń. Są zwierzaki, krowy zwykłe i niezwykłe. Z wyprzedzeniem biorę Nukiego na smycz. Rzuca się, ale jakby mniej.

Pozowanie i wskakiwanie już opanował.

Na koniec znowu ładny odcinek łąkowy.

Kolejne pozowanko.

Kolejne ładne tereny.

Wracamy do auta.

Wycieczka bez większych wpadek ze strony Nukiego

Z powodu stanu zdrowia mojej mamy dalsze wycieczki stały się na razie niedostępne, ale można pokombinować i wybrać się na coś krótszego. Czas na Jurę i zapoznanie Nukiego ze skałkami. Jedziemy do Racławic i zaczynamy od Powroźnikowej.

Nuki zobaczył świat z góry i chyba mu sie ta perspektywa spodobała.

Widok z Powroźnikowej.

Troszke się powspinaliśmy, nie za wiele, żeby psa nie zrażać na początku. Lęku przestrzeni i wysokości Nuki nie ma. Czasem miałem wrażenie, że po prostu skoczy w przepaść jak coś na dole go zainteresuje.

Jest wiele do nauki, technika, zrozumienie poleceń, nauka współpracy w trudnych miejscach. Wszystko to co dla Tobiego było oczywiste dla Nukiego na razie jeszcze nie istnieje. Ale są chęci i to najważniejsze.
Wygląda na zadowolonego, prawda?

Tak w ogóle to jest piękna lekko upalna pogoda. Będziemy połykać jurajskie przestrzenie.

Sierpień, żniwa, zapach spalonego słońcem ścierniska. Nuki trochę za dużo biega, przegrzewa się, ale już nie tak mocno jak w pierwszych dniach.

Nauka gospodarowania wodą. Czasem go napoję, ale już nie na każde życzenie. Ogólnie musi się nauczyć radzić sam. Na taką jurajską wycieczkę nawet bym nie pomyślał, żeby zabrać wodę dla Tobiego.

Nauka pozowania. Zaczyna to jakoś wyglądać.

Skałka Dupnik - najdalszy punkt wycieczki.

Na powrocie trochę lasu, czyli nauka nie gonienia za tropami zwierząt. Nuki jest jak prezydent Duda - cały czas się uczy.

Potem znowu otwarte przestrzenie i piękne jurajskie widoczki.

Srokowa - nasz ostatni cel na dzisiaj. Kiedy robiłem to zdjęcie zostałem trochę z tyłu i stało się to co wiedziałem że kiedyś nastąpi. Bliskie spotkanie z owcami. Obawiałem się go, bo Nuki z całą pewnością mógłby owcę uszkodzić. Tu usłyszałem tylko krzyki Ukochanej, podbiegłem i zobaczyłem Nukiego obiegającego 2 przywiązane łańcuchem owieczki na łączce. Uff, nie atakował. Po prostu je sobie obejrzał z bliska i dał się odwołać. Oczywiście nie można tak rzucać się na owce i była poważna rozmowa. Normalnie Duda - uczy się i uczy, a postępów nie widać.

Wracamy do Srokowej.

Też kawał skały.

Piękne widoczki z niej. Całe te łąki, jak okiem sięgnąć, dzisiaj obeszliśmy.

Pierwsze spotkanie z Jurą udane. Skałki na plus. Owce na minus. Mam nadzieję, że te wpadki ze zwierzętami domowymi kiedyś się skończą i Nuki po prostu przestanie się nimi interesować. Każdy mój pies się tego nauczył. Nuki, nie bądź jak Duda!!!

Po pierwszej wycieczce pełnej wrażeń postanowiliśmy zrobić sobie dzień wypoczynkowy nad wodą nad Zbiornikiem Dziećkowice. Fajnie tu, bo teren rozległy a ludzi mało.

Dzień upalny, trochę pospacerowaliśmy.

Potem znaleźliśmy pustą zatoczkę i tam się rozłożyliśmy. Nuki nie wykazywał chęci aby popływać. Przeszkadzały mu fale. Kilka dni wcześniej na Gródku przeszkadzało mu kamieniste dno. Ewidentnie nie jest to pies wodny.

Za to objawiła się jego pierwsza fajna cecha. Położył się i cały czas spał. Tobi w takich sytuacjach robił więcej zamieszania.

Bardzo spokojny dzień.

Jedyny incydent był taki, że napadł nas jakiś duży pies. Moim zdaniem 2x większy od Nukiego, choć Ukochana zapamiętała to inaczej, twierdzi że był dokładnie wielkości Nukiego. Było trochę zamieszania, zanim właściciel go zabrał. Nuki zachował się bardzo ładnie. Bez agresji, ale i bez strachu. Bardziej spanikowałem ja, bo nie wiedziałem jak Nuki zareaguje na takiego niespodziewanego gościa. Okazało się, że bardzo dobrze się spisał. Siła spokoju.

Pierwsze dni to nauka wszystkiego. Dosłownie wszystkiego. Kwestia normalnego wyjścia z mieszkania wcale nie była łatwa. Jak Nuki orientował się, że wychodzimy, to wpadał w lekki szał, ciężko było go opanować. Wyjście z klatki to mały huragan. Spacer na smyczy wcale nie był łatwy, bo chciał być we wszystkich miejscach naraz. Spacer bez smyczy był jeszcze większym wyzwaniem, bo Nuki był we wszystkich miejscach naraz. Z drugiej strony fajnie było patrzeć jak bardzo cieszy go wolność. Spuszczony ze smyczy po prostu pędził przed siebie, ale na szczęście nie oddalał się zbyt daleko.

Do tego były upały, więc po 15 minutach pies jechał na rezerwie, a po pół godzinie zdychał. Dochodził potem do siebie 2 godziny w mieszkaniu dysząc na panelach, zostawiając kałuże śliny, bo wypijał od razu litr wody. Wydawało się, że na żadne dłuższe wyjście nie ma szans z takim gospodarowaniem energią.

Na dodatek Nuki nie potrafił jeździć samochodem. Ze schroniska ledwie udało się go dowieźć do domu. Skakał po całym aucie, próbował wychodzić oknem. Istny diabeł tasmański. Uczyliśmy go stopniowo jeździć, Ukochana kierowała, a ja próbowałem opanować. Jakieś postępy były, powolne.

Jednak główny problem to agresja. W schronisku na jego boksie była informacja, że mogą podchodzić tylko doświadczeni wolontariusze. Mieszkał sam, bo nie tolerował innych psów. Również jak go dostałem na wybieg, to uczulano mnie, żeby do nikogo z nim nie podchodzić. Dwa dni po adopcji miał zostać z Ukochaną na cały dzień. Myślałem, że to dobry pomysł i się zaprzyjaźnią. Bylem w pracy w biurze, potem na piwie z kolegami. Kiedy wróciłem zastałem Ukochaną z obandażowaną ręką. Nuki wytarzał się w czymś śmierdzącym i przy próbie przetarcia gąbką ugryzł. Ugryzł mocno, do krwi, a ręka bolała jeszcze przez wiele dni. Jednak najgorsze było to, że Ukochana zaczęła się go bać, a on zaczął na nią warczeć przy różnych sytuacjach, np. jak leżał przy szafce na buty, a ona chciała do niej sięgnąć. Jednym słowem Nuki był na wylocie. Przez kilka dni wszystko wisiało na włosku. Na szczęście namówiłem Ukochaną na rozmowę z psią behawiorystką, która pracowała nad Nukim w schronisku i od tej rozmowy sprawy zaczęły układać się lepiej. Ukochana dała Nukiemu więcej czasu i przestrzeni.

Z perspektywy dnia dzisiejszego już wiem, że Nuki reaguje agresją na niechciany dotyk. Jest ciekawski, więc podchodzi do ludzi, ale jak ktoś chce go pogłaskać, to może się mocno zdziwić. Jeżeli Nuki nie życzy sobie głaskania, to warczy lub od razu gryzie. Jeżeli nie życzy sobie wyciągania kleszcza, wyczesywania, mycia, również warczy, potem gryzie. Mnie pozwala na wiele, ale nie na wszystko. Przykładowo dzisiaj ugryzł go dzik w tyłek. Chciałem obejrzeć i przemyć ranę. Częściowo pozwolił, choć niechętnie, a potem stwierdził, że dość i więcej już nie da sobie w tym grzebać. Nalegałem, więc doszło do małej sprzeczki. Finalnie chyba wygrałem, przynajmniej postawiłem na swoim. Po wszystkim mnie przeprosił, choć tyle

Wracając do nauki normalnego funkcjonowania, w 6 dniu po adopcji poszliśmy na pierwszą dłuższą wycieczkę po Jaworznie. Wybierałem tereny, gdzie raczej nie powinniśmy nikogo spotkać. To był taki sprawdzian dla Nukiego, czy jest już w stanie spędzić pół dnia na wędrowaniu.

Odwiedziliśmy wysychający Gródek. Nuki pil jak smok, ale nie chciał wchodzić do wody.

Poziom wody niższy o jakieś 2 metry. Wszystkie te piękne kładki są teraz na pustyni. Ludzi mało, bo wieść o braku wody się rozeszła.

Pierwsza fotka na beli słomy. Niezbyt pięknie wyszedł. Zerowe umiejętności pozowania.

Ale jak sobie hasa, to nie jest taki bardzo brzydki

Miałem nadzieje, że długi spacer sprawi, że Nuki wpadnie we właściwy rytm. Przestanie szaleć. Zacznie zachowywać się jak pies turysta, a nie terrorysta. I tak się stało. Powrót był już normalny, spokojny. Nuki załapał o co w tym wszystkim chodzi.

Pora chyba jechać w góry

Część IX - epilog łączkowy i Kykula.

Podczas ostatniej wycieczki miałem plan zakończyć łączkami w porze zachodu słońca. Brakło czasu więc trzeba było wrócić. Podjechałem do miejscowości Belá i rozpocząłem rozległymi łączkami po jej wschodniej stronie. Dzień miał być upalny, ale z rana jeszcze przyjemnie.

Na wprost Kykula (953 m), którą postanowiłem zdobyć.

Ale najpierw łączki, bo są cudowne.

Odcisk łapy kaczki w błocice.

Widok na Sokolie, Baraniarky, Žitné, Kraviarske.

Koniec łączek, widok wstecz.

Przede mną cudowne chaszczowanko

Jest grzbiecik, dalej będzie już prosto.

Trochę dziko, ale fajnie się idzie.

Na Kykuli wita mnie nowy krzyż. Kiedyś już tu byłem i był inny, drewniany.

Schodzę planując wyjść wprost na Belské skaly. Spodziewam się, że będzie to trudne, bo muszę trafić na odpowiedni grzbiecik.

Już je widzę w dole między drzewami.

Trochę łańcuchów na znakowanym szlaku.

widok na Belę.

Łączki na zachód od Beli.

Postanawiam schodzić bezszlakowo po skałach, zawsze to jakaś dodatkowa atrakcja (widok wstecz).

Mijam kolejne formy skalne.

Widok w stronę głównej grani, na Mały Krywań.

Widok w dół w stronę doliny.

Na koniec dnia jeszcze rundka po łączkach na zachód od Beli.

Cudowne łączki.

Widok z pagórka Diel (550 m).

Bardzo mi się tu podoba.

Specjalnie dla Dobromiła jesienne kolorki.

Słońce już nisko.

Cienie coraz dłuższe...

Taka to była wycieczka. Tobek niestety nie dożył

Odwiedziłem Jaworniki. Zaparkowałem w Divince na obrzeżach Żyliny i skierowałem się w dziki las.

Moim planem było sprytne zdobycie pagórka Malý vrch (480 m) z wieżą widokową. Oczywiście direttissima, w chołdzie Tobiemu. Skały, krzaki... to dla mnie codzienność w górach.

Utknąłem. To co widać to widok wstecz. Sam zrobiłem tą ścieżkę w kłującej roślinności. Tobi byłby ze mnie dumny.

Oczywiście jakoś udało się zdobyć szczyt. Fajna wieża.

Widok na Jaworniki - na moją dzisiejszą trasę. Właśnie tymi szczytami mam zamiar przejść. Częściowo bezszlakowo.

Do wieży prowadzi wygodna ścieżka, a nawet droga. Natomiast grzbietem mało kto chodzi... ale ja oczywiście idę.

Potem robi się przyjemnie.

Tamtym grzbietem będę wracał.

Widoczek na Małą Fatrę.

Kolejne wieża, na pagórku Diel (702 m). Na drugim poziomie dwóch gości buduje, albo remontuje barierki. Nie mam zamiaru im przeszkadzać, ale jak mnie dojrzeli, to entuzjastycznie zaczęli zapraszać na górę, więc niegrzecznie byłoby odmówić.

Wyszedłem na najwyższy poziom wieży, widoczki spoko. Jeden z budowniczych wyszedł do mnie i wskazał książkę wpisów dając do zrozumienia, żebym się wpisał. Książka wypasiona, na pierwszych stronach zdjęcia z etapów budowy wieży, to chyba jakieś ich prywatne dzieło. Gościu zdziwiony zaczął wypytywać jak tu trafiłem. Nie do końca go rozumiałem, ale przeszedł na angielski. Był naprawdę zdziwiony, co tu robi jakiś Polak. Odpowiadam "tak po prostu, lubię chodzić gdzie mnie jeszcze nie było i jestem". Koleś się normalnie wzruszył. Zaczął mi opisywać panoramkę "Mała Fatra, Rozsutec, Krywań, Velka luka", a ja mu wszedłem w zdanie i kontynuuję pokazując palcem - "Klak, Sulowskie Skały, Maniny, Białe Karpaty". Koleś tylko kiwał głową. Miłe to było spotkanie na wieży.

Idę dalej, trawiastymi drogami. Przede mną szczyt Javorník (737 m).

Dalej robi się jeszcze bardziej dziko, ale pocieszam się, że zaraz wejdę na szlaki i nie będzie problemów z drogami.

Zaczynam chodzić szlakiem - widzicie jego oznaczenie na drzewie z prawej? Miejscami całkowity brak drogi czy choćby ścieżki.

Stará lúka (716 m)

Strasznie tu dziko, ale z drugiej strony ładnie.

Rozległe łąki.

Jest i fajna trawiasta droga.

Widok na Maniny, gdzie jeszcze w maju Tobi spisywał się świetnie, przekraczając granice psich możliwości.

Schodzę do auta drogą zwózkową.

Była to pierwsza wycieczka bez Tobiego, ale jakoś dałem radę.
Teraz już wszystkie będą bez niego. Jak żyć?

Najpierw była seria zastrzyków z jakąś chemią potem sterydy plus leki osłonowe. Pierwsze badanie krwi dało koszmarne wyniki, drugie po 2 tygodniach terapii lepsze, ale normy wciąż przekroczone 10x. Trzecie badanie krwi miało być wczoraj, ale zrezygnowaliśmy. Od poniedziałku Tobi już nie wstaje. Sama skóra i kości, choć wciąż ma apetyt. Pod węzłami chłonnymi na nogach robią mu się ropiejące rany. Wczoraj Tobi dostał już tylko tabletki paliatywne, w ilości 5 sztuk, na 5 dni życia.
To jak wygląda na tych zdjęciach z sobotniego spaceru to jakiś cud.
Wiesz, nena, nowotwór krwi to poważna sprawa