Bieszczad nie tylko hitem stoi... (Strona 1 z 2)

Sianki mogły być naszym drugim Zakopanem a teraz tylko chaszcze krzoki i bobry...może to i lepiej
Tylko ludzi żal...
Wybacz,rozpędziłem się,wszak do Sianek dopiero zmierzasz.
Fotka z beniowską lipą i masywem Halicza w tle przepiękna.
Kościółek w Mucznem już poświęcony.
http://przemyska.pl/2015/10/21/poswiece … w-mucznem/

Dawaj Jolanto te Sianki i to źródło które... i tak nie wiadomo które

... żebym to ja była wiedziała... 

Dzicz absolutna i to jest najpiękniejsze!

Powoli powoli mały pikusiu  po delektujemy się troszkę i mam do Ciebie pytanko  

Opuściwszy Beniową odpoczywałam przy takim oto budynku

Czy to jest ów słynny schron nad Negrylowem?

Ostatnio edytowany przez jolanta (2015-11-13 19:34:44)

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Całkiem inne spojrzenie na Bieszczady Jolu! Ucieczka od zatłoczonych miejsc  i jakie bogactwo kulturowe!

Tak Jolu to schron w Negrylowie,kiedyś był nad nim jeszcze drewniany budynek.
Biwakowałem tam w czerwcu 2003 roku,to schron jeszcze działał i sklepik był a spod lady wódeczka i fajeczki zza druta kolczastego...
Były czasy a teraz w Mucznem hotel&spa...masakra

Szlak zielony Zagórz – Krysowa i jeszcze troszkę dalej  

oczywiście kotlet odgrzewany w wielu postach

Przebieg szlaku: Zagórz PKP – Gruszka 583 m n.p.m. - Lesko -  Kamień Leski –  Zwierzyń – rezerwat „Przełom Sanu pod Grodziskiem” – rezerwat „Nad Jeziorem Myczkowieckim” - Bereźnica Niżna – Myczków - Wierchy 635 m  - Polańczyk – Wołkowyja - Górzanka– Kamień 618 m n.p.m. - Bukowiec – Terka – przełęcz Szczycisko 629m n.p.m. – Żołobina 780m n.p.m. – Bukowina 922m n.p.m.– Krysowa 840 m n.p.m. 

Szlak do Krysowej liczy sobie około 60km, ale potem trzeba jeszcze dojść do jakieś cywilizacji – tak więc w sumie „strzeliło” ich około 80. Wędrowałam w sumie cztery dni.

Co mnie tam pognało... ano co jakiś czas przychodzi taki moment, że mam „za ciasny berecik” i najlepiej luzuje mi się on w kontakcie z naturą. Niestety nie wystarczy do tego weekendowy wypad w góry. Planuję wtedy - bardzo ogólnie - kilka dni wędrówki po jakieś dziczy, zmuszona jestem skupić się na najbardziej przyziemnych sprawach... gdzie spać, co zjeść, zobaczyć to wszystko o czym się czytało... głowa odpoczywa i wracam jak nowo narodzona

Tym razem pod koniec października było tak...

W piątek po pracy (już spakowana) ruszam autem do Zagórza. Późnym wieczorem jestem na miejscu i bez problemu znajduję nocleg. Gościnni gospodarze pozwalają nawet na tych kilka dni zostawić na podwórku pojazd

Następnego dnia rankiem (sobota), maszeruję w świetnym humorze na stację PKP Zagórz.
Zagórz pamiętam ze starych lat jako „bramę w Bieszczady”

Wsiadało się w Katowicach w pociąg i całą noc – najczęściej na stojąco, w korytarzu – jechało do Zagórza, rankiem przesiadka na ciufcię do Komańczy – ech... to były czasy...

Dzisiejsza stacja Zagórz to zupełnie inne miejsce... zamknięta na „cztery spusty”, a w jej pomieszczeniach mieści się zakład pogrzebowy

Nieczynne wnętrze poczekalni starszy pustką i ogólnym bajzlem...

Przed stacją również pusto...

Stos ułożonych podkładów kolejowych.

Stoi też parowóz Tkt-48 wykorzystywany w okresie wakacji do przewozów turystycznych.

Bardzo to wszystko się zmieniło...

Odnajduję początek szlaku, słonko wygląda zza chmur - w drogę! Dzisiejszy etap do Zwierzynia

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

nena - dzięki za dobre słowo, jest tylko jedno "ale" wędrówki nie są samotne tylko w pojedynkę - a to jak wiadomo zasadnicza różnica     :*

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Obok stacji kolejowej zauważyłam na jednym z budynków ciekawą „mapę” gminy.

z takim oto napisem...

… i już wiem, że ten szlak będzie nie tylko wędrówką w pięknych okolicznościach przyrody... 

Początki Zagórza sięgają XIV wieku, o tamtych czasach przypomina niska zabudowa starego Zagórza.

Niektóre budynki "straszą" - może kiedyś odzyskają dawny wygląd...

... inne już wyglądają całkiem przyzwoicie.

Mijam cerkiew prawosławną pod wezwaniem św. Michała Archanioła – zżymając się, że jest zamknięta.

i za kościołem pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny skręcam w lewo za szlakiem 

Przechodzę obok galerii autorskiej rzeźbiarza Antoniego Łuczka, gdzie prezentowane na zewnątrz rzeźby zachęcają do odwiedzin.

Nim mozolnie zacznę wspinać się na wzgórze Marymont do ruin Klasztoru Karmelitów Bosych, piję ze źródełka dla pielgrzymów

W drodze na wzgórze towarzyszy mi niezwykłą droga krzyżowa, o oryginalnej formie...

Panorama na przełom Osławy i cerkiew pw. św. Mikołaja w Zagórzu, którą mijałam w mieście.

15-20 minut i staję przed wejściem na klasztorny dziedziniec. Z daleka budowla wygląda jak ruiny jakiegoś zamku, więc czym prędzej chcę tam dotrzeć

Klasztor Karmelitów Bosych powstał jako budowla obronna w XVIII wieku i wielokrotnie taką właśnie pełnił rolę. Liczne w jego historii pożary, działania obronne doprowadziły do tego, iż obiekt popadł w ruinę. Po II wojnie światowej karmelici podjęli próbę odbudowy klasztoru... dlaczego się ona nie powiodła możecie przeczytać w ciekawym artykule

Zagórski karmel - ruiny klasztoru w Zagórzu

Ostrożnie obchodzę cały teren, zwracając uwagę, aby nie wpaść przypadkiem w otwory prowadzące do klasztornych podziemi.

Ruiny są cały czas zabezpieczane i przygotowywane do udostępniania dla turystów. Na klasztorną wieżę prowadzą wygodne schody, więc raz dwa wspinam się w górę

Widok z wieży na dolinę Osławy i cerkiew grekokatolicką w Wielopolu.

Na terenie klasztoru odtwarzane są również ogrody klauzurowe, w których kiedyś zakonnicy uprawiali zioła, warzywa i drzewa owocowe.

Byłam tam jedynym gościem i nawet  nie spostrzegłam, że spacer po ruinach zajął mi prawie dwie godziny. Nastało południe, a gdzie tam jeszcze do Zwierzynia ... 

Opuszczając to niezwykłe miejsce wypatrzyłam w trawie śmiesznego grzybka

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Jolanto wybornie malujesz duszyczki prostacze   Cudne to Twoje wędrowanie.

Z klasztornego wzgórza trawiastym stokiem schodzę do Wielopola i niebawem podziwiam z bliska cerkiew grekokatolicką, którą widziałam z murów Karmelu

Wspięłam się na kolejne wzniesienie i podziwiałam panoramę okolicy – zrobiła na mnie szczególne wrażenie bo jednocześnie widzę cerkiew i klasztor, a nadciągające ciemne, deszczowe chmury straszą deszczem

Na szczęście obeszło się bez opadów.

polami, polami...

po miedzach, po miedzach...

W pobliskim zagajniku wypatrzyłam taką oto lizawkę

Polami dotarłam na wzniesienie Gruszka, skąd rozciągała się kolejna piękna panorama – tym razem na odlegle jeszcze Lesko

Kolejna miejscowość na trasie to Huzele, a Lesko coraz bliżej Wyraźnie widać bryłę kościoła i zamku.

Przekraczam most na Sanie i mijam pierwsze domy miasteczka.

Do Leska wchodzi się od strony zamku pochodzącego z XVI wieku. Wygląda on bardzo malowniczo ze względu na położenie na stromej skarpie nad Sanem. Wielokrotnie odbudowywany po pożarach, działaniach wojennych, przebudowywany przez kolejnych właścicieli pełni obecnie rolę hotelu. Na hotel wystarczy mi, rzut oka z daleka

Znowu trzasnęły mi nie wiadomo kiedy dwie godziny bo warto poświęcić trochę czasu na zwiedzenie Leska. Zjadłam obiadek w restauracji Stare Lisko i troszkę poszwędałam się po miasteczku.

XIX wieczny ratusz - piętrowy budynek z wieżą zegarową.

Synagoga, w której mieści obecnie galerię sztuki.

Kirkut, jeden z najstarszych w Polsce.

Dalej szlak wyprowadza mnie za miasto do źródeł mineralnych. Przed II wojną światową istniało tutaj niewielkie uzdrowisko przeznaczone głównie dla żydowskich kuracjuszy.

Jeszcze przed wyjazdem obczytałam się że źródła są siarczkowe i jest ich całkiem sporo bo aż 14.
Na miejscu jestem jednak bardzo zawiedziona. Ujęcia położone są w zaniedbanym parku i nie zachęcają do pobierania z nich wody.

Skupiam więc wzrok na co ładniejszych budynkach, jesiennych akcentach, tym bardziej, że bure chmury gdzieś sobie poszły.

Wiem, że niebawem czeka mnie jeszcze jedna atrakcja Kamień Leski

Jest naprawdę ogromny! 
Udało mi się sfotografować tylko jego część, ponieważ ciągnie się w leśnym zagajniku przez około 100metrów. Kiedyś pozyskiwano u jego stóp kamień, obecnie nie prowadzi się już prac za to wyznaczono drogi wspinaczkowe.

Przy kamieniu spotkałam dwójkę grzybiarzy. Po krótkiej rozmowie zostałam obdarowana …. nie grzybami, a takimi oto Aniołkami wykonanymi na szklanych kamyczkach przez pewną staruszkę z Krakowa – sympatyczne spotkania na szlaku – to moja specjalność! 

Za Kamieniem Leskim zielony szlak pokonuje dolinkę potoku i wychodzi na drogę Lesko - Glinne tuż przy bacówce.

W ciepłej porze roku można kupić tu owcze sery, teraz pasły się tylko owieczki.

Leśnymi drogami wychodzę na Czulnię. Góra jest zalesiona, a podejście choć stosunkowo krótkie to dość strome. W końcu jest Zwierzyń.

Mijam bunkier pozostałość po linii Mołotowa i kieruję swoje kroki do baru... Spragniona? Nie, po informacje. Gdzie jak gdzie, ale w barze wiedzą wszystko

Nie myliłam się, znalazł się nocleg, chociaż większość kwater była zajęta przez wędkarzy – wiadomo jesienne połowy szczupaka a Zwierzyń położony jest w zakolu Sanu.

Zasypiałam podekscytowana, bo następnego dnia szykowało się bardzo miłe spotkanie! 

Wokół góry, góry i góry...i całe moje życie w górach, ileż piękniej drozdy leśne śpiewają,niż śpiewak płatny na chórach. Wokół lasy, lasy i wiatr...i całe życie w wiatru świstach. Wszyscy, których kocham, wita was modrzewia ikona złocista. (J.Harasymowicz)

Kamień Leski jest objęty ochroną rezerwatową, taka ciekawa wąska, długa i wysoka skała

Żeremia boberków prześliczne, a o barwach jesiennych już nawet nie wspominam - Cudo ! 

PS. Czy Ty Jolu robiłaś te tereny "na raty", czy za jednym zamachem wyjazd na kilka dni ? Ile Ci to zajęło ?

Ostatnio edytowany przez nena (2016-01-25 10:11:46)