Niedzielne spotkanie na Łysinie i u Pana Józefa Hulki

Cieszę się, że mój pokaz podobał się i że się komuś przyda. 

Muszę przyznać, że to popołudnie minęło mi bardzo szybko i sentymentalnie. Czułem się trochę jakbym się przeniósł w czasie do świata który już minął i tylko gdzieś tam istnieją jeszcze jego resztki. Pan Hulka i jego twórczość, Panie z Koła Gospodyń w regionalnych strojach,  kwaśnica o smaku zapamiętanym z dawnych lat, wystrój izby regionalnej, Czapa, to wszystko złożyło się na ów sentymentalny klimat.

Bardzo dziękuję Joli (Jolu naprawdę zaszalałaś  ) i Paniom z Koła Gospodyń za wspaniałe nagrody. Dziękuję również Wizjonerowi za zaangażowanie w to spotkanie. Dziękuję również pozostałym Uczestnikom, których miałem przyjemność poznać. Mam nadzieję, że na Łysinie jeszcze nie raz się spotkamy.

To był i zapewne jeszcze długo będzie niezapomniany dzień dla uczestników dzisiejszego spotkania w Łysinie. Organizatorom: wizjonerowi i jego żonie Basi oraz Paniom z KGW w Łysinie serdecznie dziękujemy za bardzo ciepłe przyjęcie, pyszny poczęstunek i ogromną gościnność. Dziękujemy Wam również za zorganizowanie nam spotkania z jednym z najwybitniejszych i najbardziej uznanych twórców ludowych w Polsce - Panem Józefem Hulką – człowiekiem o niesamowitym talencie, pełnym ciepła i mądrości życiowej. Cieszymy się bardzo, że mogliśmy Go osobiście poznać. Nie sposób opisać słowami tego, co dla nas dzisiaj przygotowaliście, trzeba było tego doświadczyć i my mieliśmy to szczęście. . Dziękujemy również Staszkowi za jego fascynujący survivalowy pokaz rozpalania ognia, właściwie ze wszystkiego, co znajdzie się pod ręką. . Tak nas nim wciągnął, że zapomnieliśmy zupełnie o serii burz przechodzących tego dnia nad Łysiną .
Zanim pojawią się tu jakieś obszerniejsze relacje wstawiam pamiątkowe zdjęcie grupowe.

Dziękuję Wam wszystkim za tą pięknie spędzoną niedzielę .

Jeszcze nie śpię, więc piszę !

W niedzielę przed południem spotykamy się w umówionym miejscu – przed UG  w Łękawicy tj. wizjoner z żoną Basią – organizatorzy spotkania, łysy z łysiny z żoną Ulą, Piotr z żoną Agnieszką i córką Justynką, Jolanta, Włóczykijka i nena. Stąd ruszamy na spotkanie z Panem Józefem Hulką. W ostatniej chwili dołącza jeszcze do nas Staszek.

Pan Józef Hulka należy do uznanych rzeźbiarzy ludowych w Polsce. Oprócz rzeźbiarstwa maluje na szkle i wykonuje przepiękne rekwizyty obrzędowe np. szopki, gwiazdy kolędnicze, maski. Do niedawna Pan Józef tworzył razem ze swoją żoną Anną. Zmarła kilka lat temu. Jego żona zajmowała się najpierw popularnym w regionie zdobnictwem bibułkowym, a później zainteresowała się tak jak Pan Józef rzeźbą i malarstwem na szkle. Odtąd pracowali razem. Oboje wzięli udział w licznych wystawach i w konkursach sztuki ludowej, nie tylko krajowych, ale również zagranicznych zdobywając liczne, bardzo często najwyższe nagrody. O uznaniu dla ich artystycznych dokonań świadczą nagrody za całokształt pracy twórczej, z najcenniejszą Nagrodą im. Oskara Kolberga – przyznawaną najwybitniejszym polskim twórcom ludowym. Pan Józef zajmuje się również pisarstwem. Jest autorem autobiografii „Moje życie”, pastorałek, przedstawień jasełkowych, czy pieśni pogrzebowych. Niektórych z nich mieliśmy okazję podczas spotkania posłuchać.

W niedzielę zwiedziliśmy Izbę Twórczą Anny i Józefa Hulków, znajdującą się w ich prywatnym domu w Łękawicy oraz mogliśmy osobiście porozmawiać z Panem Józefem, który przyjął nas bardzo ciepło, opowiedział o swoim dzieciństwie, młodości, ciężkich latach wojennych, swoim warsztacie rzeźbiarskim i malarskim. Ujęła nas Jego serdeczność. Ogromne wrażenie zrobiła na nas Jego specyficzna filozofia i mądrość życiowa, z której niejeden z nas mógłby czerpać wzór. Jego umiłowanie tradycji i ludowych obrzędów, które pokazuje w swoich pracach, świadczą o jego głębokiej wierze i wielkim przywiązaniu do swojej Małej Ojczyzny – Żywiecczyzny.

Więcej o Panu Józefie możecie przeczytać w artykule – Józef Hulka z „Nad Sołą i Koszarawą - nr 9 (160)”.

Poniżej zamieszczam fragment filmu znalezionego na youtube ze spotkania świątecznego z Panem Józefem,

oraz zdjęcia z naszych niedzielnych odwiedzin w Jego Izbie Twórczej – po kliku na zdjęcie poniżej

Po spotkaniu, można by rzec wyciszeni, a nawet w pewnym sensie uduchowieni ruszyliśmy do Izby Regionalnej, gdzie czekały już na nas Panie z Koła Gospodyń Wiejskich w pięknych, ręcznie wyhaftowanych strojach regionalnych. Tu również poznaliśmy Olę i Mirka . Więcej o  Paniach z KGW, jak i jego prężnej działalności w Łysinie możecie znaleźć i poczytać na stronie Koła. Czekały z  pysznym poczęstunkiem – kwaśnicą, ciastem i kawą. Do tych specjałów Jolanta dołożyła jeszcze swoje z rabarbarem, a łysy z łysiny z Ulą częstowali słodką tarninówką . W czasie miłej biesiady nastąpiło wręczenie nagród zwycięzcom marcowego konkursu na Forum „Co to jest i do czego służyło"- Staszkowi i łysemu z łysiny. Trzeci nagrodzony w konkursie niestety do Łysiny nie dotarł, szkoda. Swoją nagrodę odebrali również wizjoner i Basia .

Zostaliśmy oprowadzeni po Izbie i zapoznani z jej eksponatami. Wpisaliśmy się również do księgi pamiątkowej . Tego dnia Izba wzbogaciła się o jeszcze jeden ciekawy przedmiot, którego podarował jej Staszek – ciekawe czy wiecie do czego służył ? My już wiemy, ale ci co nie byli na spotkaniu będą mieli szansę odgadnąć ! .

Więcej zdjęć ze spotkania z KGW w albumiku poniżej - po kliku na zdjęcie.

W tym dniu nie był to jeszcze koniec niespodzianek - czekała nas bowiem dodatkowa atrakcja, którą przygotował dla nas Staszek - survivalowy pokaz rozpalania ognia.  Jak już wcześniej wspomniałam, tak nas tym pokazem „zahipnotyzował”, że przegapiliśmy burze przechodzące nad Łysiną. . Jedno trzeba przyznać i to Wam możemy po tym pokazie zagwarantować, że ze Staszkiem można śmiało w dzicz iść . Ogień wyczaruje praktycznie ze wszystkiego co znajdzie i jak się łatwo domyślić my też tak chcieliśmy jak on … wychodziło z różnym skutkiem – ale się jeszcze podszkolimy …

Więcej zdjęć z pokazu po kliku na fotkę poniżej

Po pokazie odwiedziliśmy jeszcze pięknie wyremontowaną, ponad 100 letnią Chatę Czapę. Polecamy - prawdziwa chata z klimatem !.

Na koniec dnia deszcz ustąpił, wyszło słońce, a na niebie pokazała się tęcza . W takiej pięknej scenerii przyszło się nam pożegnać .

W drodze powrotnej przy zachodzącym słońcu podziwiałyśmy jeszcze z Jolą i Włóczykijką urzekające widoki z Łysiny.

i zajrzałyśmy na Ścieszków Groniu do Zamczyska .

Jeszcze raz dziękuję wizjonerowi i Basi za organizację spotkania i ogarnięcie tego wszystkiego . Trochę szkoda, że nie było nas więcej . Mam nadzieję, że jeszcze nie raz spotkamy się na Łysinie, bo jak nam śpiewały Panie z KGW kto ją raz zobaczy pokocha na dłużej.

nena super fotorelacja
Jakbyś dzień wcześniej przedzwoniła to bym z synem podjechał