Cztery pory roku na Głównym Szlaku Beskidzkim (Strona 6 z 9)

^^^
Widać, że kobita z bogatym wnętrzem i szczerą duszą

Ciekawy ten Beskid Niski, a to zdjęcie wrzosowiska wygląda jakby robione było na nizinach gdzie występują tam takie zbiorowiska

Nocleg w Barze u Romana przyniósł dobry wypoczynek W pomieszczeniach było dosyć chłodno (koniec sezonu), ale gorący natrysk spowodował, że migiem byłam w śpiworku i zasnęłam jak suseł. Jeszcze przed spankiem wypucowałam buty co było daremne  jak czas pokazał 

Szykując poranna kawę obudziłam skrzypiącymi drzwiami Asię i Bartosza. Sympatyczna parka nie obraziła się – była natomiast okazja do pogawędki. Dowiedziałam się, że od dwu tygodni wędrują z Ustronia do Wołosatego i w czasie całej drogi mieli tylko dwa dni bez deszczu. Masakra! 
To się nazywa determinację i wytrwałość!

Trasa z poprzedniego dnia nie była zbyt wymagająca kondycyjnie, ale dzisiaj do pokonania będę miała trzy górki: Kozie Żebro, Rotundę, Popowe Wierchy co oznacza, że trzy razy trzeba będzie się wydrapać w górę i trzy razy zleźć w dół 

Odwiedzam miejscowy sklep kupując przede wszystkim dwa komplety baterii i słodkie co nieco
Przekraczam po mostku (!) rzekę Ropę i mam pierwsze błotko

Zakładam stuptuty i stają się one od tego momentu moimi wiernymi towarzyszami W kolejnych miejscach noclegowych nawet ich specjalnie nie czyszczę bo i po co – za chwilkę wyglądają tak samo 

Szlak od Hańczowej prowadzi na zmianę potokiem Markowieci jego brzegiem. Widać, że pędzi się tędy bydło na pastwiska. Zapach błotnej mazi utwierdza mnie w przekonaniu, że jej istotną część stanowi krowie łajno

W końcu niespodziewanie wychodzę na „porządną” drogę i potem z mapy wyczytuję, że szła ona równolegle do potoku.

Podejście pod Kozie Żebro umila mi znakarz – szutnik – uśmiecham się w duchu i  myślę sobie, że znakarze to fajne chłopaki   

Rest na Kozim Żebrze   

a potem kawałek baaardzo stromego zejścia i wędrówka polami do Regietowa

Przy wiacie SKPB Warszawa Asia z Bartoszem palą już ognisko. Dosiadam się, ciepły, kiełbaskowy posiłek, kawusia, tak to LUBIĘ

Tylko pogoda się coś zaczyna kisić

Znajomi wyruszają a ja jeszcze chwilkę odpoczywam i korzystam z bazowego, wygodnego kibelka Nawet kiedy baza nie działa jest to fajne miejsce na biwak, w pobliżu jest źródełko z pyszną wodą 

Potem „atakuję” następną górę Rotundę

Na jej szczycie znajduje się jeden z najpiękniejszych cmentarzy wojennych I wojny światowej zaprojektowany przez Duszana Jurkowicza. Spoczywają tu austriaccy i rosyjscy żołnierze. Cmentarz stanowią kilkunastometrowe drewniane wieże, kryte gontem, wsparte na kamienistej podstawie, a zwieńczone krzyżami. Wieże nawiązują do staro-słowiańskich gontyn, przedchrześcijańskich budowli sakralnych, miejsc spotkań i modlitw. Wokół nich stoją krzyże. (za wiki)

Ponieważ trwały tam prace renowacyjne zrobiłam tylko kilka fotek i stromo (a jakże!) zaczęłam schodzić do Zdyni-Ługu.

Kiedy znalazłam się już w polach nogi same niosły mnie do celu. Wiedziałam gdzie idę!

W Zdyni-Ługu tuż przy sklepie jest ośrodek, w którym gospodarzy Zośka Sporo się tutaj od mojego ostatniego pobytu zmieniło. Przeprowadzono gruntowny remont, a kolekcja buteleczek zmieniła swoje miejsce. Wszystkie buteleczki są pełne – kolekcjonować puste – żadna sztuka 

U Zośki na piecu zawsze jest gorąca zupa. W tym dniu była to pyszna kartoflanka z wkładką
Gospodyni postawiła przede mną pełniutką wazę – zjedz tyle ile Ci się zmieści! I jak się potem ruszyć dalej? Znowu mi na odpoczynku zeszło o wiele za długo... a tu trzeba ruszać na Popowe Wierchy. Uzupełniam zapasy w sklepie bo przez najbliższe 30km sklepu nie będzie...

Mimo problemów ze szlakiem i elektrycznych pastuchów sprawnie dotarłam do Krzywej, tyle, że w przelotnym deszczu.

Pofociłam przy drodze kamiennych świadków człowieczej duchowości

Noclegu tutaj nie planowałam, więc wyciągnęłam z kurtki wydrukowany mail od małego pikusia, odszukałam właściwy fragment ze wskazówkami.

„Dosyć spore zamotanie jest od Krzywej do Wołowca. Raz że dużo błota to po wtóre znaki szaleją.
Rada taka: w Krzywej nie idź do rzeki i pokrzyw tylko wzdłuż skoszonej łąki,po lewej zostawiając starą pasiekę. W tym rejonie uważaj też na żmijki,ja ich kilka naliczyłem w tym jedną czarną.”

No tak, ale robi się ciemno... problem ze żmijkami odpada – jest dobrze! 
Niestety nie widać ani skoszonej łąki, a tym bardziej starej pasieki... a szlaku to nie ma wcale - nie jest dobrze!

Potrzebne koło ratunkowe lub telefon do przyjaciela. No, ale to nie teleturniej!

Szacuję, że do PTTK w Bartnem nie dojdę, ale spróbuję dojść do Wołowca – tam jest agro. Czołówka na głowę, odpalam gps-a i szukam drogi...

Najgorszy był pierwszy odcinek, błota było tyle, że kijami trzeba było dokładnie sprawdzać gdzie się stawiać nogi. Potem błota się skończyło, ale szlak wielokrotnie przekraczał potok Zawoja (bez mostków ) i wcale nie było widać oznaczeń, które sugerowałyby, że należy na drugą stronę przechodzić lub nie. Po jakimś czasie szlak połączył się z gruntową drogą i bez problemów dotarłam do Wołowca. A że w deszczu? Asia z Bartoszem mieli gorzej

W tym początkowym odcinku drogi gps ewidentnie uratował mi tyłek. Tym bardziej, że już od godziny mżyło i mapa szybko nabrała wilgoci leciutko rozchodząc mi się w rękach

W Wołowcu w Chacie u Kasi na pytanie o wolne miejsce słyszę: - Coś tam się znajdzie, nie puścimy Cię po nocy w drogę. Wchodź! 

Ostatnio edytowany przez jolanta (2014-10-22 05:30:22)

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

No cóż po ciemku to wiesz co widać... na pewno nie skoszoną łąkę i pasiekę

Jedziemy dalej z ta wędrówką

Chata Kasi to stary, drewniany dom, w którym od kilku lat można wynajmować pokoje. Nie jest to zwykłe agro – to agro z duszą 

Przy chałupie gospodarze hodują łowiecki oraz inne żyjątka i na śniadanko można posmakować regionalnych specjałów

Nocujących nie było zbyt wielu pokręciłam się więc po obejściu i poniuchałam po kątach

Według informacji gospodarzy ten rok był wyjątkowo ludny jeżeli chodzi o wędrujących GSB – latem po tym szlaku przemieszczały się ponoć tłumy i to wędrujących „na raz” 

Kiedy usiadłam sobie przy kominku, ogarnęło mnie ciepełko i oczka same zaczęły się kleić. Ułożona do spanka słyszałam jeszcze jak w pobliżu ryczy jeleń. Rano gospodyni opowiadała, że ryczał tak prawie do świtu i rozrzucił wokoło zagrody dla owiec wszystkie zgromadzone tam siano 

W czasie wędrówki niejednokrotnie widziałam na łąkach ślady kopyt z poślizgiem    – oj musiały tam nieźle dokazywać

Niestety pogoda nie zapowiadała nic dobrego. Mgła, wiatr nie zachęcały do drogi. Przede mną był długi, leśny odcinek, którego raczej za jednym zamachem nie zrobię...

Mokrymi łąkami ruszyłam w kierunku Bartnego i zaraz na początku odbierając smska od naszego Piotra wywinęłam na tej mokrej trawie orła 

Tuż przed Bartnem jakby na chwilkę  się przejaśniło...

Asfaltowa, jesienna droga prowadziła mnie prosto do schroniska.

Kiedy tylko przekroczyłam próg bacówki PTTK Bartne lunęło na maksa 

Rozłożyłam się w jadalni i wiedziałam, że trzeba podjąć jakieś decyzje...

O tej bacówce różnie mówią, częściej źle niż dobrze. Ja nie powiem, ani jednego złego słowa. Gospodarz zrobił mi cytrynkowej herbaty, pozwolił doładować sprzęt, skorzystać z neta. Wykorzystałam to skwapliwie, aby posłać wieści w świat, że żyję.

Zasięgu w okolicy nie ma, ale Internet – jest! 
Po 12 sprawdziłam na ICM-ie, że opady nie będą miały ciągłego charakteru i zdecydowałam się ruszyć dalej. Tym razem ICM się nieco rozminął z prawdą. Opady może i ciągłe nie były lecz nieciągłości było mało, na tyle mało, że się ich prawie nie zauważało 

Wiadomo kto w wiadomym mailu ostrzegał:

„Uważaj za bacówką w Bartnem, przy podejściu na Wątkowską. Po około pół km zaczyna się sympatyczne bagienko do tego znika oznakowanie GSB. Chcąc przejść ten odcinek (około 1 km) trzeba badać kijkami teren,iść na czuja. Patrz na znaki czerwone, a jak znikną to idź za dwoma niebieskimi paskami szlaku papieskiego.”

To był według mnie najtrudniejszy odcinek w tym etapie. Kije potrafiły włazić w to bagno nawet na 40-50cm. Do tego rzeczywiście oznakowanie GSB, gdzieś zniknęło.  No i oczywiście znowu padało   Gdybym nie wiedziała czego się spodziewać sądziłabym, że zgubiłam drogę.

W końcu dziadostwo się skończyło i pod Magurę Wątkowską podeszłam całkiem sprawnie, między kolejnymi kropelkami deszczu.

Po drodze minęłam )( Majdan z pamiątkowym obeliskiem koła łowieckiego z Gorlic.

Tyle co usiadłam w wiacie. Sru... leje jak z cebra...

Sprawdzam ministację pogody na Magurze Wątkowskiej na termometrze 4 stopnie... nie maszerując szybko stygnę, dobrze, że mam gorącą herbatę.

Zajęłam się kiełbaską co miała być na ognisko

focia z samowyzwalacza (jeszcze mi humor dopisywał) z kiełbasą w roli głównej 

oraz przeglądaniem wpisów w zeszycie, który znajdował się w puszce na szczycie. I oto co znalazłam... i co sama wpisałam...

Niestety śladów innych forumowiczów nie było bo zeszyt obejmował ostatnie dwa-trzy miesiące.

Posiliwszy się ruszam dalej bo droga daleka i nie wiem gdzie będę dzisiaj nocowała.

Mokre fotki

Kolejny deszcz przeczekuję w wiacie na Polanie Świerzowskiej

Na tym leśnym odcinku aż do miejscowości Kąty jest jeszcze kilka takich nowych wiat. Pisze w nich jak byk, że nocować nie wolno, ale w sytuacji awaryjnej chyba nikt by się nie przyczepił. Jedyny ich feler to szerokie wejście... 

Herbatka, czekoladka, bakalie i ruszam dalej.

Jedyny towarzysz mojej deszczowej wędrówki

Wymęczona deszczem, chłodem dotarłam na Przełęcz za Ostryszem i odpoczywałam w kolejnej wiacie. Dochodziła osiemnasta, a ja już nie miałam sił do dalszej wędrówki. Wszystko wokoło było mokre...  jeśli nawet ogrzeję się przy ognisku to nocą nie będzie zbyt przyjemnie bo wejście do wiaty jest szerokie i wiatr co rusz zacina do środka deszczem

Z mapy i odczytu gps-a wynikało, że w odległości 4km jest wioska Jaworze.
Pierwszy strzał – celny strzał. W pierwszym domu do jakiego zapukałam z pytaniem o nocleg - gospodyni – mimo, że nie prowadzi agroturystyki obiecała udostępnić mi jeden z pokoi córek studentek.

- Gdzież tam pani po nocy chodzić... wydoimy krowy i coś naszykujemy (… że niby my wydoimy?) chodźcie pani ze mną do obory.

Obora jak obora swój zapach ma 

Gospodyni zajęła się dojeniem krów, a ja przycupnęłam sobie na zydelku i ogarnęło mnie niesamowite ciepło.

Ja miastowa jestem i nie miałam pojęcia, że oprócz mleka krowa daje jeszcze tyle ciepła... 

Ostatnio edytowany przez jolanta (2014-11-01 18:56:14)

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

No masz! Urok kobiecy

Prawdziwy kryzys dopiero nadszedł... wiesz o tym...

I to dwa razy!

Gospodyni ulała mi mleczka do skopka jeszcze w oborze, a następnego dnia rankiem mleczko było do kawki 

Gospodarze robili też białe sery, masło i piekli chleb - wszystkiego można było posmakować!

Na fotce piec w kuchni, w którym raz w tygodniu piecze się nadal chleb!

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

nenuś :*

Beskid Niski tarninówką słynie ale ta bestyja tarnina strasznie czepliwa jest i tarmosiła mnie często za ubranie

Tamta nasza wypraw sprawiła, że Beskid Niski stał się częścią mojego serducha i teraz muszę tylko to uczucie pielęgnować. Plany są i zrodziły się z niedosytu. GSB śtrasznie fajny szlaczek jest ale niestety rzadko zagląda tam, gdzie cerkwie, chyże, czasownie i tego mi brakowało. Oczywiście można było zachodzić do wiosek, ale wtedy wędrówka musiałaby trwać kolejny tydzień

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Wysuszona, wyspana ruszyłam z Jaworza z powrotem na przełęcz, na której opuściłam poprzedniego wieczoru szlak.

Z początku zapowiadało się dobrze, słonko uśmiechało się od rana 

Im bliżej byłam jednak przełęczy tym więcej było mgły i deszczu 

W sumie padało większość dnia...

Kolejne szczyt na trasie to Kolanin z bardzo stromym zejściem. U jego podnóża kolejna wiata, w której dosłownie ukryłam się – tym razem nie tyle przed deszczem co przed stekiem bluźnierstw, które wylatywały z ust ludzi ściągających końmi drewno z lasu. Pozostał po nich zniszczony szlak

Słupek z oznakowaniem szlaku został po chwili ściągnięty razem z drewnem – masakra!

Ruszyłam w kierunku )( Hałbowskiej, ten odcinek drogi nie był zbyt wymagający kondycyjnie, ale to właśnie tutaj nadszedł kryzys dnia trzeciego...

Chłód, zacinający z wiatrem deszcz, posępna droga przez las i pewnie do tego zmęczenie kilkudniowej już przecież wędrówki...

Przyszły do mnie wszystkie trudne chwile z całego mojego życia, szły przy moim boku i kolejno „obdzierały” mnie ze skóry – nie potrafię tego inaczej nazwać... a kiedy wydawało się, że mam już wszystkie nerwy na wierzchu... nastąpił spokój...

Poczułam się bardzo samotna... brakowało mi drugiego człowieka...

Przełęcz Hałbowska i jeszcze jedna wiata, odpoczynek, posiłek...

Zbiorowa mogiła 1250 Żydów zamordowanych w czasie wojny.

Z nowymi siłami i spokojem w głowie wkraczam w Magurski park Narodowy

Jest w nim sporo ciekawych form skalnych.

Zejście ze szczytu Kamień jest bardzo strome, mokre kamienie śliskie i trzeba bardzo uważnie stawiać nogi, aby nie fiknąć kozła 

Jedyne słoneczne akcenty na trasie

Czy ten posępny, mokry las kiedyś się skończy?

Las się skończył! 

Deszcz się skończył. Naprawdę!

Ależ tutaj muszą być widoki!

Tuż przed Katami kapliczka w polach

Kąty są najniżej położoną miejscowością na całym GSB.
Przekraczam most na Wisłoce, a tam... agro, dwa sklepy i … zapowiedź POGODY!

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Kryzys dnia trzeciego, wiem coś o tym …, a jak jeszcze dojdzie do niego przytłaczająca pogoda …
Ale na szczęście nic nie trwa wiecznie, po każdym deszczu wychodzi znowu słońce !
Piękny ten zapłakany krzak dzikiej róży .

Słoiki z ciepłą wodą?

Rankiem, gdy tylko otworzyłam oczy mój pokoik zalewały słoneczne promienie   Wstałam zdecydowanie za późno  (czy kiedyś udało mi się wyjść na szlak bladym świtem? )  mimo tego plan na ten dzionek był taki, aby dojść do pusteli Św. Jana z Dukli

Przy porannej kawie pogawędziłam z gospodynią, która bardzo poleca mi wejście na szlak i obejrzenie niezwykłej drogi krzyżowej. Sprawdziłam to z mapą i niestety droga nie pokrywa się z czerwonym GSB – szkoda, byłam ciekawa tych niezwykłości.

Myk, myk, suche skarpety na nogi i w drogę... przez sklep spożywczy 

Pierwszy odcinek szlaku prowadził mnie stokami Grzywackiej Góry.
Wspinam się powoli bo widoki zapierają dech w piersiach i szybciej iść się nie da – cudna nagroda za te ostatnie dni w deszczu 

Podejście z Kątów pod Grzywacką Górę, w tle okrutna góra Kamień
 

Na pierwszym planie Kąty, dalej Nowy Żmigród.

Panoramka z wiaty i podejścia na Grzywacką Górę.

Beskid Niski tarninówka słynie! Owoce tego jest tu w bród!

Paręset metrów przed szczytem Grzywackiej Góry szlak GSB odbija w pola. Postanowiłam na chwilkę szlak opuścić i szczyt Grzywackiej Góry zdobyć. To co zobaczyłam wprawiło mnie w osłupienie

Na szczycie stoi krzyż ze … schodkami, dzięki którym można wydrapać się na platformę widokową i podziwiać panoramę dookoła głowy, krzyża i szczytu

Niewątpliwie Grzywacka Góra jest jednym z tych niewysokich, niepozornych szczytów, na których dostaje się wariactwa w głowie i chciałoby się tam po prostu zostać  

Nie liczcie jednak na to, żem się na platformę się wydrapała Podziwiałam wszystko z najniższego poziomu  

Już po powrocie wysznupałam w necie „cudzą” panoramkę

Panorama interaktywna z Grzywackiej Góry

To jednak nie był jeszcze koniec niespodzianek. Wypatrzyłam cosik w oddali poniżej szczytu – podeszłam bliżej... była to ostatnia stacja drogi krzyżowej! Metalowe pręty powyginane w kształty przypominające zarys budowli... 

Od jej strony Kątów, drogą krzyzową podążał jakiś człowiek... Sobą bym nie była... gadu, gadu... po marudziłam ciut, że chciałam, że nie wyszło, że szkoda mi bardzo... bluetooth poszedł w ruch i mam kilka innych fotek stacji drogi krzyżowej

Usłyszałam także, że stylistyka tych stacji nawiązuje do wyglądu okolicznych budowli sakralnych, kościółków, kapliczek, cerkwi – piękny ekumeniczny pomysł!

Na szczycie góry jest także zadaszone miejsce z ołtarzem – w razie cuś można się schronić

W końcu wracam na szlak i polami wędruję dalej

Na trasie jest sporo leszczynowych zagajników, w których harcują wiewiórki i zielone dzięcioły

Dojrzałe owoce głogu

Na jednej z polan dostrzegam wyrazistą sylwetę Cergowej – tam podążam

Panorama na Cergową z... bzykiem

Widoczki w kierunku północnym - Pogórze Jasielskie.

Z mapy wynika, że wędrować będę nieomal po płaskim, słonko przygrzewa, widoczność jak brzytwa, idę spokojnie, podziwiając wszystko wokoło i ciesząc się tą drogą, która rzeczywiście jest jak nagroda po ostatnich dwu „leśnych” i mokrych dniach.

Pod sam szczyt o nazwie Polana jest ostrzejsze podejście, ale za to na górze znajduje się cudna widokowa a jakże polanka. Pofociłam, podjadłam i zdecydowałam się troszkę poleniuchować

Zdaje się, że musiało mi się zdrzemnąć    

Poderwałam się, szybko zebrałam się bo  przecież chciałabym dotrzeć do Pustelni – do Chyrowej jest zbyt blisko, aby tam nocować...

Po około 40 minutach drogi taki „widoczek”

i niejasne poczucie, że to już dzisiaj było...

Idę jeszcze kilometr i … sprawdzam mapę, sprawdzam gps-a... ciężkie zdziwienie... idę z powrotem!

Do dzisiaj nie wiem jak to się stało    cosik mnie w tej drzemce nieźle zamroczyło   Sporo czasu mi umknęło... Trudno, nocować będę jednak w Chyrowej... przy niedzieli i tak pewnie w pustelni byłyby tłumy

Wędruję znowu przez leszczynowe zagajniki, gdzie raz po raz spotykam takie oznaczenia

Nic dziwnego – w końcu jesteśmy na drodze szybkiego ruchy, która na dodatek ma międzynarodowe oznaczenie E3 

Zejście do Chyrowej – Hyrowej z pięknym widoczkiem na górę o takiej samej nazwie

i powitanko w wiosce

Ponieważ duch opiekuńczy polecał prywatne schronisko Chyrowa na luzie weszłam do wioski. Wszystko jasne, niczego nie trzeba szukać

Idę pooglądać Cerkiew Opieki Bogurodzicy w Chyrowej  i nagrobki, które się przy niej znajdują

Moje miejsce na nocleg

 
To był fajny dzionek i na dodatek znalazłam się już po drugiej stronie mapy. Wstąpiła też we mnie nadzieja, że jednak ten Niski przejdę 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Tak mały pikusiu - z pewnością jeden z lepszych dzionków Bzyka zobaczyłam dopiero w domu, przeglądając fotki na dużym ekranie

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)