Opcje wyszukiwania (Strona 2 z 123)

Tymczasem w najcieplejszy dzień w Polsce w historii pomiarów meteo, wybraliśmy się nad wodę.
Ciężko o dobrą wodę w taki dzień. Postawiliśmy na Gliniak w Bolęcinie i nie zawiedliśmy się.
Od zeszłego roku pojawiły się nowe wielkie tablice o zakazie kąpieli zaraz przy wejściu, poza tym po staremu. Parking darmowy i przestronny przy samej wodzie. Jakaś namiastka plaży. Woda w miarę czysta z wyglądu. Ludzi nie za wiele.

Poszliśmy sobie na tyły aby Tobiego nie kusiły grille sąsiadów.

Zakłócały nam tu spokój tylko młode prawie nagie dziewczęta.

Tobi popływał prawdopodobnie ostatni raz w życiu.

Za patyczkami polatał.

Były jeszcze szaleństwa na pływającym pniu.

Ogólnie nad wodą fajnie

Zanim nastały straszne upały, wykorzystałem środę, aby Tobi odbył kolejną ostatnią wycieczkę.
Obrzeża Beskidu Żywieckiego, startujemy w Brzuśniku. Tereny łąkowe, lekko pofałdowane, nieoczywste.

Widoczek na cały Beskid Śląski.

Sianokosy. Wyobrażacie sobie ten zapach?

Cześć łąkowa była całkiem spora i rozległa. Najpierw coś zdobyliśmy, potem zeszliśmy na skraj Cięciny..

A potem znowu w górę - na Magurę. Spójrzcie tylko na ten widok. Nie czy tak wyobrażacie sobie tereny między Beskidem Żywieckim a Śląskim?

Trochę lasu dla ochłody.

\

Na pochyły pieniek dogorywający Tobi wejdzie... a jak się cieszył, że dał radę.

Hala Magura.

Zwykle chodziłem grzbietem, teraz przeciałem halę w połowie. Ładnie tu.

Znalazłem tajną bazę Cepra. chyba planuje inwazję na US w Żywiecu.

Na koniec znowu odcinek łąkowy.

Widok w kierunku Grojca i Beskidu Małego.

Skrzyczne.

Dzika róża.

Nowoczesny dom. Spory metraż i ładna bryła.

Taka to była wycieczka. Tobi przeżył. Zobaczymy czy przeżyje upały, które właśnie się zaczynają.

Tobi dożył kolejnej ostatniej wycieczki.
Nadeszło upalne lato w pełnym tego słowa znaczeniu. W Brennej na termometrze 32 stopnie. Strach było z auta wysiadać.
No ale wysiedliśmy i skierowaliśmy się bezszlakowo łąkami w górę, ku Hali Jaworowej. Początkowo Tobi był optymistycznie nastawiony.

Nabieraliśmy wysokości. Słońce grzało jak szalone.

Podejście naprawdę strome. Organizm nieprzyzwyczajony do upałów.
Tobi w ostatnich dniach widać, że z trudem wychodzi po schodach na klatce, wskoczyć do auta ma problem. Bardzo źle znosi upał. Czułem, że może paść w każdej chwili, nogi mu się plątały na kamieniach.

Cóż, takie jest życie. Trzeba walczyć do samego końca. Jeszcze jakieś czarne chmury na horyzoncie.

Doszliśmy do lasu i Ukochana niespodziewanie padła. Brak formy, starość.

Po odpoczynku idziemy dalej. Wysadziłem Tobka na pieniek, dla zdjęć, dla lajków.

Wyszliśmy na Halę Jaworową i zrobiliśmy sobie długi popas z drzemką. To była fajna część wycieczki.

Potem powędrowaliśmy halą, która być może już za niedługo nie będzie tak wyglądać. Maja tu być jakieś wielkie inwestycje.

Na razie jest po staremu. Widoki piękne.

Osobiście wolałbym, żeby nic tu nie powstało, ale pieniądz rządzi się swoimi prawami.

Potem przeszliśmy na Hyrcę.

Na koniec bezszlakowo zeszliśmy do auta.

Tobi dał radę, więc można uznać, że jeszcze żyje.

W Jaworznie rolnicy odkryli trójpolówkę. Na dużych polach najpierw jest zboże, potem rzepak, a w kolejnym roku stoi odłogiem i zarasta chwastami... czyli np. makami. Korzystając z przysługującej w pracy 15 minutowej przerwy wyskoczyłem z aparatem w te maki

W długi weekend na 2 dni odwiedziliśmy naszych znajomych w ich domku letniskowym na Pogórzu Ciężkowickim. W zasadzie głównym zajęciem było jedzenie, picie oraz nocne polaków rozmowy. Pogoda była średnia, może to i lepiej, bo nie było presji, żeby robić konkretne wycieczki. Trochę pospacerowaliśmy po okolicy.

Miałem dylemat czy taki wyjazd ma sens, bo w domu Tobi potrafi godzinami leżeć bezruchu ciężko oddychając. Jednak na wycieczkach odżywa i momentami wygląda na całkiem zdrowego.

Wciąż jeszcze mamy świeżą zieleń, ale to już końcówka wiosny.

Ostry Kamień - czy Tobi da radę?

Córka i mama.

Na Kamieniu.

Kolejnego dnia idziemy na Brzankę.

Tobi jeszcze sobie radzi na łatwych schodach.

Zdobywamy również zalesiony szczyt Brzanki.

Trzeba przyznać, że domek w górach fajna sprawa. Dużo fajnych terenów na wyciągnięcie ręki.

A to domek sąsiada. Całkowicie prywatna inicjatywa. Można powiedzieć, że ma fantazję

Tobi podupadł na zdrowiu, ale na razie stan jest stabilny.

Udało się zaliczyć całkiem konkretny spacer w nieznanych nam terenach na obrzeżach Jaworzna.
Dzielnice Cezarówka Górna i Dolna.

W Tobim jeszcze sporo chęci do życia.

Ale na ambonkę sam już nie wylezie.

Co mogłem to pomogłem

Powłóczyliśmy się po lasach.

I polach.

Taka to była wycieczka...

Prorokowa Góra w paśmie Żurawnicy?

Niedziela piękna, ale Ukochana miała coś do zrobienia, więc zdecydowaliśmy się na bliską Jurę. Parkujemy przy rezerwacie Pazurek koło Olkusza, lecz ruszamy w przeciwną stronę niż sam rezerwat, aby nie łamać zakazu o pieskach.

Na początek znana skała Pazurek.

Z taką szczeliną.

Zdobywamy.

Napotykamy tajemniczą chatkę. Obok tabliczke z QR-kodem. Ukochana kliknęła i odtworzyła się bajka tłumacząca historię tej chatki. Wynikało z niej, że powinny bić gdzieś inne podobne obiekty.

Kręcimy się po okolicy i na innej skale znajdujemy Domek Elfa, z jeszcze lepszą bajką. Elf malował obrazy i w środku chatki faktycznie wisi obraz na ścianie. Fajna sprawa. Okazuje się, że chatek jest kilkanaście. Może jeszcze kiedyś jakąś znajdziemy.

Póki co idziemy sobie połazić.

Łazimy łąkami bezścieżkowo.

Potem po lesie.

Ładny las, ale Ukochana chce otwartych przestrzeni.

No to ma.

Okolica rolnicza.

Mijamy jakieś miejscowości i delektujemy się majową późną wiosną.

Robimy sobie dłuższy popas na łączkach.

Okolica nie jest za bardzo turystyczna. Nie ma tu nic ciekawego poza lekko pagórkowatym terenem.

Na koniec zdobywamy górę Podgórze. Poważna góra z oznaczonym szczytem.

Schodząc z niej nawet lekko się gubimy i lekko chaszczujemy.

Ale ostatecznie bez dramatycznych przygód wracamy do auta.

Celem wycieczki było trochę powygrzewać się w słońcu i to się udało

Część V - Kostolecký dóm - totalna dominacja

Mówi się do 3 razy sztuka, ale w tym wypadku potrzeba było aż 4 podejść, żeby się udało zdobyć Kostolecký dóm. Mamy sporo czasu, chęci i cel przed nami. W końcu padnie, nie ma innego wyjścia.

Cudne łączki, widok wstecz na Wielki Manin.

Mały Manin (on wcale nie jest mały).

Cel przed nami, coraz bliżej. Jeden z największych skalnych okapów w całym łuku Karpackim.

Podchodząc bliżej ma się wrażenie, że rośnie. 200 metrów wysokość bezwzględna. 150 metrów do okapu. Jest widoczna ścieżka, więc bez większych kłopotów powinniśmy wyjść.

No to do dzieła!

Stromizna konkretna i niezwiązane podłoże.

Ale największym zaskoczeniem jest obecność ludzi. Myślałem, że będziemy tu sami, a tu naprawdę sporo osób próbuje, z różnym skutkiem. Już na dole mijamy spanikowane nastolatki, odmawiające wychodzenia w górę mimo namów rodziców.

Wyżej jest jeszcze gorzej, mijamy kobietę, która utknęła. W górę nie da rady, a w dół ma zawroty głowy. Czeka na męża. Służę dobrym słowem, proponując poczekanie do zmroku, wtedy nie będzie nic widać i zawroty głowy ustąpią.

Końcowy odcinek jest najbardziej stromy, na dodatek tyle osób powoduje unoszenie się dużych ilości kurzu, a słońce idealnie świeci wprost do okapu powodując znaczny wzrost temperatury. Jednym słowem ciężej niż myślałem.

Z drugiej strony pięknie niesamowicie.

Okap skalny imponujących rozmiarów.

Monumentalny.

Ludzie w większości schodzą inną drogą. Przepuszczamy wszystkich przodem, aby się wzajemnie nie tratować. Nikt nowy już nie wychodzi do góry. Zostaliśmy sami. Kiedy już postanawiamy schodzić, cofa się spanikowana kobieta z mężem. Mówi, że tam jest śmierć i będzie próbować tak jak wychodziła.

Tutaj Ukochana zaimponowała mi rozsądkiem, bo stwierdziła, że warto zobaczyć tą śmierć i jak faktycznie będzie tak ciężko to zawsze można zrobić wycof. Natomiast jej się wydaje, że tu będzie więcej możliwości łapania się roślinności.

Faktycznie po pierwszych paru trudnych metrach potem było już spoko. Choć nie tak zupełnie na luzie.

Rewelacyjny ten okap.

No to co, to teraz robimy okap od góry. Trochę miałem obawy, czy Ukochana będzie chętna, bo to jednak spora góra, ale poszła przodem jak przecinak. Najpierw lasem.

Potem do krawędzi skał, żeby było coś widać.

Ładnie tu. Nie ma innych ludzi.

Idziemy skałkami. Jak na bałkańskich wycieczkach.

Ukochana radzi sobie doskonale.

Są momenty lekko wspinaczkowe i przepaściste.

Są też zupełnie spokojne.

Szczyt okapu już blisko.

Już prawie.

Stoję dokładnie na górze. W dole Kostolecká tiesňava. Ścieżką z prawej szliśmy w górę do okapu, po lewej schodziliśmy.

Od okapu jest jeszcze kawałek na szczyt.

Widok ze szczytu.

Wielki Manin.

Robimy sobie zasłużony odpoczynek. Kostolecký dóm został zdobyty na wszystkie możliwe sposoby.
Było lepiej niż się spodziewałem

C.D.N.

Część III - Brutalny trawers Wielkiego Manina

A więc zeszliśmy z Małego Manina wprost do środka wąwozu. Dokładnie w miejsce, gdzie zaczyna się zielony szlak na punkt widokowy.  W żyłach płynęła czysta adrenalina. Znajduje się tu cmentarz symboliczny.

Trochę powyżej można dostać się na rewelacyjny punkt widokowy. Dokładnie po tych skałach schodziliśmy parę minut temu.

Dalej ścieżka prowadzi do jaskini.

Obok której jest kolejny punkt widokowy, skąd można spojrzeć na te skały lekko z boku.

Jak do tej pory dzień wypełniony atrakcjami. Jednak to jeszcze nie koniec, bo główny punt programu to miało być wyjście bezpośrednio z wąwozu na Wielki Manin. Tym oto żlebem/dolinką. Zdjęcie w ogólnie nie oddaje stromizny.

Idziemy. Trudność polega na tym, że idzie się po ruchomych kamieniach przysypanych liśćmi. W zasadzie każdy kamień jest niezwiązany, a nie można nic zobaczyć, jak postawić nogę. Mordęga. Maksymalny wysiłek, przy minimalnym efekcie.

Nachylenie wciąż lekko rośnie, szerokość dolinki się zmniejsza, ilość liści się zwiększa. W pewnym momencie myślałem, że mi się Tobi utopi. Ja już też miałem szczerze dość.

Odbiłem więc na skały, z planem dojścia do grzbietu. Paskudne dojście. Nachylenie za duże żeby iść, podłoże niezwiązane, więc nie ma się czego chwycić. Już nawet myślałem o powrocie do dolinki.

Jakoś udało się wyjść na skalny zalesiony grzbiet. Widok na Mały Manin. Tam niedawno schodziłem.

Widok w bok, na grzbiet po przeciwnej stronie dolinki. Jeżeli mój grzbiet będzie taki sam, to nie dam rady, ale przecież wcale nie musi.

Mój wyglądał tak. Ogólnie spoko, ale cały czas miałem na uwadze, ze może pojawić się miejsce, którego nie pokonam na wprost, a obejść bokiem może się nie udać.

Widok wstecz. Najgorsze było to, że pokonywałem kolejne metry w górę, kolejne trudne miejsca i wydawało mi się, że to się nigdy nie skończy, a im byłem wyżej, tym bardziej myśl o odwrocie przerażała.

Jednak wszystko ma swój koniec, tu również zaczęło się w pewnym momencie wypłaszczać. Paradoksalnie te ostatnie metry były najtrudniejsze. Znów pojawiało się niezwiązane podłoże, niepewność kolejnych kroków. Zaczęły łapać mnie skurcze w stopach. W każdym palcu osobno, w śródstopiu. Jakby organizm odmawiał posłuszeństwa. No ale psychikę to ja mam silną, jak Psikutas bez 's'

Doszedłem do chatki, czyli udało się osiągnąć kolejny sukces. Chwila odpoczynku. Pierwszy raz usiadłem na moment od rana. Wcześniej jakoś nie było okazji.

Tobi zwiedza. Fajna chatka z pięterkiem. Strasznie mała.

Eksploruję tereny położone nad wąwozem. Jest tu mnóstwo pozaszlakowych punktów widokowych. Najlepszy widok na Mały Manin.

Skałki, którymi schodziłem. Krzyż jest u samej góry pośrodku. Zejście w prawo w dół, dokładnie linią na granicy słońca i cienia. Im niżej tym stromiej.

Teraz schodzę podobnie, skałami w dół. Tu jest całkiem przyjemnie, łagodnie, z dobrym podłożem.

Są atrakcje, okno skalne.

Zbliżenie na Sulowskie Skały.

Szerokie ujęcie właściwego szczytu Wielkiego Manina.

Tu jest naprawdę przyjemnie. Podoba mi się.

Zwiedzamy jaskinię. W środku unosi się dym, ale nie ma ogniska. Ciekawe.

Kostolecký dóm. Od kiedy go zobaczyłem wiele lat temu, planuję go zobaczyć z bliska. Nie udało się. Zawsze powodem była Ukochana, która uznawała, że nie ma czasu. Teraz nie ma Ukochanej, a znowu nie ma czasu. I tak już jestem spóźniony. Ale kiedyś go jeszcze dorwę!

Tymczasem czeka mnie jeszcze długie dojście łączkami do auta. Będę szedł dokładnie tam na wprost.

Spokojna końcówka dnia na wyciszenie.

Słońce zachodzi za Małym Maninem.

Ostatnie spojrzenie na Wielki Manin.

Wracając zacząłem zdawać sobie sprawę, że znowu przekroczyłem jakieś tam granice i byłem zadowolony.
Następnego dnia, nie mogłem zejść po schodach do piwnicy.

THE END