Opcje wyszukiwania (Strona 49 z 210)

Trzymam kciuki! Na ten tysiączek z pewnością coś interesującego się trafi!

Z tematów pajęczych znam tylko pajęczynówkę (wódkę o ciekawym smaku) i podpajeczynówkę - to z anatomii

Relacja oczywiście będzie, Piotr już z naszych przygód sporo zdradził, ja skupię się na opisie szlaku, drogi coby dla potomnych cosik zostało jak będą planować własną eskapadę

Czuję, że czekam mnie wiosną wyprawa na Kaprala    ale o tym już w innym wątku

Tobi - ślicznoto Ty jedna - najpiękniejsze masz uszy 

Widać, że z Juniorem świetny tworzą duecik   Rozumiem, że "starszy"  przyjął go od razu życzliwie i nie przechodził syndromu młodszego rodzeństwa?

Widzę, że przybywa tych kilometrów

A relacyjek nie będzie?

Cudna wycieczka, teraz to tylko wspomnienia po zimie zostały

... do tego nowa wiata na szczycie Kotarza i trasy biegowe

No to wszystko jasne Wiatę bazy widziałam już potem z drogi, ale też mi się nie chciało wracać, tym bardziej, że była już nieczynna.
Wracamy tam - wracamy na nocleg

Budzik nastawiłam na piątą bo odcinek do wędrówki był długi. Przed szóstą wychodzę po cichutku z kwatery i ruszam na szlak.
Z pobliskich zagajników słychać nadal ryki jeleni, nie potrafię rozpoznać czy ryczy jeden czy też porykują na siebie dwa osobniki.

Marna focia z telefonu

Jest jeszcze dosyć ciemno, niebo zasnute jest chmurami kiedy przechodzę obok starego cmentarza – mały pikuś polecał go obejrzeć lecz o tej porze i przy tej pogodzie niewiele tam widać

Pasmo Bukowicy ma dość wyrównaną linię grzbietową i w zasadzie idzie się jak po stole zdobywając kolejno wierzchołki: Zrubania, Smokowisk, Wiczych Bud – cały czas wędruje się bukowym lasem.

W tym dniu las jest mokry i ponury z powodu zalegającej mgły, z której co jakiś czas mży.

Dopiero przed szczytem Tokarni rozpościerają się rozległe polany.

W wiacie pod szczytem Tokarni robię sobie odpoczynek i ruszam dalej.
Jest mokro, chłodno i tak naprawdę marzę, aby ta wędrówka już się skończyła. Mimo mgły nie mam problemu z oznaczeniami na szlaku, tylko gdzieś w okolicy Wahalowskiego Wierchu posiłkuję się gps-em.
Niestety w tych warunkach nie dostrzegłam ani grobów w okolicy Przybyszowa, ani skał w okolicy Kamienia.

Po zmroku, po około 10 godzinach mokrej wędrówki jestem w końcu w Komańczy. 
Rankiem odpuszczam zwiedzanie miejscowości bo załapałam się dostawczym busem na podwózkę do cywilizacji.
Nic jednak straconego – przecież tu wrócę!

Etap Beskidu Niskiego uważa się za zamknięty

Ranek w Iwoniczu-Zdroju wstał pogodny, ale wzmagający się w ciągu dnia wiatr zapowiadał zmianę pogody...

Uzdrowisko jest bardzo stare (pierwsze wzmianki z połowy XVI w.) i bardzo piękne – niewątpliwie jedno z piękniejszych w Polsce   Na terenie miasta znajdują się liczne źródła lecznicze, a także odwierty solanek jodobromowych są także wody siarczkowe. Ponoć Iwonicz z jodu słynie mimo że tak daleko od morza się znajduje

W miasteczku trwały szeroko zakrojone prace rewitalizacyjne – zapewne z unijnych środków. Drewniane wille i pensjonaty odzyskują swoją świetność.

Kilka uzdrowiskowych fotek, tam, gdzie najmniej było prac remontowych.

Iwonicz zaskarbił sobie moją sympatię jeszcze jedną rzeczą – otóż o 9 rano mogłam się w prawdziwym sklepie z kawą napić doskonałej kawy z ekspresu. Brawo Iwonicz!

W tym dniu będzie jeszcze jedno uzdrowisko na trasie – Rymanów Zdrój.
Ten odcinek GSB nie jest zbyt wymagający kondycyjnie i raczej pagórkowato-asfaltowy – co zrobić – taki czas trip

W drodze do Rymanowa atrakcją są rozlokowane przy szlaku kiwony czyli żurawie pompowe, kiwaki – pompy służąca do wydobywania ropy naftowej ze złoża o niskim ciśnieniu złożowym.

Jest też na trasie kilka wiat co się nadają do... wiadomo czego

Tuż przed Rymanowem krzyż-kapliczka z napisem: Sebastianowi - przyjaciele – 2008 – niestety nie udało mi się wygooglować z jaką historią jest też krzyż związany.

Samo uzdrowisko Rymanów jest niewielkie, ale z fajnym klimacikiem. Zatrzymałam się w nim na obiadek i pifko – żadnych słodyczy tym razem nie było

Kolejne ciekawe miejsce na szlaku to Wołtuszowa – wieś, której już nie ma

Zamieszkana była ona przez ludność łemkowską wyznania greckokatolickiego, która została wysiedlona po 1945r, a zabudowania spalone przez oddział UPA, by nie mogli jej zająć polscy osadnicy...

Dzisiaj Wołtuszowa to miejsce po cerkwi wyznacza przez wieniec starych lip.

... tu się kiedyś pasły konie...

Na wzniesieniu nad wsią ławeczka i punkt widokowy.

Leśnym, błotnistym duktem docieram do Wisłoczka

Szlak chaszczami wyprowadził mnie prosto na asfaltową drogę i jakoś zupełnie nie zauważyłam bazy studenckiej Wisłoczek – mały pikusiu – czy szlak przez nią przechodzi?

Potem był dłuuuuugi, nudny asfalt aż do samych Puław Górnych

Na moście przez Wisłok fajne progi skalne.

Puławy Górne to jedna z trzech wsi – oprócz Wisłoczka, Woli Piotrowej zasiedlonych przez ludność zboru zielonoświątkowego, emigrantów z Zaolzia – lat 60/70.

Po co wyważać otwarte drzwi - tak jak radził mały pikuś powędrowałam do wskazanej agroturystki – tam przywitał mnie ogromny kot – nieKot

Słuchając tego co działo się na rykowisku za domem próbowałam zasnąć bo przede mną był ostatni odcinek tego etapu czyli Komańcza

Darek, Nena i Staszek znaleźli, ja pilnowałam plecaków bo Darek stwierdził, że otwór jaskini jest bardzo szczupły

... więc po kolei

Start z Kalwarii - jeszcze z nadzieją na słoneczną pogodę 

Niestety mamy na szlaku zmarznięte błoto i lodowe kałuże - inni mieli na Leskowcu zimkę - i gdzie tu jest sprawiedliwość? Hę...

Darek bawi się z paprotnikami w chowanego - znaczy one są ukryte, a on je szuka 

Ognisko na szczycie Jaroszowickiej Góry, gdzie spotykamy Nenę i Staszka - wiał porwisty, lodowaty wiatr i przyjemnie było się przy nim ogrzać

Widok z polany Gołębiówka.

W drodze powrotnej mam opowieść o Compostelli "na żywo" i dostałam muszlę pielgrzyma na dobry początek mojej własnej pielgrzymki

Fajnie było się spotkać, powędrować razem - do następnego razu!

A plan jest, aby wybrać się na Koziniec i w jego okolice w celu ufocenia starych chałupek i obejrzenia największego skupiska skałek w BM-ie - jak coś pokręciłam to Darku sprostuj

Zostawiam poniżej albumik kisiela z tej trasy bo ładnie ją - w dużo lepszej pogodzie ilustruje

Starałam się wypatrzeć po drodze wszystkie te rzeczy, które kisiel obserwował i tylko tego elementu nie znalazłam...

A może tego już tam nie ma? Szedłeś na Żar zielonym?