Opcje wyszukiwania (Strona 3 z 5)

25/26 września (niedziela/poniedziałek) byłem z kilkoma znajomymi w Tatrach Wysokich z zamiarem zdobycia Rysów od południowej strony. Nocleg zaplanowaliśmy w Chacie pod Rysmi. Jadąc wczesnym rankiem wśród mgieł i siąpiącej mżawki opowiadałem znajomym o widmie Brockenu - pytałem ich - "czy wiecie co to jest?". Pierwszy raz o tym słyszeli, a nastrój akurat był dobry żeby ich trochę zaintrygować, a trochę niewinnie nastraszyć...
Wychodząc na szlak Doliną Mięguszowiecką chmury zaczęły odsłaniać nagie szczyty, jak w ogromnym teatrze. Wydawały się jeszcze bardziej niedostępne i potężne. Po południowym posiłku i zakwaterowaniu w chacie poszliśmy na przełęcz Waga. Od strony grani Baszt zachodnie słońce wyszło całkowicie zza chmur i oświetlało złociście kotlinkę pod Wagą i przełęcz. Natomiast dolina Ciężka po drugiej stronie przełęczy cała spowita w tumanach białych chmur. Nagle kolega, który z zainteresowaniem słuchał mojej porannej "gawędy" z trwogą w głosie powiedział "tam jest chyba to widmo!" Krzyknąłem do nich "kryjcie się w skałach bo wszystkim nam będzie pisana śmierć w górach!". Ale stwierdziliśmy, że możemy przecież kryć się trzy razy i trzy raz oglądać widmo tak, aby odczynić zły urok. Tak też zrobiliśmy. Oczywiście wszystko to wprawiło nas w doskonałe humory i pewnego rodzaju ekscytacje, bo zjawisko było przecudne! Ruchome cienie na chmurach w tęczowej areoli jak jakieś anioły. Mamiły nas swą bliskością będąc w rzeczywistości zawieszone nad kilkusetmetrową przepaścią. Pełni nieoczekiwanych wrażeń wróciliśmy to chaty. W nocy inny spektakl na nieboskłonie - gwiazdy na czarnym niebie i widoczna tak wyraźnie droga mleczna (tak widać tylko w górach).
Rankiem pełni werwy i animuszu ruszyliśmy na szczyt Rysów. Po krótkiej 40 min wspinaczce jesteśmy na szczycie i tu znowu zdziwienie - widmo Brockenu znowu jest z nami!!! A mówiłem im, że to rzadkie zjawisko. Chyba w to nie będą wierzyć.
Teraz już jestem dawno w domu i z uśmiechem czekam na moje trzecie widmo...

Chciałem jeszcze tej zimy, w zimowych warunkach wybrać się rodzinnie żółtym szlakiem z Praciaków na Anulę i do Groty zobaczyć jak wygląda lodospad. W zaszłym roku był imponujący po wielkich mrozach lutowych. Według prognoz pogody można było mieć nadzieję, że sobota 23 lutego 2013 będzie jeszcze w pełni zimowa. Teraz z perspektywy kilku dni obserwując aurę wydaje się, że tak właśnie jest. Na pewno w naszym Beskidzie śnieg jeszcze poleży, ale powietrze będzie już pachnieć odwilżą. Ptaki też już wiosennie śpiewają o wschodzie słońca.

Z przyczyn organizacyjnych czas mieliśmy mocno ograniczony. Większość szlaku na Anulę nie była przetarta, szczególnie ostatni fragment przed połączeniem ze szlakiem czerwonym. Zajęło nam to nieco więcej czasu, niż się spodziewaliśmy. Ale to było najprzyjemniejsze - brnąć w śniegu po uda, będąc spowitym mglistą chmurą. Na grzbiecie bajkowe krajobrazy. Jedynie dźwięk przelatującego gdzieś wysoko samolotu przypominał o świecie w dolinach. Po stronie południowej, w kierunku na grotę, śniegu było jeszcze więcej ale droga była przedreptana wieloma stopami.

Czas mijał nieubłaganie i niestety musieliśmy zawrócić z drogi do groty:-( Wracaliśmy przez Łamaną Skałę w niesamowitych krajobrazach zaśnieżonych drzew upodobniających się do nierealnych postaci. W godzinach popołudniowych jest przerwa na stoku Praciaki, co wykorzystaliśmy schodząc-zjeżdżając wzdłuż wyciągu.

Pomimo, że groty tego dnia nie zobaczyliśmy wracaliśmy szczęśliwi. Spoceni i głodni, ale z głowami wciąż jeszcze w chmurach...