Przyszła kolej , żebym i ja napisała coś o naszych sobotnich przygodach w górach 
Nigdy nie miałam okazji wędrować po Beskidzie Wyspowym, kilka razy zjeżdżałam tam na nartach, a najczęściej to chyba podziwiałam „wysepkowe górki” z samochodu. O Luboniu Wielkim, osławionej już „górze z antenką” nasłuchałam się wiele od darkheusha, który to właśnie pierwszy polecił mi Perć Borkowskiego z gołoborzem i rezerwatem przyrody 
. Oczywiście miał osobiście na tej trasie przewodzić, ale z racji nieszczęsnych klapek albo klapków 
do tego nie doszło . Trzeba było więc radzić sobie samemu. Umówiłam się wiec z naszą dzielną Jolantą, wiedząc, że przy niej w górach nie zginę na pewno . Rzuciłyśmy hasło na forum i ku naszemu zdziwieniu ... na początku nie było chętnych na wypad w szerszym gronie 
. W końcu jednak dwóch odważnych Panów się znalazło Ucieszyłyśmy się, bo jak wiadomo, w grupie zawsze raźniej i weselej .
Nasza przygoda rozpoczęła się w potwornie upalną lipcową sobotę w Andrychowie, na stacji BP. Czekał tam na nas z ostatnimi wskazówkami i błogosławieństwem na drogę darkheush w ... (ja zauważyłam ) obuwiu letnim . Powitanie, wymiana lektur do czytania , wspólny uśmiech do odkurzacza, czego efektem jest piękna fotka i ruszamy w drogę . Szkoda nam było bardzo zostawiać darkheusha w Andrychowie, ale się bestyja uparła .
foto: Jolanta
Samej drogi do Rabki –Zaryte nie będę opisywać, bo zrobił to, ujmując bardzo trafnie w jedno zdanie Darek T. .
Na miejscu jesteśmy ok. 9.30, mamy więc jakieś pół godziny opóźnienia, bo z czekającym na nas Piotrem umówiliśmy się na 9.00. Ostrzegliśmy jednak wcześniej Piotra, że możemy się „odrobinkę” spóźnić, żeby cierpliwie na nas czekał . Jednak dziwne „sapanie” do słuchawki ... zbiło nas trochę z tropu, bo przez chwilę pomyśleliśmy, że Piotr już pewnie w drodze na Luboń XD . Wzięliśmy jednak poprawkę na to, że przecież czeka na nas w potwornym upale , więc wolno mu sapać i mkniemy co sił do Rabki – Zaryte szukając po drodze jakiegoś zajazdu (rekomendowanego przez darkheusha) albo „zielonego sklepiku” 
. Zajazd owszem się znalazł, ale zobaczyliśmy daleko w tle jakiś czerwony pojazd i niecierpliwiącą się postać ... To był Piotr . Zaparkował tuż pod zielonym sklepikiem, a my tuż obok niego . A teraz ciiiiiii ... żeby się darkheush nie dowiedział, że nie zaparkowaliśmy przy zajeździe, to by dopiero było ... XD . Miłe powitanie i ruszamy w górę !. Ehm ... no i szło się rewelacyjnie !:D . A prawdę mówiąc skwar dawał się niestety na otwartej przestrzeni we znaki. Na szczęście tej było niedużo i po kilkunastu minutach wchodzimy w las i zbawienny cień drzew . Niestety tu odezwał się mój żołądek 
, który od razu przypomniał również Joli, że pora na śniadanie (dla mnie drugie ), którego jeszcze tego dnia nie jadła 
Oj Jola <grozi paluszkiem>. Przystajemy więc, posilamy się nieco i wzmocnieni ruszamy pod górę . Piotr cały czas mówi, że spokojnie zrobimy jeszcze dzisiaj Ćwilin, Śnieżnicę i Mogielicę . Jesteśmy pełni podziwu dla jego optymizmu ... i wspinamy się dzielnie pod górę . Idąc przez las, od czasu do czasu odsłaniają nam się piękne widoki , czasami mijamy pełną kwiatów pachnącą letnią łąkę (przy każdej oczywiście obowiązkowy przystanek i krótka sesja zdjęciowa ) . Na szlaku sucho, jednak w pewnym momencie naszego Piotra próbuje pochłonąć ni stad ni zowąd wylazłe skądś „bagno” . Dzielnie walcząc z błotem, uchodzi na szczęście z niego zwycięsko . Mogę teraz śmiało powiedzieć, że moje słynne buty w porównaniu z „błotnistym Piotrem” to pikuś . Idziemy dalej, po drodze Darek T. pokazuje nam, pteridologicznym lajkonikom (o matko, jaka trudna nazwa ) , różne gatunki paproci i próbuje nam wskazać różnice miedzy nimi, niestety z marnym skutkiem . Powiem Wam, nie wiem jak Darek T. to robi, ale najbardziej podziwiam go za rozpoznawanie gatunków nerecznic , które dla mnie wszystkie są takie same . Brawo Darku! i jeszcze raz gratuluję takiego oka ! . W tym miejscu powtórzę zdanie Piotra, z którym się całkowicie zgadzam cyt: jego oko dostrzega niewidoczne dla nas "lajkoników" szczegóły . No więc powiedzmy, że już wiemy jak wygląda nerecznica samcza , nerecznica górska, szerokolistną umiemy odróżnić od Borrera ( albo i nie ), ale z uśmiechem idziemy dalej pod górę . Dochodzimy do słynnego gołoborza. Rumowisko skalne wygląda naprawdę imponująco .
foto: Darek T.
Robimy tu małą przerwę na posiłek, wsłuchujemy się w jakiś rój owadów unoszących się nad naszymi głowami (oczywiście odrzucamy od siebie myśl ,że mogą to być osy albo inne szerszenie ) i tak po ok. 15 min. zaczynamy pokonywać gołoborze . Okazało się , że żółty szlak, prowadzący przez gołoborze został usunięty i skierowany bardziej w prawo, w ten sposób go omijając. Prawdopodobnie chciano uchronić od dewastacji cenną geomorfologiczną atrakcję w Beskidach ( gołoborze na Luboniu Wielkim to rodzynek w Beskidach ) a także stanowiska rzadkiej i bardzo ciekawej pod względem morfologicznym paproci - zanokcicy północnej (Asplenium septentrionale (L.) , rosnącej tu wśród bloków skalnych. Oczywiście żądna przygód „Czwórka” wybrała jednak starą wersję szlaku czyli wspinaczkę po gołoborzu . Dla mnie wspinaczka po blokach skalnych była chyba najłatwiejszą częścią szlaku i sprawiła mi najwięcej frajdy . Szkoda, że gołoborzy nie było więcej . Wbrew temu, co się wydawało u jego podnóża, samo wspinanie to tak jak wchodzenie po schodach Nic trudnego . Tylko kijki trekkingowe w tym momencie stają się zbędnym balastem . Łatwiej po prostu asekurować się rękami .
Pokonujemy gołołoborze, a Darek T. w kosmicznym tempie odnajduje stanowisko zanokcicy północnej i śpieszy, żeby nam go pokazać . Obowiązkowo „opstrykujemy” ową , jakże inną od wszystkich paproć i jesteśmy na szczycie gołoborza .
foto: nena
Przed nami dalsza część trasy czyli „Dziurawe Turnie”, a w nich podobno (czego naczytałyśmy się z Jolą przed wypadem ) dziury i jaskinie.
foto: Jolanta
Na szczycie gołoborza robimy pięciominutową przerwę , czas na łyk wody, zdjęcia bałwanków na niebie, owocującego dzikiego bzu czerwonego i mkniemy dalej w górę . Nagle naszą sielankową wspinaczkę przerywa głośny dźwięk telefonu – to darkheush śpieszy nam oznajmić, że wleczemy się jak ślimaki ( nie wiem skąd to niby wie ). Oczywiście nie damy mu poczuć się w pełni usatysfakcjonowanym , no ba mało tego, utwierdzamy go w przekonaniu, że Luboń Wielki już dawno minęliśmy i że delektujemy się już złotym trunkiem w ulubionej knajpce . Chyba dał się nabrać, bo odpisuje nam, że skoro tak to musimy być na pewno na Przełęczy Gruszowiec w "Barze pod Cyckiem". Nie zaprzeczamy i ubaw mamy po pachy .
Jesteśmy nad gołoborzem i oczom naszym rozpostarł się widok iście kamienisty. W skałach, które nam się ukazały, mają być dziury i jaskinie, więc próbujemy takowych tu szukać .
foto: nena
Jako pierwszy rusza Darek T. , żeby po chwili zaalarmować ,że właśnie znalazł dwie dziury. Do jednej trzeba się było zbliżać z daleka , jednak druga szczególnie spodobała się naszej Joli, która bez namysłu , ku mojemu przerażeniu 
, ubrała czołówkę i wlazła do niej do połowy ( napisałam przerażeniu, bo ja bym nie weszła w taką dziurę choćby nie wiem co ). A dlaczego do połowy, to już wszyscy wiemy z relacji Darka T. . Odwaga dzielnej Joli została wychwalona przez resztę drużyny i po chwili wspinania po rumoszu skalnym naszym oczom ukazała się w skalnym okienku figurka Matki Boskiej, na pewno Lubońskiej i panorama Beskidu Wyspowego . Obeszliśmy „szlak dziurowy” . Podziwiając i fotografując „Dziurawe Turnie” podchodzimy pod schronisko na Luboniu Wielkim . Nie pamiętam, która jest godzina ( szczęśliwi czasu nie mierzą ), ale chyba coś koło 13.00. Pierwsza rzuca mi się w oczy piękna panorama ze szczytu .
foto: Jolanta
Skwar leje się z nieba , pod schroniskiem trochę turystów się zebrało, ale cienia i dla nas starczyło Pod daszkiem z grillem rozpakowujemy swoje plecaki i wyciągamy wszystkie wytargane na górę skarby.
Był pyszny placek z galaretką Joli, były kanapki i śliwki neny , była pyszna kawusia, była też Pepsi i kolorowa limoniada ze schroniska . Schronisko zrobiło na mnie bardzo miłe wrażenie, jako budowla, ale również jego wystrój . Myślę darkheush, że byłoby Ci tam dobrze . Może kiedyś Ci się uda tam zamieszkać . Najbardziej jednak ujęła mnie panorama z Lubonia Wielkiego , której nie jestem w stanie opisać, jedynie mogę pokazać . Były rozmowy, fotki przy schronisku i przy kapliczce, przy drzewie totemie i na tle górek .
foto: Piotr
Po jakimś godzinnym odpoczynku i obżarstwie czas schodzić ... . Na powrót wybraliśmy wg mapy szlak niebieski a potem zielony , albo na odwrót ? ( do teraz nie wiem ja to było z tymi szlakami ) . Tak czy owak gaworząc sobie miło schodzimy powolutku w dół . W pewnym momencie wydaje nam się , że zamiast po niebieskim idziemy po zielonym . Postanawiamy więc zejść na właściwą drogę . Darek T. robi za przewodnika i stwierdza , że najlepszym rozwiązaniem będzie jednak „chaszczing”, który ma nas wyprowadzić z powrotem na niebieski , po czym ruszamy na przełaj przez las . I tu, w samym środku dziczy odkrywamy stanowisko nienotowanej w tym rejonie paproci – nerecznicy walijskiej (Dryopteris cambrensis) .
foto: nena
Muszę jednak uściślić, to Darek T ją odkrył, my się tylko razem z nim bardzo cieszyliśmy z odkrycia , co nie znaczy , że nie czujemy się dumni z tego, że jesteśmy „współodkrywcami” . Uwieczniamy odkrycie i przedzieramy się dalej. Zamiast kijów trekkingowych przydałaby się teraz bardziej maczeta albo inny sierp . Była dżungla , jary, wąwozy i tym podobne przeszkody , ale dzielnie dochodzimy do niejakiego Potoku Śmietankowego . Kawy już nie mamy, więc na nic nam potok śmietankowy . Niebieskiego jak nie było tak nie ma . Postanawiamy iść w dół aż dojdziemy do skraju lasu , potem polami, łąkami aż do Rabki – Zaryte. Wychodząc z lasu ukazuje nam się pięknie ukwiecona dzika łąka . Zanim w nią na dobre wdepniemy, zdążyliśmy wystraszyć jaszczurkę zwinkę, która przez nas straciła ogon . Za to potem dajemy się ponieść owadziej makrofotografii . Koniki polne , kraśniki, pokłonniki i inne latające mają nas już w pewnym momencie dosyć, a paź królowej wolał się od razu oddalić w bezpieczne miejsce .
foto: nena
Dobrze, że roślinki nie uciekają, więc przynajmniej na tym polu możemy się pochwalić . Po drodze próbujemy złapać w kadr błąkającego się po ścieżce zaskrońca . Ja w zagajniku osikowym znajduję dorodnego koźlarza czerwonego, a reszta nieopodal delektuje się smakiem leśnych poziomek . Wychodzimy z lasu nie dając jeszcze spokoju pająkowi - lejkowcowi labiryntowemu i wkraczamy już w pięknie kwitnące polne łąki . Ni stąd, ni zowąd ukazuje nam się zielony znaczek na drzewie . Czyżby zielony szlak 
? Jesteśmy prawie na mecie, więc cóż, pozostaje nam tylko uśmiech od ucha do ucha . Idąc wąską ścieżką ,wśród polnych kwiatów podziwiamy panoramę Gorców i pstrykamy fotki co ładniejszych roślinek .
foto: Jolanta
Ostatni odcinek trasy biegnie wśród zabudowań . Po przeciwnej stronie widać znaną Polczakówkę ze stokiem z wyciągiem narciarskim.
Dochodzimy do drogi asfaltowej i tu Darek T. oznajmia nam, że właśnie w Rabce –Zaryte, na torowisku nieczynnej już stacji kolejowej jest stanowisko rzadkiej rośliny – skrzypu gałęzistego (Equisetum ramosissimum Desf.), którego to zdjęcie chciałby bardzo mieć w swojej publikacji . Spełniając jego życzenie kierujemy się tuż obok zielonego sklepiku w dół, w kierunku drewnianego kościółka w Rabce – Zarytym i niejakim torom . W połowie drogi Darek T. przeprasza nas za pomyłkę... Skrzyp gałęzisty owszem rośnie, ale na torowisku w Rabie Niżnej . Kościółek w Rabce –Zaryte wydał nam się z Jolą tak czy owak wart odwiedzenia dlatego postanawiamy kontynuować spacer i zaliczyć go mimo wszystko do dzisiejszej wycieczki . Na niebie pojawiają się chmury, zaczyna już nieco pogrzmiewać i od czasu do czasu spadają z nieba pojedyncze kropelki. Jakby wrażeń było mało, na dachu jednego z domów stał sobie i śmiał się do nas ( albo z nas ) piękny bocian biały, ale, co dziwne, bez gniazda ... . Dochodząc do torowiska natknęłam się na ogromną kolczastą roślinę – popłocha pospolitego. Robiąc mu w popłochu kilka fotek znalazłam się tuż u wrót zabytkowego kościoła , gdzie reszta grupy już zaczęła zwiedzanie. Współgrająca z otoczeniem architektura kościoła i zadbane obejście zrobiło na nas miłe wrażenie .
Wracamy z powrotem do zaparkowanych przy „zielonym sklepiku” samochodów. Krótka wizyta w sklepiku, woda i lody dla ochłody i przyszedł czas na pierwsze pożegnanie . To tu właśnie żegnamy się z Piotrem, który wraca do Krakowa, a my jedziemy na torowisko do Raby Niżnej .
A w Rabie Niżnej ... zatrzymujemy się przy starej nieczynnej już stacji kolejowej i ruszamy z Darkiem T. wzdłuż torów w poszukiwaniu skrzypu gałęzistego budząc sensację w pobliskich domach . Myślałyśmy z Jolą, że zanosi się na romantyczny wieczorny spacer po torowisku a tu nie minęła minuta, a Darek T. już bieży nam oznajmić, że skrzyp owy znalazł . Skrzyp okazał się bardzo niefotogeniczny, ale Darek T. z fotek był, o dziwo, zadowolony . Napatrzyłyśmy się jeszcze na tych torach na puste skorupki muszelek ślimaków winniczków, wśród których udało mi się znaleźć jednego żywego . Jakby tego było mało, spacer umilają nam dźwięki głośnej muzyki disco-polo z pobliskiego domu . Zerknąwszy jeszcze okiem na zdewastowaną przez amatorów graffiti stację kolejową w Rabie Niżnej wsiadamy do samochodu i ruszamy do domu . W Andrychowie żegnam się z Jolą i Darkiem T. .
Szkoda, że wszystko co dobre tak szybko się kończy , ale liczę na kolejne spotkanie i kolejne wrażenia ! Kto nie był z nami , niech żałuje . Perć Borkowskiego to ciekawy szlak, warto go przejść
Wszystkie panoramy to dzieło Jolanty . Muszę przyznać , że pięknie jej się fotki skomponowały
Albumik z wyprawy właśnie został skompletowny, więc go tu zostawiam Chyba w ten sposób najlepiej przedstawić wrażenia
foto: jakiś miły Pan
Mam nadzieję, że nie zawaliłam całego serwera i Admin mi wybaczy
Ostatnio edytowany przez nena (2010-07-21 20:22:57)
"Tak jak zawsze, kiedy zdarza mi się widzieć coś niebywałego, żałowałem, że nie ma ze mną miłych sercu ludzi, żeby mogli oni też swoje zatroskane oczy widokiem czystym uradować i przemyć, zasługują przecież na to nie mniej niż ja, albo bardziej" /E. Stachura/
